In the Secret Garden Cotopaxi
Vanuit Quito met de shuttlebus van Secret Garden Quito (www.secretgardenquito.com ) door naar het hostal Srecret Garden Toxipaxi (www.secretgardencotopaxi.com en telefoonnummer 093 572 714). Dit is een traditionele berghut aan de voet van de hoogste, nog aktieve vulkaan van de wereld. Onze tocht vanuit Bahia de Caraques was prachtig, allerelei landschappen gleden aan ons voorbij voordat we Quito hadden bereikt. Ook deze rit was weer bijzonder. Quito bleek nog veel groter te zijn dan we gedacht hadden.
Eenmaal buiten Quito rezen allerlei bergtoppen aan alle zijden van de weg omhoog. Ondanks het feit dat we op een hoogte van zo’n 2800 meter waren groeien hier toch loofbomen. Langs de wegen en in de velden lopen Nederlandse koeien mét horens, schapen, geiten, lama’s en af en toe staat ergens nog een varken of ezel aan een touw vastgebonden. Onderweg werd diverse malen bij de vele kleine winkeltjes gestopt. Soms werd er groente ingeladen, dan weer frisdrank en bier, rijst, bonen en er werd zelfs een paardentuig opgehaald. De rit duurde daardoor ietwat langer dan de 2 uur die hiervoor stond maar was wel heel bijzonder. De laatste 20 kilometers gingen over een weggetjes die wij in Holland niet meer kennen. Ik kan me deze weggetjes herinneren van 50 jaar geleden maar volgens mij waren die nog beter. Grote gaten in de weg, kinderkopjes her en der verspreid met dikke gleuven ertussen. De taxi reed dan ook beslist niet hard en voor een gewone auto, zonder vierwielaandrijving, is het hier nauwelijks te rijden. Maar na veel gehossebos zijn we in ons hostal aangekomen. Deze hostal ligt prachtig aan de voet van de vulkaan Cotopax op 3500 meter. De vulkaan is 5897 meter hoog en de top is bedekt met sneeuw. Verder zien we vanuit onze hut allerlei andere vulkaantoppen liggen. De lucht is hier hardblauw, de wolken sneeuwwit en als de zon schijnt dan hebben we graag een zonnebril op. Het is een geweldige omgeving.
Hoogteziekte
Helaas werd ik hoogteziek. Deze ziekte uit zich met verschrikkelijke hoofdpijn en is met geen paracetamol of wat dan ook te bestrijden. Het beste is om naar een lagere hoogte te verhuizen maar we hadden ons hostal voor een paar dagen geboekt en dan is dat toch wat lastiger. Daardoor heb ik een vreselijke nacht en dag op bed gelegen maar daarna zakte de hoofdpijn af en kon ik weer aktief deelnemen aan alle activiteiten.
De vulkaan Cotopaxi
De dag dat ik ziek te bed lag heeft Henk een tocht gemaakt naar de Cotopaxi vulkaan. Deze tocht bestond uit een rit met een Landrover over nog slechtere wegen dan we op de tocht hierheen hadden. Henk werd alle kanten opgeschud, de weggetjes waren bijzonder slecht. Na 1,5 uur hobbelen was hij dan bij het nationaal park Cotopaxi. Ook daar heeft hij nog een half uur door allerlei landschappen gehobbeld. Uiteindelijk is het laatste deel van de beklimming, vanaf 4500 meter hoogte tot de sneeuwgrens op 4810 meter, te voet afgelegd. Ook dit was geen gemakkelijke tochtje maar de moeite wel waard. Henk is niet helemaal naar de top gegaan. Dit is wel mogelijk maar deze tocht moet ’s nachts worden afgelegd omdat overdag de sneeuw te zacht is. Ons lijkt dit erg vermoeiend en dit laten we liever aan beoefende bergbeklimmers over.
Een mooie wandeling
We hebben een prachtige wandeling naar een watervalletje gemaakt. Met een groep van zo´n 9 man op pad. Laarzen aan want we moesten diverse malen de bergstroom oversteken wat vaak natte voeten tot gevolg had. Het laatste stukje naar de waterval bestond ook weer uit een klauterpartij langs hoge rosten en door struiken. Maar het resultaat was goed. Een mooi watervalletje. Enkele dappere, jonge toeristen zijn zelfs de waterval ingesprongen. Wij hebben dit maar niet gedaan, het water is hier ijskoud.
En toen de tocht met de paarden.
Nog een mooie tocht te paard afgelegd. Zowel Henk als ik zelf hebben nog nooit van ons leven paard gereden maar dat is vanaf nu verleden tijd. We blijken natuurtalenten te zijn. `s Morgens moesten eerst de paarden uit het veld worden gevangen. Zoals dat hoort in de Andes, met cowboy en lasso. Nadat alle paarden getuigd waren konden we op pad.
Vanaf de berghut op 3500 meter brachten de paarden ons naar een hoogte van 3890 meter. De paarden voerden ons door prachtige landschappen. De bevolking van Ecuador werkten hard in de velden op de hellingen van de bergen. Hier gebruiken ze alleen maar hun handen en wat handgereedschap. Machines hebben ze nog niet. Op de terugweg zagen we nog een barbeque buiten met daarop een soort konijn. Later hoorden we dat dit een hamster moest zijn geweest. Het was een lange klauterpartij en we waren hartstikke blij op de rug van de paarden deze rit te kunnen doen. Als we eerder hadden geweten hoe dit zou zijn dan hadden we dit jaren eerder gedaan. Het was een geweldige ervaring. Mijn paard had er zin in, soms ging hij in draf en hij ging zelf galoperen. Ik galoppeerde maar mee. Het paard vertelde wat hij wilde doen. Ik had eigenlijk niets in te brengen. Ook al zijn we natuurtalenten, die moeten het toch ook leren met vallen en opstaan. Gelukkig zijn we niet gevallen.
The Secret Garden Cotopaxi hostal (eco hostal)
Onze kamer, in een gebouwtje buiten de berghut, bestaat uit twee verdiepingen. Op de begane grond bevindt zich het bad, het toilet, de kachel en wat ruimte voor onze spullen. Boven, op de zolder, staat een heerlijk bed met dekens.Het is hier ’s nachts koud. ´s Avonds om een uur of acht wordt door de bediening de kachel opgestookt zodat de ruimte warm is als we gaan slapen. Ook de kaarsen worden aangestoken. Er is geen electrische tijd. De maaltijden worden in de berghut geserveerd. We zitten met zo´n 20 man, met allerlei nationaliteiten, aan een grote tafel. Er is geen keuzemenu maar dat is ook niet nodig. Het voedsel is lekker. De koffie, thee, frisdrank, ontbijt, lunch en diner zijn allemaal in de prijs inbegrepen. Verder heben we hier een jaccuzi tot onze beschikking. Mobiele telefoons kunnen hier niet worden gebruikt, er is geen internet. Om 17.30 uur krijgen we een snack aangeboden bij het brandende haardvuur in de berghut. Om 19.00 uur staat het diner klaar en na het diner schaart iedereen zich weer rond het haardvuur om gezellig over hen belevenissen te babbelen. Het uitzicht vanuit de berghut en onze slaapruimte is op de vulkaan.
Er staan prachtige bloemen rond het hostal. Ook langs de wegen staan de prachtige bloemen. We zien hier ook weer paardenbloemen, margrieten, vuurpijlen en allerlei andere bloemen die we ook in Nederland zien. Hier staan ze langs de weg, in het wild. Het is hier een prachtige omgeving en we zijn blij dit gezien te hebben.