Mirus op reis

Bij Raiatea Carenage Service, op de kant

2012-01-25T22:25:00.000+01:00

Hoera, Laura Dekker is met haar zeilboot “GUPPY” de wereld rond. Ze heeft het gered. Geweldig knap van Laura en toch schijnen er in Nederland nog mensen commentaar over te hebben. De schoolprestaties waren niet al te best. Maar als Laura op deze leeftijd alleen de wereld weet rond te zeilen dan komt de rest van haar leventje ook wel goed. Waar maken die mensen zich druk over? Het zou toch leuk zijn als ze trots op deze prestatie waren maar helaas, ze moeten wat te zeuren hebben. Heel jammer.

Wij zijn de wereld nog lang niet rond. Ons onderdeel voor de schroefas komt eraan. Het is onderweg en hopelijk ontvangen wij deze spoedig. Maar het kapotte want is zo maar nog niet vervangen. De gids “Landfalls of Paradise, Cruising Guide to the Pacific Islands” schrijft hierover dat ze boten uit het water halen, tuigerij, verven etc.. Boten uit het water halen klopt maar helaas is er op het hele eiland geen enkele tuigerij te vinden. En dus moet ons want waarschijnlijk uit Nieuw Zeeland komen maar voordat het besteld is ben je alweer een heel eind verder. We zijn hier nu anderhalve week en het is, ondanks vele malen navragen, nog steeds niet gedaan.

De werf is rommelig en erg ongeorganiseerd. Bootjes worden steeds weer verplaatst en waarom is ons geheel onduidelijk. Er zit geen lijn in. Als er wat gedaan moet worden is het beter dat zelf te doen, dan weet je wat er gebeurd.

Wij zijn, net als sommige andere mensen, zelf aan het werk. David, een Fransman vlak bij ons, werkt de hele dag hard aan zijn boot, ondanks de hitte. Wij doen het rustig aan. Het duurt toch nog even. Ook David is weer een lieverd. Wij mogen zijn autootje gebruiken voor de boodschappen. Vorige week lang Isabelle naast ons, deze haalde ´s morgens vers brood voor ons. Zo komen we overal weer vriendelijke mensen tegen en ondanks de tegenslagen houden we er zo de moed toch in.

Ook de Gabber uit Harderwijk is jammer. Met deze boot is Jimmy Lengkeek de wereld rond geweest. Daarna is deze boot verkocht en schijnt nu al anderhalf jaar hier te staan en er wordt niets aan gedaan. Hij begint er verwaarloost uit te zien en als hij nog een jaar zo staat kan hij, net als vele andere boten hier, op de schroothoop. Jimmy heeft over de eerste wereldreis van deze boot een boek geschreven. Het doet dan pijn om te zien dat de boot er zo triest bij ligt.

Op Raiatea, 16.44.012 Z, 151.29.188 W

2012-01-16T00:43:00.000+01:00

Na een 4-tal dagen slecht weer (nog steeds op Tahiti) konden we weer verder. Het heeft 4 dagen geregend met soms harde windstoten er tussen door. Van 2 boten om ons heen is de zonnetent helemaal aan flarden gewaaid en bij een tweemaster is een van de masten naar beneden gekomen. Bij ons is alles overeind en heel gebleven.

In verband met de wind hebben we Moorea niet bezocht. We moeten rekening houden met de wind, niet te veel omdat we een breuk in een want hebben en niet te weinig omdat we de motor zo min mogelijk willen gebruiken. Na een lekker dag en nacht gevaren te hebben zijn we in Raiatea aangekomen. Op het zeil de lagune in en tot de jachtwerf gezeild. Het was een fijn tochtje.

Inmiddels zijn we uit het water voor het onderhoud. Ondanks dat het vrijdag de dertiende was is alles goed gegaan. De jongens van de werf zijn heel vriendelijk en hulpvaardig. Het roer is al verwijderd en als de onderdelen komen kunnen we aan de slag met de schroefas.

De jachtwerf valt tegen. We hadden zoiets verwacht als in Trinidad maar dan kleiner. Dat is niet zo. De boten staan kris kras door elkaar. Op de hellig staat een oude veerpont. Er onder ligt allemaal oude rommel en vermoedelijk komt de veerboot daar ook nooit meer weg. Ook op de rest van het terrein ligt allemaal oude rommel. Gelukkig is de douche en het toilet schoon. We hebben aan een kant uitzicht op Tahaa, de andere kant uitzicht op Raiatea en achter ons staat een andere boot. Die belemmert het uitzicht op Bora Bora. Voor ons staat de GABBER, een boot uit Harderwijk. Deze mensen hebben we eerder al eens ontmoet in Noorwegen. Ze zijn nu niet aan boord. Ze zijn voor een paar maanden terug naar Nederland.

Raiatea is het één na grootste eiland van Frans Polynesië en veel rustiger dan Tahiti. Raiarea betekent “hemel met zacht licht”. Ruim 1000 jaar geleden was dit het centrum van de religie en cultuur van Frans Polynesië. Tahaa ligt hier vlak bij in dezelfde lagune als Raiatea. Bora Bora ligt op 55 kilometer afstand is is vanaf onze jachtwerf duidelijk te zien.

In de wind en de regen , nog steeds op Tahiti

2012-01-09T01:55:00.000+01:00

Onze gasfles zou binnen 3 dagen terug zijn en dan zouden we verder gaan naar Moorea en Raiatea. Na 5 dagen te horen “Sorry, de fles komt morgen, hij is vergeten” zijn we hem zelf bij de gasfabriek in Papeete gaan ophalen. Dat zijn dingen waar waar we nog steeds niet aan gewend zijn. We zijn waarschijnlijk te Hollands en zullen er waarschijnlijk ook nooit aan wennen.

In Papeete lag een heel groot cruiseschip. Alleen als er een cruiseschip ligt wordt er bij de touristeninformatie een en ander georganiseerd. Nu stond hier een bandje Polynesische muziek te spelen en mooie dametjes en een prachtige heer vermaakten de touristen met hun dansen. Dit alles om hier hun snuiserijen te kunnen verkopen. Wij hebben er van mee genoten.

We hadden al afscheid genomen van Michel. Michel is onze buurman die hier al vier jaar ligt met vrouw en kind. Zijn vrouw werkt hier, zelf is hij al gepensioneerd vanaf zijn 46^e. Hij heeft in het leger gezeten en kon na 25 jaar werken met pensioen. Niet gek. En Michel is een lieverdje. Ondanks het feit dat een vriend van hem graag op onze mooring wil liggen (de vriend ligt nu in de veel duurdere jachthaven) kwam hij vertellen dat we toch maar niet naar Moorea moesten vertrekken. Hij had de weerberichten bekeken en die zagen er niet goed uit. Harde noordwestenwind en in het noordwesten ligt Moorea. Wij hebben natuurlijk zelf ook de gribfiles erbij gehaald en inderdaad, hij had gelijk. We liggen dus nog steeds op onze mooring. Als we verder gaan zullen we zijn vriend een seintje geven dat de mooring vrij komt. Er zijn hier weinig mooringen en ze zijn heel gewild. Meestal zijn ze weer heel vlug bezet.

Inmiddels is het zondag, 8 januari en nu liggen we hier voor de 3^e dag in heel veel regenbuien met af en toe zware windstoten er tussen door. We hebben het koud, ondanks het feit dat het 25 graden is, en onze pantoffeltjes opgezocht. Eindelijk ook weer eens wat meer kleren aan. De komende dagen blijft dat zo, waarschijnlijk gaat het nog harder waaien. We zullen hier nog minstens zo’n 3 dagen moeten blijven. Daarna kunnen we pas weer verder.

Gelukkig Nieuwjaar

2012-01-01T00:52:00.000+01:00

Wij wensen jullie allen een heel gelukkig Nieuwjaar toe.

Nog een paar dagen aan onze mooring op Tahiti

2011-12-30T03:39:00.000+01:00

Onze nieuwe zeilen zijn binnen. Vanuit Thailand hebben ze er 6 dagen over gedaan om op Tahiti te komen. De zeilen zijn verstuurd via UPS. We konden via internet de zeilen volgen via hun trackingnummer en wisten wanneer ze ongeveer aan moesten komen. Het trackingnummer hadden we van de zeilmaker doorgekregen. Alles liep zoals was afgesproken. Wij kregen een telefoontje van UPS Tahiti dat de zeilen gearriveerd waren en dat zij onze scheepspapieren nodig hadden. UPS heeft een kantoor op het vliegveld en dat is niet ver vanaf de marina waar we nu liggen.Wij naar het vliegveld en nadat de papieren waren ingevuld (10 minuten werk, geheel verzorgd door UPS) konden we na het betalen van zo’n 12 euro fee weer terug naar de marina om te wachten op het pakket. We hebben zelf niets hoeven te regelen. Het pakket met zeilen werd een kwartiertje nadat we zelf terug waren op de marina afgeleverd. In Nederland had het vermoedelijk niet zo snel gegaan. Het was in ieder geval super geregeld.

De zeilen zien er voor het oog heel netjes uit maar we hebben ze nog niet gehesen. Omdat we straks in Raiatea de wal op gaan halen we daar onze oude zeilen er van af en als we weer verder gaan kunnen dan de nieuwe zeilen erop. Om de nieuwe zeilen al die tijd in de zon te laten staan lijkt ons geen goed plan. De zon is funest voor de zeilen.

Wij hebben ook nog een tochtje naar de oostzijde van het eiland gemaakt. Daar zijn 3 watervallen die de moeite waard zijn om te bezoeken. Een leuke wandelingetje, niet te lang en een prachtige natuur. Helaas waren er erg veel muggen bij de watervallen waardoor we er toch weer snel van weg zijn gegaan. En we hadden een keer geluk met de bus. Slechts 5 minuten wachten en net voor een hele beste regenbui zaten we weer in de bus. Wat een geluk want binnen een paar tellen ben je hier door en doornat.

In Papeete hebben we nog het Zwarte Parel museum bezocht. Hier liggen werkelijk prachtige parels en parelsnoeren. De prijzen liegen er niet om. Er lagen een paar snoeren van zo’n 500.000 euro en dit is niet voor niets. Verwonderlijk is het echter dat er bij de deur geen bewaking of wat aanwezig is. In Panama stond bij iedere winkel of mooi huis wel bewaking maar hier bij zo’n museum waar best wat te halen is is het blijktbaar toch niet nodig.

Volgende week vertrekken we voor een paar dagen naar Moorea alvorens we verder gaan naar Raiatea. Moorea ligt 15 mijl van hier. We moeten nu nog even wachten op een volle gasfles voordat we weer verder gaan. Omdat je nooit weet wanneer er weer gas gevuld kan worden is het belangrijk de flessen zoveel mogelijk gevuld te houden. Het waait momenteel ook erg hard en we liggen hier, ondanks de harde wind, heel rustig aan onze mooring. Het komt eigenlijk wel goed uit dat we nog even moeten wachten. Bovendien schijnt het Nieuwe jaar hier uitbundig gevierd te worden. Daar kunnen we dus nog even van meegenieten.

Op Tahiti, wachtend op de nieuwe zeilen

2011-12-18T03:32:00.000+01:00

We hebben het lakwerk erop zitten. Het interieur van Mirus ziet er weer goed uit. Het was een warme en tijdrovende klus.

We hebben nu weer tijd om op pad te gaan. Rondom het eiland loopt langs de kust één weg. Over deze weg rijdt het openbaar vervoer en heel veel auto’s. De rest van het eiland is bergachtig en moeilijk bereikbaar. Het verkeer rondom Papeete is hartstikke druk. Meer naar het zuiden wordt het iets rustiger maar het is geen goed wandelgebied. Altijd rijden er auto’s langs ons heen. De enkele wandelwegen in de bergen zijn alleen bereikbaar met vierwiel aangedreven vervoermiddelen. Om in conditie te blijven zwemmen wij nu, ´s morgens voor het ontbijt, 20 rondjes rond de boot. Eén rondje is 25 meter. We gaan dat nog opvoeren en willen minstens op een kilometer komen te zitten.

Tahiti is in kerstsfeer. In de winkeltjes is van alles te koop. Westerse luxe goederen, oosterse plastic spulletjes, heel veel zwarte parels, prachtige schelpenkettingen en Polynesische snuiserijen. In de stoffenwinkels zijn vrijwel alleen kleurige stoffen met allerlei motieven en/of bloemen te krijgen. Voor een donker, effen stofje moet je niet in Polynesië zijn. De modewereld zou er goed aan doen hier eens goed rond te kijken. De kleuren maken de mensen vriendelijk en vrolijk en zijn een lust voor het oog.

In de bus komen we weer allerlei bijzondere mensen tegen. Henk moet opletten. Soms denkt hij een mooie meid te zien. Eenmaal dichterbij blijkt het weleens een man te zijn. Traverstieten zijn in Polynesië heel gewoon. Er worden zelfs jaarlijks “Miss Traverstiet” verkiezingen gehouden en uit de foto’s die wij daarvan hebben gezien blijkt echt niet dat dit mannen zijn.

We hebben goede berichten ontvangen. Van de jachtwerf in Raiatea, waar we eerder pas in maart 2012 terecht konden, hebben we bericht gekregen dat er vanaf 5 januari plaats is. Als we de nieuwe zeilen hebben ontvangen kunnen we daar heen en de boot uit het water halen. Vriend Wijnand heeft onderdelen voor de schroefas weten te vinden en zal ze binnenkort hierheen of naar Raiatea sturen. Dat ligt eraan waar we dan zijn. Voor we naar Raiatea gaan willen we eerst nog Moorea bezoeken. We krijgen het weer druk.

Op Tahiti, nog steeds bij Marina Taina.

2011-12-01T23:18:00.000+01:00

We zijn aan onze klussenlijst begonnen. Het vervelenste werk, het lakken van het interieur van de Mirus, hebben we er bijna opzitten. Het ziet er weer netjes uit.

Inmiddels hebben we ook nieuwe zeilen besteld. De nieuwe zeilen worden geleverd door een Nederlandse firma. Deze firma maakt de zeilen in Thailand en zodoende zijn de verzendkosten nog redelijk betaalbaar. Gezien het feit dat we geen BTW (19%) hoeven te betalen, crisiskorting (25%) hebben gekregenen als JACHT IN TRANSIT hier geen invoerrechten betalen zijn we met deze firma in zee gegaan, ondanks aanbiedingen vanuit Nieuw Zeeland, Australië en China.

Een paar dagen geleden hebben we onze neus bij de politie in Papeete laten zien. We zijn nu 3 maanden in Frans Polynesië en dan wil de politie je even zien. Waarom? Ook weer onduidelijk. Men vertelde dat het ging om het feit of we kredietwaardig zijn maar er werd niets gevraagd. We hebben in ieder geval weer een officieel papiertje erbij met de nodige stempels en kunnen hier voorlopig blijven.

Ondanks de drukke werkzaamheden hebben we gisteren toch nog een schildpad langs zien komen. Het beest was zeker 1 meter lang. Geweldig om te zien. Hij of zij was helaas te vlug weg om op de foto te zetten. Jammer.

Op de mooring bij Marina Taina, Tahiti

2011-11-16T01:53:00.000+01:00

We zijn op stap geweest naar de Vaipahi-i-atehiti watertuin en park. In de park is een mooie waterval en kunnen een paar wandelingen worden gemaakt. Om er te komen heeft ons nog wel wat moeite gekost. De bus naar Papeete loopt regelmatig maar Vaipahi is de andere kant op en soms komt de bus niet. Waarom niet? Dat weet niemand te vertellen. De derde keer kwam de bus wel en het park en de wandeling waren de moeite waard.

Waar wij onze tijd mee verdoen hier? Met wachten dus op de bus. Omdat we afhankelijk zijn van het busvervoer neemt dit veel tijd in beslag. Gelukkig is de supermarkt op loopafstand. Verder zijn we begonnen met een klussenlijst op te stellen. Deze wordt steeds groter. Inmiddels is de electrische waterpomp vervangen. We hebben weer stromend water. Onze kussens voor buiten moesten hoognodig gerepareerd worden. De gaten vielen er helaas in en we hebben ze weggegooid. Dat hebben we kunnen schrappen van de klussenlijst. De romp van de boot moet vrijwel iedere week schoon gemaakt worden. Dat is een wekelijks terugkerende bezigheid. Ook zijn we nog steeds op zoek, nu via internet, naar het onderdeel voor onze schroefasafdichting en we hebben offertes opgevraagd voor nieuwe zeilen. We hebben aanbiedingen voor nieuwe zeilen uit Nieuw Zeeland, Australië, China en Nederland. Nieuwe zeilen kunnen hier zonder BTW ingevoerd worden. Dat levert wel wat papierwerk op maar het is de moeite waard.

Gisteren zijn we met onze Franse buurman (Michel) op stap geweest naar de jachtwerf in Papeete en enkele watersportwinkels. In Papeete kunnen we in januari 2012 de kant op maar dan moet het onderdeel dat we nodig hebben er wel zijn. Zoniet, dan is het veel te duur om het daar te laten doen en moeten we wachten tot we in maart 2012 in Raiathea (90 mijl naar het westen) de kant op kunnen. Ondanks de inspanningen van Michel, die ons probeert te helpen, zijn we daar nog niet verder mee.

Michel ligt hier al vier jaar op zijn mooring naast ons en gaat voorlopig nog niet weg. Hij heeft een oude auto op het haventerrein staan en is niet, zoals wij, afhankelijk van het openbaar vervoer. Gelukkig maar, zijn dochter van veertien moet iedere dag naar school en met de bus is dat ook weer lastig.

In deze ankerbaai komen we regelmatig bekenden tegen die we eerder hebben ontmoet. Simone en Erik van de Sur L’eau kennen we nog van de Marquesas. Erik is Frans en Simone Australisch. Zij weten een hoop van de regeltjes waar we ons aan moeten houden, zowel van Frans Polynesië als van Australië en zo komen we een hoop te weten. Vaak zien we ook andere zeilers die we al ontmoet hebben in Panama of eerder. Altijd leuk om weer bekenden terug te zien. Het blijft een varend dorp.

op Tahiti, Maeva Beach

2011-11-03T00:50:00.001+01:00

Tahiti is het grootste eiland van de Sociéte-archipel. Dit archipel is de meest bekende eilandengroep van Frans Polynesië en is de plek waar het grootste deel van de bevolking leeft. Tahiti staat bekend als een bounty-eiland. De bergen van het eiland zijn groen en tot zo'n 2000 meter hoog. Het eiland wordt omsloten door een rif. Op slechts enkele plekken kunnen we door een nauwe pas door het rif varen. Wij liggen in een baai achter het rif. Het rif beschermt de baai voor de krachtige golven vanuit de oceaan. De rotskust wordt aan de westzijde van het eiland op vele plaatsen onderbroken door lange, zwarte zandstranden, die ontstaan zijn uit vulkanisch gesteente. De reisgidsen geven vaak een vertekend beeld. Men laat alleen de witte stranden zien en die zijn er weinig. Zwarte stranden zijn meestal niet mooi. De zeilboten liggen dan ook zelden bij een wit strand, ook hier niet. Ook de zon schijnt hier niet iedere dag. Het regenseizoen komt eraan en het regent nu al 3 dagen achtereen. Het is miezerig en lijkt Hollands. Alleen de temperatuur is wat warmer maar Henk heeft voor het eerst sinds maanden weer een lange broek aan. Zo warm is het dus niet. Ook de mooie meisjes met rieten rokjes en bloemenkransen hebben we nog niet gezien. Als er een bloemenkrans is te zien hangt die meestal om de nek van een erg dikke, meestal oudere vrouw. De mensen van Frans Polynesië houden van dikke mensen e die zie je hier veel. De rieten rokjes hangen wel op de markt maar niemand loopt erin.
We zijn met onze boot een halve mijl verder gaan liggen aan een mooring bij de jachthaven. Dit is de duurdere buurt. Voor een mooring betalen we 25 euro per week. Het ligt lekker rustig en we hebben het er voor over. Ook de krottenwijk waar wij tegenaan keken heeft plaats gemaakt voor een mooiere villawijk.

We hebben de overdekte markt van Papeete bezocht, een plek waar je geweest moet zijn. Overal kraampjes met kleurrijk fruit, groente, vis en andere snuiserijen. Buiten werden op die dag nog meer kramen opgebouwd. 3 Dagen later, 31 oktober waren we weer in Papeete en werd het duidelijk waarvoor er nog meer kramen waren. 1 November is All Saints´Day (dag ter herdenking van de doden). De graven op de kerkhoven worden die dag schoongemaakt en met bloemen bedolven. Al deze kraampjes stonden vol met bloemen voor de graven. Het was een kleurrijk gezicht.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Op Tahiti, Maeva Beach, S 17.34.664 en W 149.37147

2011-10-26T00:25:00.002+02:00

Samen met de Odin van Bertel en Ute zijn we vanaf Rangiroa vertrokken richting Tahiti. De hele dag houden we de Odin in het zicht maar tegen de avond raken we elkaar dan toch kwijt. Logisch, Odin gaat naar de zuidkant van Tahiti via de oostkust en wij varen rechtstreeks naar de westkust, richting Papeete. We moeten reparaties aan de boot uitvoeren en hopen in Papeete verder geholpen te kunnen worden.

We zijn aangekomen in Tahiti. 200 Mijl in 31 uren. We hadden een 24-uurs gemiddelde van 165 mijl. We zouden een rustig windje hebben, Beaufort 4. I.v.m. de breuk in de stag leek ons dat wel een gunstig windje. Het was echter niet waar. We hadden vrijwel steeds zo'n 5/6 en soms 7 Beaufort. Het ging weer snel en we schoten goed op. Alles is heel gebleven. Nu op zoek naar mensen die het kunnen repareren. We nemen er de tijd voor. Voorlopig blijven we in de buurt van Tahiti en Moorea.

We liggen nu bij Maevo Beach. In het noorden waterbungalows,in het oosten een krottenwijkje met de bergen op Tahiti op de achtergrond, in het zuiden allemaal boten aan een mooring en een jachthaven en in het westen het buitenrif met branding ertegen van de oceaan en Moorea op de achtergrond.
We liggen niet in Papeete, er leek niets te doen te zijn en schijnt heel duur te zijn. Dit gaan we nog natrekken. We hebben de tijd.

Gisteren met de bus naar Papeete geweest. Papeete is een levendige, bruisende stand. Aan de boulevard gezellige terrasjes waar men heerlijk kan eten of een linkere pint kunt kopen. De boulevard ziet er gezellig uit.
Wij zijn op zoek geweest naar een nieuw onderdeel voor de schroefasafdichting. Helaas niet gevonden en van het kastje naar de muur gestuurd. Op de terugweg, helemaal moe van het zoeken, een heerlijke pint genomen ondanks de prijzen die ze hier vragen. We hebben een aantal goedkope maanden achter de rug, nu is het weer duur. Moet kunnen.

Vlakbij de ankerplaats is een hele grote supermarkt. We kunnen hier werkelijk weer van alles kopen en weten bijna niet wat we nu zullen kopen. Onze Albert Heyn past hier wel 4 maal in en het is een feest weer van alles wat lekker is te kunnen kopen. Alleen daarvoor wil je al een poosje blijven liggen.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

op Rangiroa, S 14.58.055 en W 147.38.282

2011-10-15T21:47:00.003+02:00

De Marquesas eilanden hebben ons een bittere nasmaak gegeven.
Toen wij hier op Rangiroa kwamen kregen we een verschrikkelijk bericht. Het heeft misschien in de krant gestaan. Hier was het voorpaginanieuws. Het is helaas waar en realiteit. Het blijft opletten wat je doet. Ik hoop dat ook andere zeezeilers hier lering uit weten te trekken.

Met Baju, Aquamante en nog een paar boten hebben we een leuke tijd gehad op de Marquesas eilanden. Wij zijn eerder vertrokken van de Marquesas dan zij. Ze wilden de mensen nog beter leren kennen. We zeiden "tot op de Tuomatus of Tahiti. Daar zien we elkaar weer". Dat zal niet meer gebeuren. Stefan van de Baju is afgelopen zaterdag gaan jagen met een locaal in Nuka Hiva (Hakatea baai). De lokaal is later teruggekomen met het verhaal dat Stefan gewond was en in het bos lag. Heike, zijn vrouw, is met de man meegegaan om Stefan op te halen. In het bos is Heike overvallen door de man maar uiteindelijk heeft Heike weten te vluchten. Ze is naar de baai teruggegaan en heeft zwemmend weer en andere boot bereikt die ook in de baai lag. Stefan is nooit meer terug gekomen. De Aquamante is een dag later daar aangekomen en hebben Heike aan boord genomen. Maandag zijn er 22 politiemensen uit Papeete overgevlogen naar Nuka Hiva voor een zoektocht. Gisteren zijn er lichaamsdelen van Stefan gevonden. Hij is vermoord. De vermoedelijke dader is nog voortvluchtig. Deze man moet waanzinnig zijn. De mensen op de Marquesas zijn zo aardig. Helaas is Stefan de verkeerde tegengekomen. Het zal lang duren voordat we dit vergeten zijn en het zal een andere stempel op onze reis zetten. Zullen we ooit nog onbevangen met anderen meegaan?

Nu liggen we op Rangiroa. Rangiroa is het grootste atoll van de Tuomatus. Ons IJsselmeer past het helemaal in. We liggen voor een peperduur resort. Er staan een 10-tal waterbungalows. Deze kosten 1.300 euro per nacht. Het is hier mooi maar we voelen ons vreemd en hebben geen lol. Gelukkig liggen we hier niet alleen. De Odin met Berthel en Ute (uit Duitsland) liggen hier ook en kenden Stefan ook. We kunnen het er samen over hebben.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

op weg naar Rangiroa, S 14.51.481 en W 147.22.102

2011-10-11T00:49:00.002+02:00

Toen we op Ahe aankwamen was ik ziek. Een zware verkoudheid en bijholtes ontstoken. Ik kon niet meer uit mijn ogen kijken. We hebben het Geneeskundig Handboek voor de Scheepvaart erop nageslagen, de adviezen opgevolgd en inmiddels gaat het wel weer wat beter. Helaas kan ik niet snorkelen.

We zijn wat langer blijven liggen dan dat we van plan waren op Ahe. Geen wind en dan gaan we niet weg. Zodoende nodigde zaterdagmiddag een inwoner van Ahe (Armand) ons uit om samen met hem en zijn kinderen vissen te gaan vangen in zijn fishtrapp. Wij natuurlijk mee, niet wetende hoe, wie of wat. Met zijn snelle visboot voeren we in 10 minuten naar de andere kant van het atoll. Armand heeft hier nog een (vakantie)huisje en zijn fishtrapp (visfuik). De fuik is gebouwd van een aantal palen en kippengaas. Door een smalle opening zwemmen de vissen erin en er zelden weer uit. In de fuik zwommen o.a. twee haaien, twee grote egelvissen, een grote napoleonvis en zeker wel een 50-tal papegaaivissen. Allereerst ging Armand de fuik in om de grootste haai eruit te vangen.

Met een groot schepnet, ook weer van kippengaas, heeft hij dat beest snel gevangen en wordt weer buiten de fuik losgelaten. Dan mogen Henk en de kinderen de fuik in om alle vissen te bekijken. Ik zelf doe niet mee vanwege mijn nog aanwezige verkoudheid en alle ongemakken die daar bij horen. Henk helpt de vissen vanuit het schepnet weer aan boord te gieten. Binnen korte tijd zijn er een groot aantal vissen gevangen en is de visbak tot de rand toe gevuld. Daarna wordt ook de tweede, iets kleinere haai, nog gevangen en weer vrijgelaten. Weer terug bij onze boot krijgen wij een emmer vol met vis. Wij hoeven 3 dagen lang geen eten meer te kopen. Tijdens het schoonmaken van de vis, de viezigheid gaat over boord, komen er al snel een drietal haaien rond de boot zwemmen. Deze beestjes lussen dit wel.
's Avonds is het hier stil, heel stil. Op het atoll horen we kinderen lachen, een paar honden blaffen en verder horen we alleen het ruisen van de golven die tegen het buitenrif rollen aan de oceaanzijde. Er is geen wind. We liggen in een grote, rimpelloze vijver. Op de kant branden hier en daar wat lichtjes. Sterren staan aan de hemel, de maan staat recht boven ons. Af en toe horen we een grote plons, dat zijn manta's die zich uitleven. Ook manta's springen en ondanks hun grote net als dolfijnen en walvissen, af en toe uit het water. We gaan vroeg slapen. Het is hier heerlijk rustig, geen golven, geen branding, heerlijk vlak water.
----------
radio email processed by SailMail

for information see: http://www.sailmail.com

op de Tuamotu eilanden, het Ahe atoll, S 14.32.226 en W 146.21.412

2011-10-08T02:35:00.004+02:00

De Tuamotu Archipel is de grootste archipel van Frans Polynesië. Het bestaat uit 78 eilanden en koraal atollen verspreid over enkele honderden kilometers ten oosten van de Stille Oceaan.

Atollen zijn platte, ringvormige koraaleilanden, midden in de oceaan. Zo een ringvormig eiland zie je niet van ver, het zijn een aantal palmbomen en een streepje strand of koraal. Een groot deel van die ring ligt meestal net onder water. Daarbij staan hierbij verradelijke stromingen en de zeekaarten (ook de electronische zeekaarten)zijn zelfs nu nog niet geheel betrouwbaar. Om in het atoll te komen moet je door een nauwe pas. Naar gelang de eb of vloed kunnen hier sterke stromingen staan. Tenslotte moet de zon boven of achter je hoofd staan om de koraalrotsen , die hier her en der verspreid liggen, onder water te kunnen zien. Daarom werden deze eilanden eeuwenlang gemeden. Sinds de komst van de GPS durven toerzeilers tussen de Tuomatu eilanden te varen.

Wij zijn het Ahe atoll binnengevaren. Met de electronische kaart,de GPS en de gegevens uit de pilot (boekwerk met overzichten en positiegegevens van havens en ankerplaatsen etc.) leek alles te kloppen. De invaart door de nauwe pas viel reusachtig mee. Een atoll is veel groter dan dat we ooit zelf hadden bedacht. Het Ahe atoll is 23 km x 8 km. Om op de ankerplaats te komen voeren we door een brede, redelijk betonde geul en nu liggen we op de rustigste ankerplek sinds maanden. Volgens de pilot een van de best beschermde ankerplaatsen van de Tuomatus. De golven van de oceaan worden door het rif rondom de lagune tegen tegengehouden. Onze ankerplaats is weer een lagune binnen de grote lagune. Het water is hier vlak, het strand wit, wuivende palmbomen en azuur blauw water.

In het hierbij gelegen dorpje is het ook rustig. Er valt eigenlijk niets te beleven. A hoewel dit atoll een van de grootste zwarte parel producenten van de Tuamotus moet zijn is er weinig van te merken. Alles ziet er armoedig uit, er zijn nauwelijks jonge mensen en er is geen zwarte parel te zien. Momenteel is er geen brood te koop. Morgen, als de boot uit Papeete (Tahiti) weer komt, is er weer even brood en vers groente te koop. Dit komt in Frans Polynesië regelmatig voor. Ook op de Marquesas moesten we een week wachten op verse yoghurt. De eilanden worden hier meestal maar een keer in de 2 weken bevoorraad. Is er te weinig besteld dan gewoon wachten op de volgende boot en hopen dat het dan er wel bij zit.
Als de windverwachting goed is gaan we morgen verder naar een volgend atoll waar hopelijk iets meer te beleven valt.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

weer op de oceaan, tussen de Marquesas en de Tuamotus eilanden, S 09.12.164 en W 140.24.996

2011-10-01T23:24:00.001+02:00

Een paar dagen geleden liep al slingerend een boot binnen in de baai van Taiohae op Nuka Hiva. Het bleek onze buurboot (Demara uit Engeland) te zijn. In Panama lagen ze vlak bij ons. Deze boot had er 40 tot 50 dagen over gedaan om in een ruk vanaf Panama naar hier te komen. Ze waren zo moe dat ze niet meer wisten wanneer ze vertrokken waren. Zij zijn op de enige walvis gevaren die nog in de oceaan aanwezig is. Wij en ook andere zeilers hebben geen enkele walvis gezien. Hun motor werkte niet meer, het roer zit los en de windvaanstuurinrichting is stuk. De accu's hadden half in de olie gestaan en een week na de aanvaring met de walvis was er tot overmaat van ramp ook nog een grote golf met zout water de kajuit ingekomen. Alles was vet, nat en zout. Ook konden ze geen berichten versturen waar ze waren en wat er aan de hand was. Ze waren dolblij eindelijk op een ankerplek te liggen. We hebben ze 50 liter water gebracht om te kunnen schoonmaken. Dat zout moest z.s.m. weg want dat is funest in een boot en inmiddels hebben ze via onze SSB-mail berichten doorgezonden dat ze aangekomen zijn. Zie je maar weer. Je moet de pech maar hebben.

Nadat de buurtjes de boel weer een beetje onder controle hadden zijn wij naar de Hakatea baai vertrokken. Vanaf zee is deze baai niet te zien. Men ziet alleen rotsen en een ruwe zee. Dankzij de GPS en de electronische kaarten hadden we de moed hier in te varen. De opening is smal en ineens vaar je in kalm water, de baai is volledig omsloten door hoge bergen. De eerste nacht lagen we helemaal alleen in de baai. Op het strand staat een oud keetje waar een paar mensen wonen.
We zijn nu op weg naar de Tuamotus eilanden. Een 30-tal dolfijnen hebben zonet een spetterende show opgevoerd. Verder staat er een pittige wind maar dat gaat in de loop van de dagen afnemen. Over een paar dagen staat hier geen wind meer volgens de gribfiles (windverwachtingen). We hopen dat we er dan zijn maar dat is afwachten.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

op Nuka Hiva, Taiohae N 08.54.924 en W 140.05.860

2011-09-26T17:34:00.001+02:00

De Marquesas eilanden zijn prachtig. Toen Onze Lieve Heer de Marquesas schiep was hij vermoedelijk een beetje dronken. Hij heeft er in ieder geval iets bijzonders van gemaakt.

Bij de Baie du Controleur hebben we een wandeling gemaakt naar een vroegere offerplaats. We liepen eerst verkeerd maar toen we de weg vroegen hebben die mensen ons met hun autootje naar het punt gebracht vanwaar we omhoog moesten klimmen. Die mensen verstonden geen Frans, ze spraken alleen de taal van hier maar ze begrepen wat we wilden. De weg omhoog ging door dicht struikgewas en bomen. Tussen de struiken hoorden we geknor. Even later staken een paar wilde zwijnen ons pad over. De offerplaats was niet zoveel bijzonders. Zoiets als de hunnebedden bij ons met wat grote stenen ertussen die met veel verbeelding op mensen lijken. Hier worden dat Tikis genoemd. De wandeling zelf was leuk. Hier wordt eindelijk weer eens gewerkt. Ze verbouwen wat groente, houden paarden, maken kokosdingen. Fruit verbouwen ze niet, dat groeit overal vanzelf aan de bomen. Het is steeds prachtig weer en we zien de prachtigste bloemen. Op de terugweg van de wandeling bij een klein winkeltje in het dorpje Taipivai boodschappen gehaald. Na wat gebabbeld te hebben werden we uitgenodigd de volgende dag koffie te komen drinken. En dat hebben we gedaan bij Simon en Astride.

Na de koffie met lekkere koek erbij kregen we een hele vracht pompelmoenen, een stok met 73 groene bananen, 20 rijpe bananen en papaja's mee. Verder hebben zowel Henk als ik een halsketting, die hier ook als souvenier op de toeristenmarktjes liggen, van ze gehad. Ze hadden nog meer fruit maar dat hebben we niet meegenomen. Deze voorraad zal al moeilijk zijn om op te krijgen. Ze wilden er niet voor betaald worden. Ze hebben ons met hun vrachtautootje weer naar ons bijbootje gebracht omdat het teveel was om te dragen. We werden nog weer uitgenodigd om 's avonds te komen eten. Dat hebben we niet gedaan. Niet omdat we dat niet wilden maar het is hier om 18.00 uur stikdonker en dan met het bijbootje naar het strand toe varen is nogal gevaarlijk als je helemaal alleen bent. Omdat het strand nogal steil omhoog loopt staat er een grote swell. Hierdoor is het zeer moeilijk om droog en zonder brokken aan land te komen of weg te varen. We hebben ze dat uitgelegd en gelukkig begrepen ze dat. Maar het is allemaal ontzettend aardig.

Simon en Astride zijn op zoek naar een paar vrienden van hen. Deze vrienden, George en Anne Thung, zijn enige jaren geleden naar Nederland vertrokken met hen zeilboot "Kvan Yin". Zij zouden een adres hebben in Heiloo, op de Oudsburgerlaan 49. Ook hadden ze een telefoonnummer maar als ze dat belden dan kwam er niets. Ze zijn bang dat hen vrienden wat is overkomen. Mocht toevallig iemand deze mensen en/of boot kennen laat het dan weten. Wij zullen het ze dan doorgeven. Veel hoop hebben we niet, ze kunnen overal zijn blijven steken maar wie goed doet, goed ontmoet. We hebben beloofd een oproep te doen.
Nu liggen we in Taiohae, een paar mijl naar het westen bij een wat groter dorpje. We hopen hier gas te kunnen bijvullen. Het begint op te raken en we moeten toch koken.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com/

op Nuka Hiva in de Baie du Controleur, S 08.52.763 en W 140.02.870

2011-09-22T02:28:00.001+02:00

De inwoners van Tahuata wisten een geit te schieten én 20 vissen met een harpoengeweer. Dat harpoenvissen is een hele kunst. Men duikt, met z'n 9 kilo lood om de middel het water in, zonder zuurstoffles. Met zuurstoffles doe je dit niet. Dat is niet netjes ten opzichte van de vissen. Op diepte probeer een persoon een vis te schieten. Ondertussen zwemt er nog iemand bij om te zien of er geen haai in de buurt is. Anders is het visje weg en misschien ook nog een stuk been of zo van die persoon. Dan weer, nog steeds met 9 kilo lood om de middel, naar boven zwemmen. Een derde persoon, die met een bootje in de buurt drijft, neemt de vis aan en is standby voor het geval er wel haaien komen.
We bleven nog een dagje langer op Tahuata want een gezellig feestje is nooit weg. De volgende nacht rond 02.00 uur vertrokken richten Ua Pou om zo met daglicht aan te komen. De Baju en de Aquamante blijven nog. Aquamante wacht weer op onderdelen voor de stuurautomaat. Daar hebben ze steeds problemen mee en beide automaten, ze hebben er 2, doen het niet meer. In Panama hebben ze ook al 3 maanden gelegen vanwege problemen met die dingen. Wat eer ramp als die dingen het niet doen. Wij zijn dan ook erg blij met tante Bertha, onze windvaan die geen electra nodig heeft.

De maan scheen helder en duizenden sterren twinkelden aan de hemel. Met de sterrenkaart in de hand geprobeerd het Zuider Kruis te vinden. Er stonden echter zo verschrikkelijk veel sterren dat me dat niet is gelukt. Gelukkig hoeven we tegenwoordig niet meer op de sterren te navigeren. De GPS (voor niet zeilers: dit is een electronische satelliet bepaling die precies aangeeft waar de boot zich op de aardbol bevindt)is toch heel wat gemakkelijker.

Tegen de middag verrezen de bergtoppen van Ua Pou zich als een eeuwenoud kasteel aan de horizon. Het ruwe aanblik van de oostzijde van het eiland is geweldig. Verder is nergens een teken van leven, slechts wolkjes, hangend tegen de hoge toppen van Ua Pou. Met een zacht windje voeren we naar de Hakahau Bay van Ua Pou. Bij het kleine haventje in de baai laten we ons anker vallen. Vlakbij is een dorpje. Hier kunnen we weer wat vers voedsel inslaan. Eindelijk weer diverse soorten kaas, vlees en andere lekkere dingen. We letten maar even niet op de prijs, het is namelijk hartstikke duur, en kopen waar we zin in hebben.

Na een paar dagen Ua Pou het anker weer opgehaald. De ankerplaats was erg windering en we lagen constant te draaien. We zijn verder gevaren naar Nuka Hiva en liggen nu in de Baie du Controleur, helemaal alleen. Bij het strandje een stukje verder moet wel weer een dorpje zijn. We zijn er nog niet geweest. Vermoedelijk gaan we daar morgen even rondneuzen.

En helaas geen internetverbinding. We versturen onze berichten maar weer via de SSB-radiozender en de foto's komen wel een keer. Het is overigens wel bijzonder dat we zonder internet toch onze stukjes kunnen verzenden en eventuele belangrijke berichten kunnen ontvangen.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com/

op Tahuata, S 09.54.494 W 139.06.274

2011-09-14T22:52:00.002+02:00

Na een week op Hiva Oa zijn we verder gezeild naar Tahuata. Aan de westzijde van dit eiland liggen een aantal beschutte baaitjes met witte stranden,palmbomen en helder blauw water. We plukken cocosnoten en limoenen. Ook de Baju en de Aquamante liggen hier en 's avonds worden er worstebroodjes op een vuurtje op het strand gebakken.

We maken cocosvanillerum. (Recept: een cocosnoot leeggieten of de melk opdrinken, een vanillestokje erin en volgieten met rum. De cocosnoot weer sluiten en minstens 15 dagen laten staan). Volgens de inwoners van Fatu Hiva wordt zelfs de meest slechte rum hier lekker mee.

In de baai zwemmen vaak manta's. Manta's zijn enorme grote vissen en we snorkelen met ze. Het zijn planktoneters en ze doen ons geen kwaad. Ze lijken het leuk te vinden zich aan alle kanten te laten bewonderen. We hebben helaas geen onderwaterhuis voor ons camera. Stefan van de Baju heeft dat wel en we zullen zijn foto's opnemen in ons fotoalbum om te laten zien hoe deze enorme beesten er uit zien. Verder zitten hier allerlei andere, kleurige vissen. Teveel om de namen op te noemen en tijdens een van onze snorkeltochtjes zien we zelfs een murene (een slangachtige vis van z'n 3 meter lang) en een haai. Gelukkig had de haai geen belangstelling voor ons.
Vanavond wordt hier, mits de inwoners van dit eiland een geit kunnen schieten, een barbeque gehouden. Daar gaan we kijken. Als de geit niet gevangen wordt gaat de barbeque niet door en vertrekken we vanavond naar Ua Pou, 65 mijl verder. We varen dan een nacht door om in ieder geval met daglicht aan te komen. Daar hopen we weer internet te hebben en de foto's te kunnen uploaden.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com/

Op Hiva Oa, Atuona

2011-09-09T22:24:00.000+02:00

Het is hier heel anders dan op Fatu Hiva. De bergen zijn minder spectaculair en in de baai staat – gelukkig - veel minder wind. Het dorp is zeker een half uur lopen maar als we daar geen zin in hebben steken we onze hand in de lucht als er een auto passeert en meestal neemt die je dan mee. De huizen in Fatu Hiva waren allen franse prefabwoningen. Hier staan prachtige chaletjes en bungalows. In Fatu Hiva liepen de kinderen te zeulen met een kip i.p.v. een kat of de kippen stonden in de tuin met een touwtje aan hun poot. Hier lopen de kippen overal vrij rond. ’s Morgens rond 04.00 uur beginnen de hanen al te kraaien en dat gaat de hele dag zo door.

In de baai zijn om 05.30 uur al inwoners aan het kanoën in hun pirogue, een soort kano met een zijdrijver. Vroeger was dit een vervoermiddel of men gebruikte het om te vissen. Tegenwoordig is het hier een sport. We liggen vlakbij de helling waar deze bootjes te water worden gelaten en het is leuk deze mensen bezig te zien. Bij die helling is een heerlijke buitendouche en een wasplaats. De buitendouche komt ons goed uit. Onze electrische warmwaterpomp is stuk en we moeten nu alles met de voetpomp doen. Daar is onze douche niet op aangesloten en nu moeten we de (zonenergie)douchezak buiten gebruiken. De douche aan de kant is dus heel gemakkelijk. We zijn druk met wandelen, boodschappen doen, de waterlijn van de boot moet weer schoongemaakt worden en het linnengoed wordt weer gewassen. Het is hier goed toeven.

op Hiva Ao, S09.49 W 139.02

2011-09-04T06:15:00.002+02:00

Na 16 dagen Fatu Hiva moeten we toch echt door naar Hiva Ao voor de douaneformaliteiten. In Fatu Hiva hadden we ons gemeld maar dat was niet officieel. We mochten er wel even blijven maar voor de douane moesten we toch echt naar Hiva Ao. Dolfijnen begeleiden ons als we wegvaren uit de baai. Na een lekkere zeiltocht, zo'n 44 mijl, bereiken we na 7 uurtjes varen Hiva Ao, net voor donker. De volgende dag als we ons melden bij de gendarmerie, waar de inklaringsformaliteiten uitgevoerd worden, doen ze gelukkig niet moeilijk. Ze kijken in de paspoorten, even een formulier invullen, zelf een postzegel daarvoor kopen en opsturen naar "Joost" mag het weten. We weten het niet. We hebben er niet op gelet.

Hiva Ao is bekend vanwege de bekende kunstschilder Paul Gaugain en de zanger Jacques Brel. Jacques Brel heeft hier zijn laatste levensdagen gesleten en is hier begraven. We begrijpen waarom deze man hier wilde sterven.
Na 2 dagen komen ook de Aquamante, Alistis en Baju binnen en het zeilersdorp uit Fatu Hiva is weer compleet. Nu liggen we samen met nog 4 franse zeilboten lekker achter ons anker en genieten van de schoonheid om ons heen.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Fatu Hiva, Hanavave

2011-08-30T00:19:00.001+02:00

We liggen nog steeds Fatu Hiva, een prachtig eiland hier in de Stille Zuidzee, bij het dorpje Hanavave. Dit is tot nu toe een van de mooiste plekken waar we ooit zijn geweest. En het is lekker weer. Niet te heet en niet te koud. We kunnen hier leuk wandelen en de boot weer poetsen. Die is na iedere oceaanreis verschrikkelijk aangekoekt met algen. Verder wat zwemmen en snorkelen. Verder niets. Er is een winkeltje in het dorpje hier vlak bij maar er is geen bank en we hebben geen polynesisch geld. Bovendien hebben ze alleen dingen in blik, verder niets. Niet erg.

De mensen hier willen alles ruilen. Nu heb ik onze boot vol liggen met sinaasappelen, bananen, papayas, pompelmoenen,limoenen en nog iets waar ik niet van weet wat het is. Vooral de pompelmoenen zijn erg lekker. Ze lijken op grapefruits maar zijn veel zoeter. Papaya moet je met een limoen erover uitgeperst eten. Dan is het ook lekker. We hebben zoveel dat we er zelfs mee ontbijten. Daarvoor hebben we geruild met oude oorbellen, kettinkjes, proefflesjes van parfum etc. Allemaal rommel waar ik toch niets meer mee deed. De dames hier waren er erg blij mee. Voor een paar oorbellen, waarvan ik zei dat ze duur waren, konden we een kip (geslacht?) krijgen. Dat hebben we maar niet gedaan. Die kan ik nog steeds ruilen voor wat anders.

De Aquamante is vandaag naar het dorpje iets verder gegaan met hun bijboot. Die bijboot is veel sneller dan die van ons en hen hebben even lekker vers stokbrood gehaald. Ook voor ons. We bakten onderweg steeds zelf brood en ook hier is geen brood te koop. Nu een lekker stokbroodje was erg lekker. Een paar dagen geleden konden we ook vers geitenvlees kopen. Dat hadden de mannen uit het dorp hier zaterdagochtend geschoten in de bergen en 's middags kwamen ze langs of we wat wilden kopen (ruilen). Wij weten niet hoe geitenvlees bereidt moet worden en dus hebben we het maar niet genomen. We eten wel wat uit blik. We hebben van alles en we eten nog steeds lekker.

Samen met Daphne en Vries van de Aquamante een wandeling gemaakt naar een mooie waterval hier op het eiland. Een wandeling door de jungle over een geitenpad. Het laatste stuk bleek door de regenval weg geslagen te zijn. Het was weer eens een pittige wandeling. Wij waren al een keer op weg geweest maar toen kwamen we een horde honden tegen. Aangezien we niet gebeten wilden worden zijn we maar omgedraaid. Er lopen hier bijzonder veel honden op het eiland. Die worden gebruikt voor de jacht. Voor ons iets minder leuk. We weten nooit of die honden betrouwbaar zijn. Wij lopen liever een rondje om maar er zijn hier zo weinig straatjes dat dat bijna niet mogelijk is. Eenmaal bij de waterval hadden we het zo warm dat we ons heerlijk hebben laten afkoelen door het water onder de waterval. Zo te horen aan Daphne en Vries was het erg koud. Ik vond het zelf nog wel meevallen. Het koelde in ieder geval lekker af.
Over een paar dagen gaan we weer verder naar het volgende eiland, Hiva Oa. Dat is iets meer in de bewoonde omgeving. Hier is zelfs geen internet en dus geen foto´s.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Nog steeds op Fatu Hiva

2011-08-30T00:09:00.001+02:00

We liggen nog steeds op Fatu Hiva. Inmiddels zijn de Aletis en de Buya ook binnen gelopen. We liggen nu met vier boten in de baai. Maarten Keja van de Aletis blijkt zijn jeugd in het zelfde dorpje (Achterveld) doorgebracht te hebben als ik. Hoe toevallig dat wij elkaar hier treffen. Het dorp is beslist niet groot en veel mensen wonen daar niet.

Zoals reeds gezegd is de baai hier prachtig. Iedere dag komen hier Mantas (grote vissen van zo'n 2 à 3 meter breed)langs de boot zwemmen. Ook zijn er regelmatig dolfijnen en soms een schildpad. We doen niet veel maar we vermaken ons nog steeds prima. In de baai staan sterke valwinden. Dit doet ons denken aan Loch Maddy in Schotland waar we ooit ook lagen in een zware storm. Daar deed onze motor het niet, hier gelukkig wel .

Het is springtij en daardoor staat er een lange swell (golf) in de baai. Tegen de avond lijkt de baai te gaan koken. Overal witte, spuitende schuimkragen tegen de zwarte lavarotsen. Zelf liggen we betrekkelijk rustig achter ons anker maar naar de kant toevaren is een kunststukje. Gisterenmiddag met alle zeilers uit de baai gegeten bij de lokale bevolking hier in het dorp. Lokale kip. Wij zorgden voor de drank, zij voor het eten. Daarna hebben de heren nog even gevolleyd met de lokale bevolking. Zeiknat waren we toen we aan de kant waren. Een enorme swell, net voor het haventje waar onze bijboot kan liggen, had de boot volgegooid met water. Gelukkig is het hier warm en droogt de boel snel.
Wanneer we vertrekken weten we nog niet. We hebben onze naaimachine uitgeleend aan de Aquamante en die is nog niet klaar met de werkzaamheden. We hebben geen haast en wachten maar tot ze klaar zijn.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Op Fatu Hiva, S 10.27.896 W 138.40.049, Marquesas eilanden, Frans Polysi=?ISO-8859-1?Q?=EB?=.

2011-08-17T05:02:00.001+02:00

Maandagmorgen, 16 augustus 2011, bereikten we Fatu Hiva. We hebben zo'n 3000 mijl achtereen gezeild. De motor is alleen gebruikt bij het verlaten van de Galapagos en het aanlopen in de ankerbaai hier op Fatu Hiva. Het was een tocht met veel wind. Dankzij deze wind zijn we heel tevreden met de overtocht, weinig problemen en lekker opgeschoten. In totaal 20 dagen en 6 uur.

De Marquesas eilanden liggen tussen de 08.10.30 graden zuiderbreedte en op ongeveer 140 graden westerlengte. Het zijn vulkanische eilanden met steile, donkere rotskusten, gespleten door menige groene valleien. Geen orkanen, veilige navigatie in diep water, een constante passaatwind en goed zicht. Droomeilanden.

De bevolking telt minder dan 10.000 zieltjes, verspreid over de verschillende eilanden. In de 18e eeuw waren dat er nog zestigduizend, oorlogszuchtige kannibalen. Dat was vóór het contact met de westerse beschaving en ziektes. Toen was de naam "Fenua Enataof oftewel "land der mannen".
Fatu Hiva heeft scherpgepunte, hoge bergen en diepe valleien. De weelderige begroeing is prachtig na 20 dagen zee. In de Hana Vave-baai, waar we nu liggen, ligt slechts één andere boot, een franse catamaran. We hebben dus alle ruimte.

Men vertelt dat de letterlijke Franse vertaling van deze baai "Baie des Verges" - pikkenbaai - is, maar dat de missionarissen het als "Baie des Vierges" - maagdenbaai - op de zeekaarten hebben laten vermelden. Kijkend naar de rotsformaties die de baai omgeven lijkt "Baie des Verges" - pikkenbaai - meer op zijn plaats. Nou ja, wij zijn ook geen missionarissen.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

op de Stille Oceaan, S 08.10.342, W 117.25.625

2011-08-06T19:14:00.000+02:00

Elf dagen geleden zijn we vertrokken richting de Marquesas eilanden. Waarschijnlijk het langste traject (2961 mijl) dat we ooit in ons leven zullen zeilen. Een dag na ons is de Phantun van 2 Australiërs vertrokken, nog een paar dagen later de Aquamante van Daphne en Vries en de Alesti van Maarten. Deze laatste twee zijn beide Hollanders. Het leuke daarvan is dat je via de SSB-zender contact met elkaar kan onderhouden en gegevens kunt uitwisselen. De Phantum heeft geen SSB-zender en hoopt ons in te halen en via de marifoon weerberichten van ons te kunnen krijgen. Tot op heden hebben we ze nog niet gezien of gehoord. Gezien de grote ruimte waar we varen is dat ook niet gek. De marifoon heeft slechts een bereik van 30 mijl en onze onderlinge afstand is vermoedelijk veel groter. De Aquamante kan ons nog gemakkelijk inhalen. Dit is een Hallberg Rassy en 4 meter langer dan de Mirus. Dat loopt harder en met de wind die we hebben zal deze boot goede voortgang maken. Maarten heeft even een omweggetje gemaakt rond de noordzijde van Isla Isabela om walvissen te zien. Helaas geen walvissen en daarna lag hij in een windstilte. Gelukkig heeft hij inmiddels ook weer wat wind.

Wij hebben het eerste en lastigste deel achter de rug. We zijn ruim over de helft en hebben nog 1285 mijl te gaan. De lichte en variabele winden, die hier bekend zijn, hebben we slechts een dag gehad. Daarna werd deze vervangen door een stevige passaatwind, windkracht 5/6 Beaufort. We lopen gemiddeld ongeveer 150 mijl per etmaal. Om een beetje comfortabel te varen hebben we weinig zeil staan. Mirus loopt dan rustiger en we komen er even zo goed.

Alleen de eerste dag, nog bij de Galapagoseilanden, hebben we een paar vissersschepen en ferries gezien. Daarna niets meer. Geen vissers, geen vrachtschepen, geen tankers en zelfs geen enkele zeiler. Er is helemaal niets behalve een paar stormvogeltjes en meeuwen. Dankzij de SSB-zender hebben we nog contact met de Aquamante en de Alisti. We zijn niet helemaal alleen op deze oneindige oceaan.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

weer op de oceaan

2011-07-26T15:04:00.000+02:00

We hebben de Galapagos eilanden verlaten en nu op weg naar de Marquesas eilanden (Frans Polynesie). Deze tocht gaat zo'n 4 weken duren. Al die tijd zullen er geen foto's komen want de SSB-zender verstuurt geen foto's en internet hebben we al die tijd niet.

We hopen dat het weer beter wordt. Op de Galapagos was het vaak bewolkt en 's avonds hadden we zelfs onze lange broek en sokken aan. En dat op de evenaar. Het wordt veroorzaakt door de koude golfstroom die daar loopt maar het blijft een vreemd idee.

De Galapagos eilanden vielen ons een beetje tegen. Gelukkig konden we er wel lekker en goedkoop eten. Niet op de boulevard maar een paar straatjes verder het dorp in waar de lokale mensen ook eten. Nu zitten we 4 weken op zee en moeten we onze voorraden (in blik) gaan aanspreken. Vermoedelijk minder lekker.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Op de Galapagos eilanden, op Santa Cruz.

2011-07-19T23:51:00.001+02:00

Tja, wat zullen we zeggen van de Galapagos eilanden? Volgens de toeristische informatie moet het hier prachtig zijn maar het valt ons een beetje tegen. We zijn vermoedelijk inmiddels verwend. Er is best wel wat ter zien. De reuzenschildpadden zijn indrukwekkend maar het is net zoiets als een dierentuin. Helemaal gebaseerd op het toerisme. Verder komen we vaak leguanen tegen, op de boulevard en op het strand. Zeehonden zwemmen af en toe langs de boot en als ze de kans krijgen dan klimmen ze er zelfs in. Bij ons lukt dat gelukkig niet. Af en toe zien we een zeeschildpad.

We zijn met een toeristenboot naar Isla Isabela geweest.Wij doen dat niet met onze eigen boot want dat is niet toegestaan door de autoriteiten van de Galapagos eilanden. Daarvoor hadden wij een zeer dure cruisers permit moeten kopen. Ons verblijf op één eiland van 20 dagen kost al genoeg. Wij doen het daarom met de toeristenboot. Ook niet goedkoop maar dan zien we toch nog wat meer. Isla Isabela schijnt een van de mooiste eilanden hier te zijn. Ons werd geadviseerd hier een paar dagen rond te kijken maar de ankerbaai waar onze boot ligt is erg onrustig en we willen de boot nu niet alleen achterlaten voor een paar dagen. We hebben daarom slechts een paar uur op Isla Isabela doorgebracht. En hetgeen wij gezien hebben van Isla Isabela was best wel mooi maar ook hier had het weer veel weg van een dierentuin. De puinguins, slechts een stuk of 10, stonden er armzalig bij. Af en toe zagen we ook hier weer zeeschildpadden en zeehonden maar beslist niet in grote getalen zoals men doet voorkomen. Een paar haaien lagen te slapen in een lavakanaal. Ook hier weer een grote schildpaddenfarm. We werden naar een rustplek voor pelikanen gebracht. Dit moest heel bijzonder zijn maar het waren er slechts 4. We hebben niet de moeite genomen om er een foto van te maken. Ook is er op het eiland een vulkaankrater. Na hetgeen we gezien hebben in de Andes op het vaste land van Ecuador boeit ons deze krater niet zo erg en we zullen daar daarom ook geen kijkje gaan nemen.

Op Santa Cruz hebben we een dag een mountainbike gehuurd. Dit omdat we niet gebonden wilden zijn aan een taxi. Wil men namelijk wat meer zien van het eiland dan is dat alleen mogelijk met een taxi (of mountainbike). Er lopen hier geen bussen voor toeristen. Men probeert aan alle kanten op toeristen te verdienen. Alles is duur. De mountainbike kost $ 3,00 per uur. Voor 3 uur dus $ 9,00. Hiervoor werden we op het vaste land van Ecuador in een mooie toeristenbus naar Quito gebracht, eenprachtige rit van 8 uur. Met de mointainbike hebben we een redelijke indruk van het hogere deel van het eiland gekregen. Óf we nog een taxi nemen om de rest van het eiland te bekijken is twijfelachtig. Echt spectaculair was het echt niet.

In de ankerbaai liggen op dit moment zo’n 6 zeilboten. 3 Boten daarvan komen uit Nederland. De Aquamante (van Daphe en Vries, die kennen we al vanuit Panama) en de Aletis (van Maarten, een solozeiler). Maarten wil in 2 jaar de wereld rond. Gisteren gezellig met de Nederlandse club geborreld en gegeten. Het was al weer lang geleden dat we Nederlanders tegen waren gekomen en even Nederlands babbelen is dan heel leuk.

Hoe lang we hier nog blijven weten we nog niet. Vandaag is het slecht weer, een beetje regen. Misschien gaan we nog een dag duiken maar gezien de ervaringen op het land hebben we het vermoeden dat het duiken ook tegen zal vallen. Bovendien liegen de prijzen die ze er voor vragen er ook niet om. We zien nog wel. We hebben nog een tijd hier om er over na te denken.

Op de Galapagos eilanden S 00.44.905 W 90.18.586

2011-07-15T20:32:00.000+02:00

We zijn op de Galapagos eilanden, Isla Santa Cruz. We hebben 4 etmalen gezeild over 600 Mijl. Het ging hartstikke lekker. Inmiddels de reuze schildpadden gezien. Luie beesten!

Internet is hier vreselijk traag. Foto´s blijven nog even achterwege.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

weer op de Stille en Grote Oceaan en we hebben een fijn berichtje gekregen, S 00.37.729 W 83.34.503

2011-07-09T15:41:00.000+02:00

Inmiddels zijn we weer op weg naar de Galapagos eilanden, z'n 600 mijl vanaf Ecuador. Het eerste etmaal hebben we 145 mijl afgelegd en ook nu lopen we nog steeds lekker. Volgens de weerberichten houden we wind uit het zuiden, 4 á 5 Beaufort en dat schiet lekker op.

Bij het opvragen van een nieuw weerbericht via de SSB-zender kwam ook een mail binnen van onze goede vriend én verzekeringsagent Wijnand van Essen met betrekking tot de kosten voor de nieuwe koppeling van onze motor, onze schade in Panama. In eerste instantie leek de verzekering niet geneigd ook maar iets te vergoeden van deze (hoge) kosten maar dankzij de deskundigheid en vasthoudendheid van Wijnand heeft de verzekering nu toegezegd een belangrijk deel van deze kosten te vergoeden. Dat kunnen we wel gebruiken en dus hoera, hoera, hoera. (Email: wijnand@wijnandvanessen.nl of telefoonnr. 033-2453054)

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

In het Andesgebergte met uitzicht op de Cotopaxi vulkaan

2011-07-05T21:25:00.000+02:00

In the Secret Garden Cotopaxi

Vanuit Quito met de shuttlebus van Secret Garden Quito (www.secretgardenquito.com ) door naar het hostal Srecret Garden Toxipaxi (www.secretgardencotopaxi.com en telefoonnummer 093 572 714). Dit is een traditionele berghut aan de voet van de hoogste, nog aktieve vulkaan van de wereld. Onze tocht vanuit Bahia de Caraques was prachtig, allerelei landschappen gleden aan ons voorbij voordat we Quito hadden bereikt. Ook deze rit was weer bijzonder. Quito bleek nog veel groter te zijn dan we gedacht hadden.

Eenmaal buiten Quito rezen allerlei bergtoppen aan alle zijden van de weg omhoog. Ondanks het feit dat we op een hoogte van zo’n 2800 meter waren groeien hier toch loofbomen. Langs de wegen en in de velden lopen Nederlandse koeien mét horens, schapen, geiten, lama’s en af en toe staat ergens nog een varken of ezel aan een touw vastgebonden. Onderweg werd diverse malen bij de vele kleine winkeltjes gestopt. Soms werd er groente ingeladen, dan weer frisdrank en bier, rijst, bonen en er werd zelfs een paardentuig opgehaald. De rit duurde daardoor ietwat langer dan de 2 uur die hiervoor stond maar was wel heel bijzonder. De laatste 20 kilometers gingen over een weggetjes die wij in Holland niet meer kennen. Ik kan me deze weggetjes herinneren van 50 jaar geleden maar volgens mij waren die nog beter. Grote gaten in de weg, kinderkopjes her en der verspreid met dikke gleuven ertussen. De taxi reed dan ook beslist niet hard en voor een gewone auto, zonder vierwielaandrijving, is het hier nauwelijks te rijden. Maar na veel gehossebos zijn we in ons hostal aangekomen. Deze hostal ligt prachtig aan de voet van de vulkaan Cotopax op 3500 meter. De vulkaan is 5897 meter hoog en de top is bedekt met sneeuw. Verder zien we vanuit onze hut allerlei andere vulkaantoppen liggen. De lucht is hier hardblauw, de wolken sneeuwwit en als de zon schijnt dan hebben we graag een zonnebril op. Het is een geweldige omgeving.

Hoogteziekte

Helaas werd ik hoogteziek. Deze ziekte uit zich met verschrikkelijke hoofdpijn en is met geen paracetamol of wat dan ook te bestrijden. Het beste is om naar een lagere hoogte te verhuizen maar we hadden ons hostal voor een paar dagen geboekt en dan is dat toch wat lastiger. Daardoor heb ik een vreselijke nacht en dag op bed gelegen maar daarna zakte de hoofdpijn af en kon ik weer aktief deelnemen aan alle activiteiten.

De vulkaan Cotopaxi

De dag dat ik ziek te bed lag heeft Henk een tocht gemaakt naar de Cotopaxi vulkaan. Deze tocht bestond uit een rit met een Landrover over nog slechtere wegen dan we op de tocht hierheen hadden. Henk werd alle kanten opgeschud, de weggetjes waren bijzonder slecht. Na 1,5 uur hobbelen was hij dan bij het nationaal park Cotopaxi. Ook daar heeft hij nog een half uur door allerlei landschappen gehobbeld. Uiteindelijk is het laatste deel van de beklimming, vanaf 4500 meter hoogte tot de sneeuwgrens op 4810 meter, te voet afgelegd. Ook dit was geen gemakkelijke tochtje maar de moeite wel waard. Henk is niet helemaal naar de top gegaan. Dit is wel mogelijk maar deze tocht moet ’s nachts worden afgelegd omdat overdag de sneeuw te zacht is. Ons lijkt dit erg vermoeiend en dit laten we liever aan beoefende bergbeklimmers over.

Een mooie wandeling

We hebben een prachtige wandeling naar een watervalletje gemaakt. Met een groep van zo´n 9 man op pad. Laarzen aan want we moesten diverse malen de bergstroom oversteken wat vaak natte voeten tot gevolg had. Het laatste stukje naar de waterval bestond ook weer uit een klauterpartij langs hoge rosten en door struiken. Maar het resultaat was goed. Een mooi watervalletje. Enkele dappere, jonge toeristen zijn zelfs de waterval ingesprongen. Wij hebben dit maar niet gedaan, het water is hier ijskoud.

En toen de tocht met de paarden.

Nog een mooie tocht te paard afgelegd. Zowel Henk als ik zelf hebben nog nooit van ons leven paard gereden maar dat is vanaf nu verleden tijd. We blijken natuurtalenten te zijn. `s Morgens moesten eerst de paarden uit het veld worden gevangen. Zoals dat hoort in de Andes, met cowboy en lasso. Nadat alle paarden getuigd waren konden we op pad.

Vanaf de berghut op 3500 meter brachten de paarden ons naar een hoogte van 3890 meter. De paarden voerden ons door prachtige landschappen. De bevolking van Ecuador werkten hard in de velden op de hellingen van de bergen. Hier gebruiken ze alleen maar hun handen en wat handgereedschap. Machines hebben ze nog niet. Op de terugweg zagen we nog een barbeque buiten met daarop een soort konijn. Later hoorden we dat dit een hamster moest zijn geweest. Het was een lange klauterpartij en we waren hartstikke blij op de rug van de paarden deze rit te kunnen doen. Als we eerder hadden geweten hoe dit zou zijn dan hadden we dit jaren eerder gedaan. Het was een geweldige ervaring. Mijn paard had er zin in, soms ging hij in draf en hij ging zelf galoperen. Ik galoppeerde maar mee. Het paard vertelde wat hij wilde doen. Ik had eigenlijk niets in te brengen. Ook al zijn we natuurtalenten, die moeten het toch ook leren met vallen en opstaan. Gelukkig zijn we niet gevallen.

The Secret Garden Cotopaxi hostal (eco hostal)

Onze kamer, in een gebouwtje buiten de berghut, bestaat uit twee verdiepingen. Op de begane grond bevindt zich het bad, het toilet, de kachel en wat ruimte voor onze spullen. Boven, op de zolder, staat een heerlijk bed met dekens.Het is hier ’s nachts koud. ´s Avonds om een uur of acht wordt door de bediening de kachel opgestookt zodat de ruimte warm is als we gaan slapen. Ook de kaarsen worden aangestoken. Er is geen electrische tijd. De maaltijden worden in de berghut geserveerd. We zitten met zo´n 20 man, met allerlei nationaliteiten, aan een grote tafel. Er is geen keuzemenu maar dat is ook niet nodig. Het voedsel is lekker. De koffie, thee, frisdrank, ontbijt, lunch en diner zijn allemaal in de prijs inbegrepen. Verder heben we hier een jaccuzi tot onze beschikking. Mobiele telefoons kunnen hier niet worden gebruikt, er is geen internet. Om 17.30 uur krijgen we een snack aangeboden bij het brandende haardvuur in de berghut. Om 19.00 uur staat het diner klaar en na het diner schaart iedereen zich weer rond het haardvuur om gezellig over hen belevenissen te babbelen. Het uitzicht vanuit de berghut en onze slaapruimte is op de vulkaan.

Er staan prachtige bloemen rond het hostal. Ook langs de wegen staan de prachtige bloemen. We zien hier ook weer paardenbloemen, margrieten, vuurpijlen en allerlei andere bloemen die we ook in Nederland zien. Hier staan ze langs de weg, in het wild. Het is hier een prachtige omgeving en we zijn blij dit gezien te hebben.

In Quito in het Andesgebergte op 2827 meter hoogte

2011-06-29T23:28:00.001+02:00

We zijn met de bus (8 uur rijden door Ecuador) naar Quito gegaan. Quito is het 2e grootste stadje in Ecuador en de oude stad schijnt het bezichtigen waard te zijn. Zoals ik al eerder schreef is alles hier spotgoedkoop. De busreis in een heuse touringcar kostte slechts $ 9,00 per persoon. Het hostal waar we overnachten kost slechts $ 13,00 per persoon per nacht. Het eten onderweg, Henk nam een portie bij een busstation, kostte slechts $ 3,50 met 2 glazen limonade erbij. Het bord was zo groot dat ik er ook maar van heb meegegeten.

We hebben vandaag Quito bezichtigd maar we zijn geen echte stedenliefhebbers. We gaan morgen weer verder naar de Cotopaki vulkaan, z'n 2 uur rijden verder. We worden morgen voor 5 dollar p.p. vervoert naar de volgende hostal. We hebben er zin in. We hebben lang genoeg de stad, veel mensen en drukte gezien en uitlaatgassen geroken. We weten weer hoe een stad is en zijn liever in de natuur.

in Bahia de Caraques

2011-06-25T00:04:00.001+02:00

We hebben deze week wat rond gekeken hier in de omgeving. Het is hier zeer armoedig. Er zijn een paar mooie stranden, helaas zonder toeristen. Alle strandtentjes staan leeg. Alles is hier spotgoedkoop. Vier grapefruits, een grote ananas en tien bananen kosten slechts € 1,20. Een biertje (zeg maar bier want het is een fles van 600 ml) kost in de bar € 1,25. Een duur hoofdgerecht in het restaurant kost slechts € 8,00. Hier worden we niet arm van en gaan dus lekker uit eten.

Over de rivier hier (Rio del Chone) is van Europees geld een prachtige brug gebouwd. De inwoners van Bahia kunnen nu over de brug naar de overkant (San Vicente). Velen gaan gewoon met het pontje, sportieve mensen gebruiken de brug om te joggen. 's Morgens rijden er wel wat auto's over maar hij is beslist niet druk. Deze brug is een keer langer dan de Zeelandbrug. Echt noodzakelijk lijkt hij niet en we zijn benieuwd hoe hij er over 5 jaar uit ziet. Wij denken: Jammer van ons geld. Met een pontje meer hadden er meer mensen gehad en die brug is straks toch vervallen en waardeloos.

De temperatuur is hier goed. De hemel is vaak bewolkt maar het regent niet veel. In Panama hadden we vrijwel iedere middag regen en onweer. Het slaapt in ieder geval erg lekker en soms heb ik zelfs zin in een dekentje. Dat is de laatste tijd wel anders geweest.

Bahia de Caraques, Ecuador S 00.36.513 W 80.25.373

2011-06-17T00:13:00.001+02:00

Eenmaal uit Panama vertrokken hebben we de koers gezet richting Ecuador. De eerste 2 dagen gingen niet zo snel, de wind liet ons in de steek. Dolfijnen zwommen langs onze boot en af en toe een schildpad. Later stak de wind op en deze bracht ons al kruisend naar Ecuador.

Z'n 100 mijl voor de kust van Colombia kwam er uit het niets een vissersbootje met grote snelheid op ons toe. De boot draaide precies op onze koerslijn en bleef op ons wachten. Een onbehaaglijk gevoel bekroop ons. Waren dit vissers en wat moesten ze van ons of waren het piraten? Wegvaren of omdraaien had geen zin, de vissersboot zou ons gemakkelijk inhalen. We hadden nauwelijks nog wind en langzaam kwamen we bij de wachtende vissersboot. We zwaaiden, de vissers riepen wat en maakten gebaren. We begrepen ze niet maar ineens herkende Henk hun gebaar. Ze hadden honger en of we wat te eten hadden. We hebben ze een paar pakken biskwie en blikjes cola gegeven. Daarna vertrokken ze weer naar hun stek.

Na 6 dagen waren we voor de kust voor Ecuador. Hier liggen veel drijvende vislijnen. Overdag zie je die lijnen al niet, laat staan ´s nachts. En ja, wij voeren erin en lagen met het roer vast achter z´n lijn. We hebben de zeilen naar beneden gehaald en probeerde de lijn achter het roer te verwijderen. Dat lukte helaas niet. Na een half uur kwamen er vissers aan en die leken te willen helpen. Weer een half uur tobben maar toen waren we toch los. We konden weer verder.

Dag 6 zijn we de evenaar gepasseerd. Henk heeft dit in een filmpje vastgelegd. De van Nelleke gekregen vlaggetjes en het Wilhelmus dat daaruit komt hebben we voor dit evenement gebruikt. Ook Neptunus heeft ons nog verwelkomt met een lekkere fles champagne. Hij ligt nog in de koelkast. Het was al dagen SW-wind, beaufort 4/5 en die fles openen leek ons geen goed plan.

Na 7 dagen waren we bij de ingang van Bahia de Caraques, Ecuador. Met de marina in de rivier (www.puertoamistadecuador.com) was al afgesproken dat we zouden komen. Het is daar een waddengebied en de marina stuurde een pilot naar de wachtplaats om ons met hoog water naar binnen te begeleiden. We waren wat vroeg en lokale vissers wilden ons ook wel begeleiden. Gelukkig zijn we hen niet gevolgd, dat zou te vroeg geweest zijn. Vermoedelijk waren we dan vast gelopen.

Nu liggen we aan een mooring bij de jachtclub. We werden warm verwelkomt en alle faciliteiten zoals water, douches, internet, bar en restaurant staan tot onze beschikking tegen een geringe vergoeding. Het ziet er goed uit. Het papierwerk zoals douane en immigratie wordt door hen verzorgd. We hoeven zelf niets te doen. Vanmorgen werd de gezondheidsdienst even aan boord gebracht. Deze kwamen inspecteren of we niet ziek waren (nee dus) en of we verse spullen aan boord hadden. Na een kleine inspectie verdween de beste man weer.

Ondanks het feit dat we hier net onder de evenaar zitten is de temperatuur hier aangenaam. Er loopt een koude golfstroom langs de kust die hiervan de oorzaak is. In Panama sliep ik vaak buiten vanwege de warmte, nu is het prettig om binnen te slapen.

Ecuador bestaat uit 3 delen: de dichtbevolkte kuststreek vaan de Grote en Stille Oceaan, het hoogland van de Andes (Chimborazo, 6310 meter hoog) en het laagland van de Oriente, waar zich tot de grens van Peru een tropische regenwoud uitstrekt .Morgen gaan we op zoek naar een touristenkantoor. Medezeilers hebben hun Planetboek al aangeboden om te bekijken wat er zoal te doen is. We willen wat rond gaan kijken. Het land is in tegenstelling tot Panama niet gevaarlijk en de mensen zijn bijzonder vriendelijk.

op het Ministerie van Justitie

2011-06-10T11:07:00.000+02:00

Wat maken we mee in Panama? Hiervoor even een stukje uit ons logboek.

"Donderdag, 2 juni 2011, Hemelvaartdag.
" ´s Morgens vroeg uit de veren. Onze motorsteunen zouden geleverd worden. Helaas, eenmaal op de kant blijkt Juan deze nog niet te hebben. Weer terug aan boord. Rond 10.00 uur zien we een bootje door de ankerplaats heen varen. Het lijkt een bootje met toeristen maar die zien we hier niet vaak. Eenmaal dichterbij zien we dat het een bootje is van de havendienst is met allerlei "officials" erop. Zeker zo'n 8 mannen en vrouwen. Ze leken wat te zoeken en al gauw werd de boot bij Mirus langszij gelegd. Toen herkende ik de beambte van de douane die ons bij de 2e binnenkomst in Panama vertelde dat we een vals uitklaringsbewijs hadden. De man verzocht ons mee om een verklaring af te leggen. Het zou niet zo lang duren en we hoefden ons geen zorgen te maken. Alleen even een verklaring afleggen. Wij zijn in de bijboot gestapt en onder begeleiding van de douane, immigratiedienst, recherche etc. naar steiger gevaren waar onze bijboot neergelegd kon worden.

Toen ik nog werkte dacht ik vaak een figurante te zijn in een hele saaie film. Nu leken we ineens spelers in een misdaadserie.We werden naar een klein kantoortje gedirigeerd en daar begon men ons vragen te stellen over wie, wat en hoe we aan dat uitklaringsbewijs waren gekomen. Dat werd schriftelijk vastgelegd en na een half uurtje dachten we weer terug te kunnen naar onze boot. Helaas, niet waar. We moesten mee naar het Ministerio el Publicio (bij ons zoiets als het Ministerie van Justite). Daar aangekomen werden we naar een van de vele verhoorkamertjes gebracht. We konden plaats nemen op een paar harde, ongemakkelijke stoelen. Even later kwam er een vertaler bij (van spaans naar engels en omgekeerd). Na beloofd te hebben dat we alleen de waarheid zouden spreken (opstraffe van gevangenisstraffen van 2 tot 5 jaar) begon men weer aan het verhoor. Eerst onze namen, adres, namen van ouders en werkgevers, leeftijd, paspoortnummer, wat kostte de boot, waarom ben je hier en hoe is het mogelijk dat je 4 jaar er tussen uit bent? De levensloopregeling uitleggen wekte nogal wat vraagtekens op maar uiteindelijk begrepen ze het. Henk mocht een verklaring afleggen waarmee hij mij machtigde om het woord te voeren. Hij kon dan weer weg naar de boot want het bleek inmiddels heel lang te gaan duren. Henk werd terug gebracht naar de boot want Juan zou rond 15.00 uur de motorsteunen brengen. Ik bleef daar achter voor de vragen en het hele verhaal vanaf begin Panama, hoe we aan Tito, onze kanaalagent die ons dit geflikt had, waren gekomen etc. Na 6 uur verhoor en de belofte met niemand hierover te spreken mocht ik eindelijk weer gaan. Ook mochten we met Tito geen contact maken, als Tito belde niet opnemen en als we hem zouden zien meteen rechtsomkeer maken. De heren hadden zelfs hun lunch ervoor laten schieten hetgeen hier als bijzonder kan worden beschouwd. Koffie, thee of water hadden we al die tijd niet gehad maar ik werd in ieder geval weer keurig naar de haven teruggebracht. Henk stond op me te wachten en Juan was nog steeds niet geweest. Zeer geïrriteerd Juan gebeld en zijn voicemail ingesproken dat hij zich weer eens niet aan zijn afspraak had gehouden. Het hielp, 's avonds om half zeven werden ze alsnog geleverd. Inmiddels was het vijf uur geworden. We waren nog net op tijd voor het Happy hour en de daarbij behorende biertjes en pizza. Na een dag zonder eten en drinken ging dat er wel in."

Inmiddels hebben we Panama achter ons liggen. Toen we gingen uitklaren werd er nog naar allerlei instanties gebeld of we echt wel weg mochten maar uiteindelijk hebben we nu dan toch een officieel uitklaringsbewijs. Nu varen we weer op de Stille oceaan, richting Ecuador. We hebben onze plannen gewijzigd. We zouden in november naar Nieuw Zeeland gaan. Door alle problemen in Panama wordt dat kort dag. We hebben besloten eerst naar Ecuador te gaan, vervolgens naar de Galapagos en dit jaar niet verder dan Tahiti. Volgend jaar zien we wel weer verder. We hebben voldoende tijd en willen niet door de Pacific heen scheuren maar ook wat zien.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

in Panama, wachtend op zeil en motorsteunen

2011-05-30T19:06:00.000+02:00

We liggen nog steeds in Panama. Vorige week maandag zou het zeil gerepareerd zijn. Dat werd verschoven naar vandaag maar vandaag is weer morgen geworden. Maar er is aan gewerkt. Dat hebben we met eigen ogen gezien. Alleen het oog moet er nog aangezet worden. De zeilmaker begrijpt niet dat het zeil gescheurd is in een windbui. Het zeil is van goede kwaliteit en hij dacht dat er iets heel erg mis gegaan was. Dat viel wel mee maar ondanks dat hadden we toch een scheur. Jammer.

Aanstaande woensdag krijgen we waarschijnlijk de motorsteunen. Dan moet Henk weer even hard aan het werk om die dingen onder het motorblok te krijgen. Dat zal niet meevallen maar het moet. Hopelijk, als alles het doet zoals het hoort, kunnen we aan het eind van de week weer vertrekken. Het wordt spannend. Jack Janssen van de Tin Hau ligt net als wij ook met problemen (www.sailingsjaakie.com). Jack lag ook in Bonaire, in Curacao en nu ook weer in Panama en bij hem loopt het ook niet over rolletjes. Jack laat een nieuwe motor inbouwen en hoopt ook eind deze week te vertrekken. Wie zal het eerste zijn? Wij zelf zijn erg benieuwd.

nog steeds in Panama

2011-05-25T21:21:00.001+02:00

Gisteren zouden we nieuwe motorsteunen krijgen. Helaas bleken dit de verkeerde te zijn. Juan, onze adviseur, heeft nog verder gezocht maar de motorsteunen moeten, zoals de meeste dingen hier, uit de States komen. Ze zijn hier niet. We zullen dus moeten wachten tot aanstaande dinsdag. Ook ons zeil is nog niet terug. We wachten dus maar geduldig af, lezen veel, luieren veel, gaan uit eten eten af en toe een heerlijk ijsje. Het leven is hier goedkoop dus kan best. Om onze lijn hoeven we ook niet te denken, daar gaat het goed mee.

Weer in Panama, we zijn omgekeerd

2011-05-18T19:17:00.003+02:00

Het zit ons de laatste tijd niet mee. Alles lijkt verkeerd te gaan. We zijn op weg geweest naar de Galapagos eilanden maar zijn na 350 mijl omgekeerd. Op donderdag de 12 e mei kregen we een touw in de schroef. Daar moet een motor tegen kunnen en we zijn in eerste instantie doorgevaren op het zeil. We voeren op de motor i.v.m. zeer weinig wind en wel golfslag. Daar wordt je gek van en dan gaat de motor bij. Maar op vrijdag de 13^e (zou dat echt een ongeluks dag zijn?), we voeren eindelijk eens lekker met wind mee en niet teveel stroom tegen, kregen we midden in de nacht een wind- en regenbui over ons heen en is het grootzeil gescheurd. Vanaf dat moment konden we alleen nog maar gereefd zeilen.
Aangezien er tussen Panama en Nieuw Zeeland en/of Australië geen faciliteiten zijn voor zeilboten hebben we besloten terug te gaan naar Panama om de boel weer gerepareerd te krijgen. 20 Mijl voor Panama lukte het Henk om het touw uit de schroef te verwijderen. Helaas bleek daarna een vreemd geluid in de motor te zitten. Nu liggen we weer op onze ankerplek. Uit inspektie blijkt dat er een motorsteun is gebroken. Hier bij de ankerplek is een servicecentrum die allerlei nautische problemen probeert op te lossen. Hopelijk kunnen deze mensen ons verder helpen.

Tot onze grote verbazing ligt Jack van de Tin Hau ook nog steeds in Panama. Jack ligt bij de jachtclub maar daar was voor ons geen plek toen wij daar afgelopen maandag aan kwamen. Dat moet 3 dagen van tevoren worden aangevraagd en als je dan geluk hebt krijg je plek. We liggen dus weer goedkoop op ons eigen anker. Jack dacht daar 3 dagen te liggen maar dat is inmiddels ook al 3 weken geworden. Net als wij heeft Jack motorproblemen en hoopt aanstaande zaterdag weer verder te kunnen.

We hebben opnieuw moeten inklaren bij de douane en melden bij de immigratie. Ook dat ging niet over een leien dakje. Toen wij hier vertrokken richting de Galapagos vonden wij de uitklaring al op een hele vreemde wijze tot stand komen. We moesten naar de internetcorner van Las Brisas (een klein winkelcentrum hier vlak bij onze ankerplaats) om uit te klaren. Een zeer bijzondere plek om dit te doen. Bovendien kostte deze uitklaring nog eens $ 20. Dit omdat de man op zaterdagavond om 20.00 uur kwam. Dan konden we zondags weg. Als je na een tijdje op zee weer terug komt moet er opnieuw ingeklaard worden. Omdat Tito (onze agent) in Colon woont besloten we dit zelf te doen, hier vlakbij in de Flamengo Marina. Daar bleek dat wij een vals uitklaringsbewijs hadden gekregen. Na allerlei vragen beantwoord te hebben (wie had dit geflikt en wat hadden we er voor betaald, enz. ) werden we gelukkig wel weer ingeklaard. Het kostte nu zelf niets.

Inmiddels begint de tijd te dringen. We zouden hier allang weg moeten zijn volgens ons reisschema. Aangezien we nu geen idee hebben hoelang dit probleem gaat duren maken we ons ook maar niet meer druk. Als het te lang gaat duren dan passen we ons reisschema wel aan. Per slot van rekening gaat Laura (het zeilmeisje) in 2 jaar rond. Wij hebben nog 3 jaar te gaan en hebben wel wat rek in ins schema zitten.

op weg naar de Galapagos eilanden, N 07.21.154 W 79.51.669

2011-05-09T13:46:00.000+02:00

Eindelijk hebben we Panama achter ons gelaten. Eenmaal door het kanaal zijn we nog een dikke week gebleven. De ankerlier deed het niet meer en was niet even gauw te repareren. Dus een nieuwe besteld, gekregen en geïnstalleerd. Ooit schreef ik al eens, alles gaat kapot, je weet alleen niet waar en wanneer. Het blijkt in ons geval waar te zijn. Veel dingen gaan kapot. Dat is niet alleen bij ons, op de ankerplaats bij Flamenga Anchorage bleken er diverse boten met allerlei problemen te liggen. Gelukkig was de ankerlier binnen 4 dagen te leveren nadat we de juiste persoon hadden gevonden die dat ding kon bestellen zonder te veel poespas. Op de een of andere, ons niet duidelijke wijze, zelfs zonder tax (soort BTW). Daar waren we weer blij mee.

Gelukkig is alles nu weer goed en zijn we eindelijk op weg naar de Galapagos eilanden. In deze tijd heersen hier slechts lichte winden. In tegenstelling tot veel andere zeilboten hebben wij niet ons dek vol gestouwd met jerrycans met diesel. Wij hebben slechts een beperkte voorraad en we moeten alle wind die we hebben benutten. We zijn sinds zondagmiddag, 12.00 uur op pad en vandaag, 24 uur later hebben we nog maar 65 mijl afgelegd van de 870 mijl die we te gaan hebben. Gaston en Ludo van de Scampi hebben ons gemaild dat het geen gemakkelijke tocht was. Zij zijn inmiddels op de Galapagos eilanden en hebben dit even doorgegeven. We weten wat ons te wachten staat. We gaan nu gelukkig even met zo'n gangetje van 5,1 knopen over de grond en als dit een poosje zo doorgaat dan blijft het leuk. De gribfiles zeggen helaas andere dingen (nauwelijks wind). We wachten dus maar af. Hopelijk redden we het binnen 10 dagen.

Op 18 april 19994 voeren Jan-Willem en Attie Marinussen hier ook. Wij hebben een kopie van hun oude kaart, naast onze electronische kaarten, en uit hun aantekeningen blijkt dat zij hier toen ook voeren. Het is grappig dit te zien. Zo te zien waren zij er in een dag of 9.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

In de Pacific bij Flamengo Anchorage bij Balboa, Panama, N 08.55.290 W 7931.955

2011-04-30T20:05:00.004+02:00

Dinsdagavond, 26 april kregen we bericht van de tijdregistratie van het Panamakanaal dat we woensdagavond door de sluis konden. Toen hadden we het even hectisch. We hadden al bericht gekregen dat het vrijdag zou zijn maar nu was het nog weer 2 dagen eerder. Tito gebeld dat hij de volgende dagen de 4 lijnen van 40 meter lengte moest brengen, de autobanden voor bescherming rond de boot en de 3 handliners gereed moesten staan. Woensdag om 14.00 hadden we alles rond, inclusief de boodschappen. De handliners blijven namelijk een nacht aan boord en moeten een warme maaltijd krijgen, zowel de eerste als de tweede dag. We overnachten op het Gatunmeer op het kanaal.

Woensdagmiddag om 15.00 uur richting de Flats (ankerplaats voor het kanaal) om daar op de advisor te wachten die ons door het kanaal begeleidt. Deze zou rond 18.00 uur komen maar dat werd 19.30 uur. Het was al donker. Met een amerikaanse catamaran en een andere engelse zeilboot samen op weg naar het kanaal. Vlak bij het kanaal begint het weer te regenen en te donderen. Niemand trekt zich daar wat van aan, we gaan gewoon verder. Onze boot werd vastgemaakt aan de cataman, de engelse boot aan de andere kant van de catamaran. Daarna konden we de sluis in, achter een heel groot vrachtschip. De handliners, zelf was ik ook handliner want men is verplicht om 4 handliners aan boord te hebben, deden hun werk heel goed. Zelf heb ik toegekeken, ze hadden me niet nodig. Henk was aanwezig als de kapitien en de advisor gaf zo af en toe een instruktie. Vanaf de kant werden keesjes toegeworpen. De handliners deden daaraan onze lijnen die vervolgens naar boven werden getrokken. Daarna lagen we met z’n drieën in het midden van de sluis. Vanaf de kant werden we door de drie sluizen getrokken. Rond 22.00 uur waren we dan eindelijk op het Gatunmeer waar we aan een boei konden overnachten. De volgende morgen om 6.00 uur moesten we weer gereed staan voor het volgende traject.

We hadden ons bijna verslapen maar de handliners maakten ons wakker rond 6.00 uur. De advisor, die was wel van boord gegaan, kwam natuurlijk weer een uur later. Rond 7.00 uur vertrokken voor de rest van de doorvaart. Gelukkig was het weer opgeknapt.

Het kanaal bestaat grotendeels uit een stuwmeer. Onder water staan nog huizen die wij natuurlijk niet meer zien. Vroeger hebben hier mensen gewoond maar die hebben elders een plek moeten zoeken. We varen door de jungle naar de andere kant van Panama. De toppen van de bergen rond ons heen zijn weelderig begroeid. Het was een mooie tocht. Helaas, bij de laatste drie sluisen kregen we wederom een stortbui over ons heen. Rond 15.00 uur waren we dan eindelijk door het kanaal. De advisor werd weer van boord gehaald. De handliners even verderop.

Nu liggen we in de Pacific, in de ankerbaai bij Flamengo island,op ons anker. Het is hier heerlijk rustig, geen lawaai van vracht- of passagiersschepen, geen pilots en geen werkboten. De contouren van Panama City aan de ene kant, de bergen van Panama aan de andere kant. Het is hier veilig, we kunnen weer normaal rondlopen zonder dat de politie je sommeert om terug te gaan naar de haven .
Hier gaan we onze laatste boodschappen halen, de was doen etc. en kunnen dan over een paar dagen vertrekken voor de tocht naar de Galapagos. We doen het nog even rustig aan en genieten van onze vrijheid.

vrolijk op de ankerplaats in Cristbal

2011-04-25T22:00:00.001+02:00

Vrijdag mogen we waarschijnlijk door het kanaal. Veel vlugger dat we dachten. Hoe dat mogelijk is weten we niet maar we zijn er erg blij mee. Belgische vrienden van ons, Gaston en Ludo van de Scampi, wachten nu al drie weken. Wij hebben dus hartstikke veel geluk.
Op dit moment regent het pijpenstelen. Het kan ons niets schelen. Vrijdag kunnen we verder, Hiep, hiep, hoera!

Voorlopig nog op de ankerplaats bij Club Nautico in Cristóbal in Panama maar gelukkig met een werkende motor

2011-04-22T22:26:00.000+02:00

Maandag, 18 april kregen we bericht dat de koppeling was aangekomen. Dinsdag zou hij geïnstalleerd worden. Zo gezegd, zo gedaan maar helaas bleek dat de koppeling een nieuwer model was dan onze motor. Gelukkig wisten de monteurs hier raad mee. De koppeling en wij weer naar de werkplaats. Na de nodige uren hieraan gewerkt te hebben zou alles in elkaar moeten passen. Terug naar de boot en na nogmaals enige tijd gesleuteld te hebben kon de motor gestart worden en de schroef draaide weer. Toch hadden we het gevoel dat er iets nog niet goed was en dat bleek de volgende ochtend dan ook. Op de ankerplek draaide de schroef wel maar de gashandel ging erg stroef. De volgende ochtend belde Tito, onze kanaalagent, dat wij zo snel mogelijk naar de Flats (een ankerplaats voor jachten waar metingen worden gedaan voor de kanaaldoorvaart) moesten voor de meting van ons schip. Motor gestart , anker opgehaald en daar gingen we met heel veel knarsen en nauwelijks voortgang. Gelukkig bleek Tito zich vergistte hebben en belde weer op dat we een dag te vroeg waren. Wij konden de boot terugleggen op de ankerplek en hebben de reparateur weer gebeld. Nu kwam de baas er zelf bij om te bekijken wat het euvel zou moeten zijn. Na diverse keren starten en het geknars laten horen dacht de beste man het te weten. De monteurs kwamen weer en na het bijstellen van de gashandelverbinding verdween het geknars en liep de motor redelijk. Maar omdat de voortgang door het water nog lang niet voldoende was moest er toch ook wat met de schroef aan de hand zijn. Henk onder water en er bleek inderdaad een laag van 1 centimeter schelpen aan gegroeid te zijn. Deze ook verwijderd en gelukkig liep toen de motor weer als een zonnetje. We zijn weer blij.

Donderdagmorgen heeft de meting van ons schip alsnog plaats gevonden. De betaling voor het kanaalgeld is gedaan en vanavond na 18.00 uur kunnen we bellen om te horen wanneer wij door het kanaal kunnen. Dat zal nog zeker zo’n 14 dagen duren want alle andere zeilboten voor ons moeten ook zo lang wachten, soms nog wel eens langer. Wij wachten dus maar rustig af en maken ons maar niet meer druk.

Af en toe doen we wat boodschappen. Dit zien wij onderweg.

op de ankerplaats bij Club Nautico in Cristóbal, Panama, N 09.21.954 W 79.53.590

2011-04-12T22:49:00.001+02:00

We liggen hier nu een dikke week op de ankerplaats bij Club Nautico. Deze club stelt niet veel voor. Er is een dieseltankplaats, een waterkraan, een restaurantje en een heel hoop oude garageboxen of zoiets. Verder liggen hier een paar werkboten, een visboot en een weggerotte steiger. We mogen hier onze bijboot neerleggen maar dat kost wel 5 dollar per dag. De haven wordt bewaakt. De bewaker heeft een kogelvrijvest aan. Als hier boodschappen worden gebracht dan komt er meestal ook een bewaker mee, mét geweer. De club is gevestigd in de rijke buurt. Daardoor kunnen we redelijk veilig op pad voor onze dagelijkse boodschappen. Er staan hier mooie huizen met hele dikke muren er omheen. Over deze muren is weer prikkeldraad gespannen. Er is geen terrein waar je zomaar op kunt lopen. De ankerplaats is onrustig. Vracht- en passagiersschepen varen hier af en aan. Werkboten scheuren dwars over de ankerplaats en houden geen rekening met de geankerde boten en veroorzaken hoge golven. De hele dag is er lawaai van drukke havenactiviteiten. Dieselwalmen komen langs ons heen. Er zijn aangenamere plaatsen om voor anker te liggen.

Colón is verschrikkelijk. Thomas Siffer schrijft hierover het volgende in zijn boek: “Colon lijkt op hoe wij Beiroet op het hoogtepunt van de burgeroorlog herinneren. Overal zie je ruïnes waar mensen nog in leven, zwartgeblakerde gebouwen (van het roet of van de rot), braakliggende terreinen die kleine sloppenwijken zijn en karkassen van gebouwen waarin waslijnen hangen. In onze reisgids wordt Colon een urban jungle genoemd. Ik heb hoe dan ook nog nooit zoveel politie en privébewakingsagenten gezien als hier. Zelfs bij het internetcafé zit er eentje, zwaarbewapend. Aan elke bank heb je er twee. “ Wij sluiten ons helemaal aan bij deze woorden.

Inmiddels is er een nieuwe koppeling voor onze boot besteld. Dit heeft nogal wat voeten in aarde gehad want die dingen zijn hier niet zo gemakkelijk te krijgen. De eerste oplossing zou z’n 5 tot 6 weken in beslag nemen (zo niet langer want dat weet je hier maar nooit). Wij hebben nu een veel duurdere oplossing aangeboden gekregen maar hopelijk is de koppeling er dan over 2 weken. Gezien de situatie hier hebben we voor de laatste en dure oplossing gekozen. We hopen dat de reparateur zich aan zijn woord houdt. Als de motor het straks weer doet kunnen we verder het kanaal gaan regelen. Ook dat gaat zo´n 10 tot 14 dagen duren (wachten, wachten en nog eens wachten). Voorlopig zijn we hier nog.

in Puerto Cristobal, Colon, Panama, N 09.21.965 W 79.53.579

2011-04-05T21:58:00.001+02:00

Zaterdag, 2 april 2011 zijn we op het zeil voor anker gegaan bij Club Nautico in Puerto Cristóbal. De koppeling van de motor heeft het begeven en nu hebben we geen mechanische voortstuwing meer oftewel de schroef draait niet meer rond. We komen zonder zeil niet vooruit. We hebben dus een probleem maar inmiddels wordt er aan gewerkt.
De door de Sogno d'Oro aanbevolen agent Tito voor het Panamakanaal heeft ons verder geholpen. Inmiddels zijn we ingeklaard wat hier een hels karwei is, de aanmelding voor het kanaal is gedaan en we hebben een reparateur kunnen vinden. De koppeling ligt nu uit elkaar en de nieuwe onderdelen moeten besteld worden. Hoelang dit gaat duren weten we nog niet maar het zal wel weer lang zijn. We zullen het beste er maar van hopen. We zijn vandaag al drie keer naar Colon geweest voor de motor. We worden opgehaald en weer terug gebracht. Colon schijnt gevaarlijk te zijn. De huizen zien er in ieder geval erbarmelijk uit. Vaak geen ramen, geen deuren, het schilderwerk ziet er niet uit enz. Inmiddels een nieuwe telefoon gekocht om én met Tito én de werkplaats van de motor te kunnen onderhandelen. Zo blijven we nog een paar dagen bezig. Wij kunnen nu alleen nog maar wachten en hopen dat de reparatie vlug zal gaan. Pas dan kunnen we verder met de doorvaart van het kanaal.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

boven de kust van Colombia, N 11.58.115 W 74.21.360

2011-03-30T18:00:00.000+02:00

Zondag, 27 maart 2011 verlieten we Curacao. Alle klusjes waren geklaard en we waren weer uitgerust. Vrijdags al uitgeklaard voor de zaterdag maar in verband met de harde wind hebben we nog een dagje gesmokkeld en zijn de volgende dag pas vertrokken.

Ook zondag nog harde wind maar op zee viel het mee. Alleen de fok uit en de wind in de rug was goed te doen. Een school dolfijnen begeleidt ons als Curacao uit het zicht verdwijnt. Wel kregen we steeds hogere zeeën, de wind werd krachtiger en het zeil stond strak. We blijven ver van de oostkust van Aruba in het diepe water. Hier zijn de golven minder hoog en langer. We moeten ongeveer 700 mijl naar Panama een hebben nog een stukje voor de boeg.

Maandag nam de wind een beetje af maar het blijft onrustig en vlagerig. Teveel wind voor de kluiver en soms te weinig voor de fok. Gezien de weerberichten zetten we liever niet teveel zeil en we doen het rustig aan. Dan maar een dagje langer varen. Er zijn erg veel vliegende vissen. Het zijn net zwaluwtjes. Ze scheren grote stukken over het water om er vervolgens weer in te duiken. Sommige duiken op ons dek. Henk heeft vandaag 17 visjes van het dek geraapt en weer aan de zee teruggegeven.

De dagen komen we door met lezen, lummelen en mailen. We hebben weinig nuttige informatie over doortocht van het kanaal in Panama en Jack van de Tin Hau (die nu vermoedelijk nog op Curacao ligt) wist dat Henk van de Sogno d'Oro, solozeiler op een Midget 28 , al in Panama was gearriveerd. Henk kende we al van onze reis vanaf de Kaap Verden naar de Carieb maar had toen nog geen sailmail (mail via de radiozender). Inmiddels heeft Henk dat wel en van Jack zijn adres gekregen. De informatie die we nu van Henk hebben toegezonden gekregen is helemaal geweldig. Een zeer zorgvuldige beschrijving van de ankerplaatsen, wat te doen bij aankomst en hoe het vervolgens allemaal verloopt heeft Henk ons toegezonden. Henk heeft het kanaal al achter de rug en ligt inmiddels op de Pacific. Wij zijn bijzonder blij met alle info en weten nu in ieder geval een beetje wat te doen als we daar arriveren.

Inmiddels is het alweer woensdag, 30 maart, en varen met een noordoosten wind van 5 beaufort richting Panama. Het is lekker weer en we hebben nog zo'n 370 mijl te gaan.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

nog steeds op het Spaanse Water in Curacao, N 12.04.885 W 68.51.763

2011-03-22T19:14:00.000+01:00

Vriend en vriendin, Ton van de Kraats en Maaike van de Kamp zijn een weekje op bezoek geweest. We hebben het eiland verkent met een huurautootje. In het Christoffelpark, een natuurpark, moesten we de auto zowat omhoog duwen. Gelukkig kreeg Henk het rijgedrag van het autootje door en zijn we toch de bergen op gekomen. Het natuurpark was mooi maar de spuitgaten aan de noordzijde van het eiland waren echt spectaculair. Hier stroomt het water met geweld de inhammen binnen en het is een prachtig gezicht. Verder lekker met ze gesnorkeld, gedoken en gewoon lekkere gezellige dingen gedaan. Het was een gezellige week zo saampjes.

Ook vriend en vriendin Marjon en Niek Visscher zijn nog een dagje langs gekomen. Niek moest even werken in Willemstad. Ook samen met Marjon (en later Niek) er een gezellige dag van gemaakt.

Nu zijn we weer alleen. Henk installeert een nieuw zonnepaneel. We hebben iets te weinig stroom als er geen wind is en we hopen het hiermee te verhelpen. Zelf doe ik vandaag maar alle administratieve klusjes die nog lagen. Wij werken dus af en toe ook wel eens. In de loop van de week denken we richting Panama te gaan als de weerberichten goed zijn.

Op het Spaanse Water in Curacao, N 12.04.885 W 68.51.763

2011-03-07T19:03:00.001+01:00

In een dagtochtje van Bonaire naar Curacao gevaren. Daar liggen we op het Spaanse Water, een grote lagune waar heel veel boten op hun eigen anker liggen. Veel van deze boten worden bewoond door zeilers die hier al jaren wonen en vermoedelijk nooit meer weg komen. Internet is hier goed geregeld en op de cruiserssite staat alle nuttige informatie die we nodig hebben. Aangevuld met alle goede raadgevingen van de “liggers”komen we een heel eind.

We liggen hier alweer een paar dagen en zijn verschrikkelijk druk. Het Spaanse Water is verder van Willemstad af dan we dachten. Daar moeten we met de bus heen. Ook voor de boodschappen moeten we met de bus. Dit is ook weer goed geregeld, de bus van de supermarkt komt iedere dag om 10.00 uur langs de haven waar onze bijboot kan liggen. Deze brengt ons naar de supermarkt en een uur later gaat hij weer terug. Maar alles bij elkaar zijn we er toch wel heel lang mee bezig.

Jantine de Wildt, Nijkerkse en Jantine werkte vroeger in onze kantine in de jachthaven, woont hier en brengt ons een bezoekje. Heel gezellig Jantine weer eens te zien.

Ook hier wordt van tijd tot tijd happy hour georganiseerd en op deze wijze leren we weer een hoop mensen kennen. Ook Sy Mariele van Kees en Ria uit Maasland en Tin Hau uit Roermond liggen hier weer. Sy Mariele leek ook een “ligger” te worden maar inmiddels hebben ze besloten toch door te gaan naar de Pacific. Als wij dat nog kunnen dan moeten zij dat ook kunnen maar eerst moeten ze nog naar Nederland terug voor afspraken. Zij zullen in december richting Panama gaan.

Onze ankerlier werkte niet meer zo als wij dat graag wilden. Henk is samen met Kees aan het prutsen gegaan en inmiddels is de hele lier nagekeken, schoongemaakt, ingespoten met WD 40 (een wondermiddel) en de koolborstels nagekeken. Gelukkig lijkt het erop dat de lier het weer gaat doen.

Voorlopig liggen we hier nog. Zaterdag krijgen we bezoek vanuit Nederland.

op Bonaire, N 12.09.00 W 68.16.80

2011-02-27T15:59:00.003+01:00

We zijn al 5 dagen op Bonaire. Bonaire is duur. Alle levensmiddelen zijn eens zo duur als in Nederland. Ze hebben hier zelf niets en moeten alles importeren. Op donderdag komt een vliegtuig van Arke Fly voorraden brengen. 's Woensdag zijn veel schappen in de winkels leeg omdat de voorraden op zijn. Dit hadden we niet verwacht. Gelukkig hebben we zelf nog voorraad en we hebben niet veel nodig. Ook internet is peperduur en daarom verzend ik mijn verslag maar weer eens met de SSB-zender. Dat kost niets.
We liggen aan een mooring voor het stadje Kralendijk. De moorings zijn hier neergelegd om het koraal te sparen. Bonaire is een duikparadijs en ze zijn zuinig met het koraal. Vanwege de verwonding aan mijn been mag ik niet zwemmen, snorkelen of duiken wat nu toch wel jammer is. Kralendijk is heel hollands. Men spreekt vaak nederlands, er zijn veel nederlandse producten te vinden en ze verkopen zelfs klompjes. Hoe verzinnen ze het.

We hebben het eiland verkent met een scooter. Het openbaar vervoer is slecht en er waren geen huurauto's te krijgen vanwege de drukte hier op het eiland. De enige mogelijkheid was een scootertje. Weer eens wat anders. In het noorden zijn wat heuvels, er staan veel struiken en nog meer cactussen. De cactussen zijn vaak hoger dan de struiken. Daar bevindt zich ook het Gotomeer, een schitterend groot zoutwatermeer dat door een natuurlijke dam van de zee is afgesloten. Hier en daar zie je wat flamingo's hun eten zoeken. In het zuiden is het Pekelmeer.

Een langwerpig, smal zoutwatermeer waar zout wordt gewonnen. Langs dit meer staan nog slavenhutjes die ons aan vroegere tijden doen denken.
Deze hutjes dienden doordeweeks als onderdak voor de slaven die vanuit Rincón naar deze zoutpannen kwamen lopen en hier verder de hele week bleven om te werken. De wandeling van Rincón naar de zoutpannen namen 7 uur in beslag.

In de baai hier voor Kralendijk is het weer gezellig. We hebben de Tin Hau ontmoet met Jack die in zijn eentje de wereld rond vaart. Soms heeft hij opstappers erbij en gelukkig is nu zijn vriendin er een poosje. Ook SY Mariele ligt hier in Kralendijk en tijdens het happy hour om 17.00 uur worden allerlei wetenswaardigheden uitgewisseld. Het is vaak al gauw later dan de bedoeling is. Laura Dekker heeft ons inmiddels weer ingehaald en ligt ook in de buurt. We heben gezellig bij gebabbeld maar Laura is nu even terug naar Nederland. Moet dingen op de Hiswa doen. Na de Hiswa komt ze weer terug en trekt weer verder, ook richting Panama. Wij gaan in ieder geval eerst nog naar Curacao. Daar krijgen we visite en hopelijk kunnen we daar ook nog even wat (minder dure) voorraden inslaan.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

in de Venezuelaanse kustwateren, N 11.54.660 W 67.53.717

2011-02-22T03:53:00.001+01:00

Drie volle weken hebben we in Chaguaramas op Trinidad doorgebracht. Doordat we hier lange tijd lagen hebben we weer veel zeilers ontmoet die we al kenden maar ook weer veel nieuwe contacten gelegd. Velen van deze zeilers gaan terug omhoog, richting St. Maarten en deze zullen we vermoedelijk niet meer terug zien. Trudy en Peter van de Aquila uit Willemstad (Curacao) misschien nog wel en ook Dirk en Linda van de Jade komen misschien naar Curacao. Van alle anderen hebben we afscheid moeten nemen. Jammer, maar het hoort erbij. Het was een gezellige tijd.

Hoewel mijn been nog lang niet genezen is zijn we wel vertrokken. Ik kon weer lopen en we wilden weer verder. We hadden lang genoeg stil gelegen. We hebben besloten het vaste land van Venezuela links te laten liggen. We hebben veel piratenverhalen hierover gehoord en zoeken geen problemen. Ook over Isla Margarita hoorden we geen goede verhalen. Geadviseerd wordt om eerst richting Grenada te varen en dan eventueel de buiteneilanden van Venezuela te bezoeken. Omdat we te lang in Trinidad zijn gebleven hebben wij besloten in een keer door te steken naar Bonaire, 400 mijl verder. Na uitgeklaard te hebben, gelukkig ging dit een keer vlug, richting Grenada gevaren. Na 20 mijl richting de eilandengroep Los Testigos gevaren waar we middernacht langs voeren. Volgens de verhalen zitten de "piraten" onder de 20 mijl zone en kunnen we daar zonder vrees varen. Met een lekkere noordoostenwind voeren we naar het westen maar in de ochtend viel helaas de wind weg. Veel geklapper van de zeilen deed ons besluiten de motor te gebruiken en naar het eiland Blanquilla te varen.

Op dit eiland is een garnizoen van de kustwacht gestationeerd en hier konden we probleemloos overnachten. Helemaal alleen in een prachtig baaitje én met de boot van de kustwacht op het strand, hebben we deze windstille nacht achter ons anker doorgebracht om de volgende dag weer verder naar het westen te varen. De wind liet ons in eerste instantie weer in de steek maar in de middag trok hij gelukkig aan. We konden onze zeilen uitbomen en vlogen als een witte vogel over het water. Een groep buitelende en springende dolfijnen zwom lange tijd om ons heen.
Inmiddels hebben we zeil geminderd. We liggen nog 30 mijl vanaf Bonaire en het is nacht. We willen met daglicht aankomen en moeten vaart minderen. Met een snelheid van 5 knopen op onze fok lopen we nog redelijk door. Vermoedelijk zijn we hier vroeg in de ochtend.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

nog steeds op de kant in Trinidad

2011-02-16T21:21:00.000+01:00

We zijn weer bijna een week verder. In deze week bijna mijn been gebroken. De wegen hier zijn net iets anders dan in Nederland. Er zat een dikke buis in de weg waar mijn voet precies in paste. Helaas heb ik dat uitgeprobeerd met het gevolg dat ik 2 dagen niet heb kunnen lopen en nu nog steeds pijn heb. Gelukkig, onze medezeilers van de Abel (huisartsen) hebben advies gegeven en als het niet ontsteekt dan ben ik er maar 3 weken mee zoet. Maar ik kan weer lopen en vermoedelijk over een paar dagen ook weer zeilen.

Ondanks dat toch nog gisteravond een paar pan bands bewonderd en aangehoord. Heel druk, veel lawaai maar het heeft wel wat. Morgen gaan we in ieder geval weer het water in. Gelukkig, op de kant beviel niet goed. We hebben weer zin om verder te trekken.

nog steeds in Chaguaramas op Trinidad N 10.40.700 W 61.38.40

2011-02-12T16:54:00.000+01:00

De onderdelen voor de rolfok laten op zich wachten. De communicatie tussen Fedex (de vrachtvervoeder) en Bamar (hier komen de onderdelen vandaan) in Italië loopt niet lekker maar de spullen zijn inmiddels verzonden en komen aanstaande maandag of dinsdag aan. Wij kunnen daarom niet verder en liggen in afwachting van de spullen nog steeds op de kant.

Enige dagen geleden hebben we hier een kleine aardbeving gehad. Alle boten en dus ook onze boot stonden op de bokken te trillen. Het duurde slechts een 15-tal seconden maar het was een vreemde gewaarwording. Overigens brak er nergens paniek uit en dit blijkt vaker te gebeuren. Wij maken ons er maar niet druk om.

Zaterdagmiddag zijn we door een aantal Amerikanen meegetroond naar een wandeling in de bergen. We liepen zelf het terrein af en daar stonden een 3-tal Amerikanen met wandelschoenen. Ze vroegen ons mee te gaan en voor 8 euro per persoon kregen we een taxirit van 1 ½ uur heen, een leuke wandeling door het regenwoud, bier drinken en dan weer terug met de bus. We besloten mee te gaan en bij verschillende bootterreinen werden nog meer mensen opgehaald. Toen de taxi (10 personen) vol was begon de tocht. Een mooie rit door de bergen en na 1 ½ uur waren we bij het beginpunt van de wandeling. Een mooie wandeling maar eenmaal bij het eindpunt moesten we nog even tot ons middel door het water. Helemaal nat tot onze oksels maar met een voldaan gevoel konden we aan het bier. De wandeling werd georganiseerd door de Hash House Harriers van Port of Spain (een instelling met een goed doel). Wij deden voor de eerste keer mee en werden gedoopt. Wij, de Virgins (deze naam kregen wij omdat Ginny erbij was en Miranda, Ginny haar eerste naam was Virginia en mijn derde naam is dat ook) kregen na een toespaak van de leider, een glas bier aanboden. Die moesten wij in één teug leegdrinken. Nou heb ik geen moeite met bier drinken maar in één teug had ik dat nog nooit gedaan. Het is dan ook niet helemaal gelukt maar dat werd me niet kwalijk genomen.

Op de terugweg langs een soort hambergertentje gegaan, waar we zelf nooit over de hamburger een stukje gebakken haai (jonge hamerhaaitjes), weer verder en om 8 uur ’s avonds werden we weer voor de poort van ons terrein gedropt. Het was een bijzondere belevenis en erg grappig. Zowel mensen uit Trindad zelf als toeristen zoals wij den mee.

De volgende dag weer met Peter en Trudy van de Aquilla uit Willemstad (Curacao) met een huurauto op pad gegaan. Peter wilde wel rijden (wij doen doet liever niet als we links moeten rijden zoals hier in de Carieb vaak het geval is) en we zijn naar het zuiden afgezakt. Dat stelde niet veel voor en na San Fernando bezocht te hebben besloten we weer terug te gaan. Helaas, een taxichaffeur had erg haast en zag ons niet tijdig. Het schoot met de voorpunt van zijn auto in onze achterkant. Probeempje, maar Peter bewaarde zijn rust. Wij namen foto´s van het ongeluk en daarna met de taxichaffeur na de politie. Ik had nogal last van mijn nek maar gelukkig viel dat de dat de volgende ochtend mee. Zo zie je maar, een ongeluk zit in een klein hoekje. We hebben ons reisje niet laten vergallen door dit akkefietje en na een heerlijke luch zijn we verder gegaan naar de tempel in de zee. Deze tempel is gebouwd door Siewdas Badhu. Voor 1950 wad het Hindoeïsche niet toegestaan in Trinidad en hij bouwde zijn eigen tempel in de zee. Het werd afgebroken, Siewdas Badhuj ging een poosje achter de tralies maar uiteindelijk heeft hij zijn tempel in de zee mogen bouwen.

We hebben inmiddels diverse wandelingen hier gemaakt en het winkelcentrum in het dorp iets verder bezocht. Dit was heerlijk, een soort Schiphol. Aircondition, leuke winkels zoals wij dat kennen en niet die 3^e wereldwinkels. Twee nieuwe hoeden gekocht en een paar sandalen. Zulke dingen ga je missen en dan is het heel fijn eens lekker luxe te kunnen winkelen. Bovendien zijn de prijzen ook nog leuk.

Gisteren naar het Asa Wright Nature Center geweest en een georginiseerde trip. Vroeg vertrokken, onderweg weer een lokale lekkernij gekregen (doubles) en weer een prachtige tocht door de bergen. In het natuurcentrum hebben we prachtige vogels gezien.Voor het eerst zagen we kolibries. Ik had er wel een hele dag kunnen doorbrengen maar we moesten ook nog naar een moeras om naar de Scarlet Ibus te kijken. Dat laatste is een beetje in het water gevallen. Het stortregende, de lucht was erg donker maar we hebben ze gezien. Het was weer een geslaagde trip.

nog steeds in Chaguaramas op Trinidad N 10.40.700 W 61.38.40

2011-02-04T01:10:00.003+01:00

We zijn inmiddels een week verder. Ik dacht niets te kunnen schrijven tot we een sms ontvingen van Bas van Dijk. Bas wil graag weten hoe het hier, op de kant en aan het werk, er aan toe gaat en heb ik nu wel wat te schrijven.

Sommige dingen gaan zoals bij ons in Nederland, sommige dingen niet. We zijn met een prachtige botenlift uit het water gehaald. Deze liften zie je in Nederland ook wel bij grote havens. Meestal vind ik het vreselijk eng om het water uit te gaan maar dit viel reusachtig mee. Mirus is daarna keurig op een 9-tal bokken geplaatst en staat zeer stevig vast. Daarna kwamen de werklui het onderwaterschip afspuiten met een verrijdbare hoge drukspuit. Hier is geen voorziening voor de opvang van vuilwater. Het wordt afgespoten, valt op de grond en verdwijnt in de goten en met het regenwater mee in de zee. Er lopen geen milieucontroleurs die hier ook maar iets van zeggen. Vervolgens wordt de electra aangesloten, 110 of 220 volt. Allebei is te regelen. Net achter onze boot is ook een aansluiting voor water. We hebben de hele tijd dus én electra én water bij de hand.

Om ons heen staan allerlei schragen en liggen planken. Met de schragen en planken kunnen we onze eigen steiger bouwen. Hier wordt niet gelet op arbo-voorwaarden wat heel prettig is. Ook gebruiken we een schraag om de ankerketting op te rangschikken. Deze moest opnieuw gemerkt worden want de verf voor de 10, 20 en 30 meter was zo goed als verdwenen. Eenmaal uit het water kwamen heel veel lokale mensen vragen of ze ons konden helpen. Aangezien overal staat dat je er dan beter zelf bij kunt blijven maken we van hun diensten geen gebruik en doen het zelf. De winkel van Budget Marine ( zoiets als George Kniest in Muiderand) is op 500 meter afstand. Daar verkopen ze milieu vriendelijke en niet milieuvriendelijke antifoulling. Wij hebben de laatste genomen. Hierin zit 40% koper. Dat schijnt goed te zijn voor ons onderwaterschip en we smeren het op, tussen de regenbuien door . Het regent momenteel veel (ondanks dat het het droge seizoen zou moeten zijn) maar na een regenbui is alles zo weer droog. Bovendien kunnen we inmiddels al aan de lucht zien wanneer het gaat regenen. We worden kenners.

Na een werkdag, we zijn ondanks de regen best druk, kunnen we ons douchen in de wasruimte. Het is koud water maar dat is dankzij de warmte beslist niet erg. Er is slechts één warm water douche maar die is druk. We houden niet van wachten en douchen dus lekker koud. Verder is alles bij de hand. Een ruimte om de was te doen met drie wasmachines en 3 drogers, toiletten, minisupermarkt en een werkplaats voor de booteigenaren met bankschroef etc. Allerlei bedrijven die gespecialiseerd zijn in de watersport staan op het terrein.

Op 30 meter afstand staat een rotitent en buiten het terrein staan ook diverse stalletjes met eten. Volgens de boekjes is dat helemaal fout om dat te eten maar wij kunnen inmiddels zeggen dat het gheel goed bevalt. We koken zelf nauwelijks want voor die paar centen en dat eten zouden we wel gek zijn.

Er zijn hier in zo’n 10 verschillende terreinen waar in totaal meer dan 1000 boten kunnen worden geplaatst. Is het gewenste product of bedrijf niet op ons terrein dan ga je even naar de buren of verder. Ergens is het wel te koop.

Voor de vis- men motorboten is hier een stelling gemaakt met 4 etages. Heeft men zijn bootje nodig dan wordt deze met een heftruck uit de stelling gehaald en ligt binnen 5 minuten in het water. Zodra ze weer terug zijn gaat de boot weer de stelling in. Dit bespaart een hoop ruimte in het water.

Ook is het mogelijk je schip hier opnieuw te laten spuiten. Het verven (spuiten) wordt gewoon in de buitenlucht gedaan. Een paar stukken plastic erom heen ter bescherming van de buurboten, een paar droge uren (wat op dit moment niet zo lukt) en de boten zien er weer als nieuw uit.

We zijn zelf nu zo goed als klaar maar wachten nog op de onderdelen voor de voorstag. Deze zijn besteld en komen hopelijk deze week en anders begin volgende week.

Dag en nacht loopt hier op het terrein bewaking rond. Trinidad staat bekend om zijn criminaliteit. Daarom worden de havens bewaakt. Dag en nacht. Ook is het beter ´s avonds niet op pad te gaan. Ook niet met taxi. Wij zorgen dus dat we voor donker weer binnen het terrein zijn. We zoeken de problemen liever niet op.

in Chaguaramas op Trinidad N 10.40.700 W 61.38.40

2011-01-29T19:34:00.002+01:00

Na een lange week zijn we weer op pad gegaan naar Trinidad. Trinidad ligt 90 mijl varen verder naar het zuiden. Om daar met licht aan te komen moesten we een nachtje doorsteken. Laat in de middag vertrokken en rond tien uur in de ochtend waren we er. Bij de noordkust van Trinidad werden we verwelkomt door een 10-tal pelikanen.

Eenmaal in Chaguaramas eerst weer de douaneformaliteiten afwerken. Wat een ellende. Maar we ontkomen er niet aan, we blijven vriendelijk want ze laten je anders misschien nog langer wachten. Daarna de boot aan een mooring gelegd. Meteen werd door medezeilers allerlei informatie aan aangeboden. Zo is hier ’s morgens om 8.00 uur een netje op de marifoon. Alle belangrijke dingen zoals het weerbericht, evenementen, hulp, etc. wordt daar gemeld. Heel handig.

Wij hebben heel veel aangroei aan het schip. We moeten steeds onder water om dat weg te halen. We zijn daarom nu het water uit om nieuwe antifouling aan te brengen. Deze is voor tropisch water en we hopen dat dat beter werkt dan ons europese spul. Op deze plek zijn allerlei bedrijven die gespecialiseerd zijn op de watersport en met name zeilboten. Iedereen gaat hier vrijwel het water uit en het is een gezellige boel aan de kant. Ook onze rolfok loopt niet lekker. Ook daar wordt nu naar gekeken en inmiddels zijn er onderdelen in bestelling. Het is momenteel erg onstabiel weer, het regent veelvuldig en het is ook eigenlijk te warm om te werken. We nemen er daarom onze tijd voor en doen rustig aan.

op Grenada in Prickly Bay, N 12.00.031 W 61.45.739

2011-01-18T16:53:00.001+01:00

Het was een heerlijke barbeque op Tabaco Cays. Gegrilde kreeft, tonijn, bananen, tropisch fruit. Er was genoeg, het was erg lekker en gezellig. Omdat daar niemand woont is het 's avonds hartstikke donker en daardoor viel het niet mee de boot terug te vinden ondanks het feit dat hij niet ver weg lag. Vanaf nu doen we 's avonds het van Jan Geurts gekregen noodlampje aan als we van boord gaan. Dat werkt. Het knipperlicht geeft duidelijk aan waar onze boot is.

De volgende dag doorgegaan naar Union Island. Hier moesten we heen om uit te klaren en op zoek naar een nieuw motortje. De baai bij Union Island was net zo iets als bij Tabago Cays. Achter een rif in volle zee. Aangezien er erg veel wind stond viel het niet mee om roeiend de kant te bereiken waar helaas geen motortje te vinden was. De bij behorende dorpje bestond, net als op alle andere eilanden, uit vele kleine winkeltjes en fruitkraampjes. Dat de mensen hiervan kunnen leven is ons een raadsel. De huizen zijn kleurig maar zien er vervallen uit. De inwoners zijn weer erg zwart maar vriendelijk. Terug naar de boot heeft een engelse zeiler onze bijboot gesleept. We kwamen roeiend niet tegen de wind en stroom in. Verder blijven we ons verbazen over het in- en uitklaren. Papieren invullen met een carbonpapiertje er tussen, een stempeltje en krabbeltje in het paspoort, wat geld innen en daar zijn heel veel mensen druk mee.
Na een paar dagen in de baai te hebben gelegen, er was veel te veel wind om met de bijboot naar de klant te gaan, zijn we doorgevaren naar St. Georges op Grenada. De ankerbaai aldaar was er niet meer, hier heeft men een grote marina neergelegd. Heel jammer want een ankerbaai is én goedkoper (daar betalen we niets) en mooier. Toch maar aangelegd in de marina want hier zou misschien een nieuw motortje gekocht kunnen worden. Ook de Pelagie van Hanneke en Nils lag er. Gezellig weer bijgebabbeld. Ook Frits en Marleen van de Salon kwamen nog langs. Die lagen in Prickley Bay voor anker. Zo komen we steeds weer bekenden tegen die we eerder op onze reis ontmoet hebben. Erg leuk.
Tot mijn grote vreugde was hier gelukkig een klein motortje te koop en kunnen we weer lekker op ons eigen anker in de vele baaitjes hier gaan liggen. We zijn dus doorgegaan naar Prickley Bay en vanuit hier kunnen we het eiland gaan verkennen. Voor een paar E.C.dollars kunnen we hier een taxibusje nemen naar St. Georges om vervolgens weer een andere richting uit te gaan. Deze busjes zitten meestal vol met allerlei mensen. Een keer zat ik naast en man die 20 jonge kuikens in een doos op zijn schoot meenam. We zien de vreemdste dingen en mensen in deze busjes.
Inmiddels hebben we, na een spectaculaire taxirit, Mount Qua Qua beklommen.

De taxirit was spectaculair vanwege de snelheid, de vele haarspeldbochten en de adembenemende natuur van dit eiland. De wandeling in het Grand Etang Forest reservaat was prachtig en vermoeiend. Allerlei bomen, planten en bloemen. Het door het woud gekapte pad was bijzonder glibberig door de regenval die hier meestal 's nachts naar beneden komt. Ook in de ochtend had het nog geregend. We zijn diverse keren uitgegleden maar gelukkig niets gekneusd of gebroken. Nu hebben we rustdag, we hebben spierpijn, werken onze site bij en luieren verder.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Op Tobaco Cays, N 12.38.112 W 61.21.671

2011-01-08T15:29:00.003+01:00

We hebben St. Vincent weer achter ons gelaten en zijn verder gevaren naar Bequia. Daar hebben we enkele dagen in Admirality Bay gelegen.

Een grote baai met wel zo'n 500 scheepjes. Erg druk dus maar wel gezellig. Het hierbij gelegen stadje was nogal toeristisch maar dat hebben we in geen tijden meer gezien en was een welkome afwisseling. Na deze drukte doorgegaan naar Friendship Bay, aan de zuidkant van Bequia, slechts 6 mijl varen. Hier lagen maar 5 scheepjes voor anker. Ook in het hierbij gelegen resort was geen kip te zien. Hopelijk komt dat door het laagseizoen anders kunnen ze dit resort binnenkort wel vergeten.
De eilanden liggen hier als een lint verspreidt in de zee. We komen eilanden tegen waarvan we nog nooit gehoord hebben. Al die eilanden bezoeken is niet mogelijk. Dan zijn we nog heel lang bezig.
Vanaf Bequia vertrokken naar Canouan. Daar lagen we 2 nachten geleden in de baai op ons anker. En toen gebeurde het. Meestal halen we het motertje van de bijboot af en leggen de bijboot, vastgesjord, aan dek. Deze keer niet en in de nacht komt er een regenbui en heel veel wind over. Er lagen een paar boten dicht in de buurt en dus zat Henk te kijken of alles wel goed ging. En dat ging niet. De bijboot sloeg over de kop, zitbankje eruit en dat is niet goed. Bootje alsnog aan boord getrokken. Het zitbankje was de volgende ochtend aan het strand aangespoeld maar het motertje, die na de kanteling nog wel aan het bootje vast zat, was de volgende dag niet meer aan de praat te krijgen. Jammer, het was wel een oud dingetje maar we waren eraan gehecht en moeten nu op zoek naar een nieuwe en voorlopig roeien.

Nu liggen we in Tobago Cays, in het hart van de Grenadines. Tobago Cays wordt volledig afgeschermd door koraalriffen en eilandjes. Heel in de verte lijken een paar palmbomen in zee te staan. Een streep wit schuim verraadt het rif in de oceaan. Daarachter is het rustig en liggen heel veel zeilbootjes rustig te deinen in het water. Een prachtige plek in volle zee, onbewoond en omringd door doorzichtig, forsforgroen water. De ankergrond - een witte zandbodem - bevindt zich op 4 meter diep onder ons. We liggen precies tussen 2 eilandjes in en in de verte zien we de oceaan op het rif stukslaan. Het strandje van het eilandje is op 30 meter afstand van de boot. Vanavond gaan we naar de barbecue op het hiernaast gelegen eilandje. Inwoners van het nabij gelegen eiland Mayreau verzorgen hier de barbeque en vertrekken daarna weer na hun eiland.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Blue Lagoon, St. Vincent N 13.07.50 W 061.11.90

2011-01-01T18:07:00.000+01:00

Vanuit Marigot Bay vertrokken naar Soufriere (St. Lucia). Daar liggen ook de Flying Swan en Pelagie, die we al kennen. Leuk hen weer tegen te komen. We hebben weer een nieuwe manier van ankeren. Het vooranker uit en de kont van de boot naar het strand. Bootjongens pakken een lijn (40 meter) aan en leggen de boot vast aan een palmboom. Dat kost natuurlijk wel wat geld maar die jongens moeten ook ergens van leven.

De volgende dag, samen met Pelagie, richting St. Vincent. In Wallilabou moeten we inklaren. We liggen weer met de kont naar het strand en tegen de avond is het hier hartstikke druk. Behalve een hotel en het inklaringsburo is hier verder weinig. Een paar hutjes en de filmset van de film `Pirates of the Caribbean` en daar houdt het mee op. We gaan met de bijboot naar de kant, een hele toer. We zijn ontzettend blij met onze waterdichte tassen want we worden door de branding het strand op gesmeten. Als we ingeklaard zijn en weer terug gaan worden we helemaal nat. De kant loopt steil af maar met behulp van een zwarte inwoner lukt het dan toch om weer terug te komen. De volgende dag weer door. Onze boot wordt ´s morgens weer los gemaakt door een zwarte man. Tegen betaling van een paar Caribische dollars en een pakje macaroni doet hij dat voor ons en hoeven we gelukkig niet opnieuw naar de kant met onze bijboot.

Het is nu 1 januari en we liggen in Blue Lagoon. Dit is een mooie lagune. Aan de ene kant strand met palmbomen, aan de andere zijde wordt de lagune beschermd door een rif. De jaarwisseling stelde hier niet veel voor maar wij hebben ons vermaakt. Vandaag regent het de hele ochtend en het waait hard. Nu knapt het weer op.

in St. Lucia, Marigot Bay (Carieb) N 13.58.05 W 61.01.90

2010-12-27T20:29:00.002+01:00

We hebben Martinique weer achter ons gelaten. Lekker een weekje uitgerust en nu doorgegaan naar St. Lucia. Rodney Bay is de aanloopplek van de ARC met een grote haven erbij. Wij lagen in de baai op ons eigen anker. In de haven lagen nog wat ARC-zeilers uit Nederland. Onderweg naar de Carieb hoorden wij deze mensen veel over de SSB-zender. Even gebabbeld. Veel van hen waren ook op de vertrekkersdagen. Het was Kerst en er viel niet veel te beleven. Kerst is eigenlijk, net als Sinterklaas, ongemerkt aan ons voorbij gegaan. In Rodney Bay had 200 jaar geleden de Britse vloot haar hoofdkwartier. St. Lucia is een van de eilanden die als pingpongballen overgingen in Franse en Engelse handen en weer terug. 2^e Kerstdag doorgegaan naar Marigot Bay.

De Britse vloot heeft zich in deze baai zo succesvol verborgen achter een palmbos dat de achtervolgende Fransen er gewoon voorbij zeilden. We kunnen ons er wat van voorstellen. In ieder geval een mooi ankerbaaitje. Hier blijven we weer een poosje liggen. We moeten ons onderwaterschip schoon maken en het is er een mooie plek voor. Onderweg naar de Carieb zijn er heel veel mossels onderaan gegroeid en die nemen de snelheid van de boot weg. We moeten dus aan het werk.

2011 komt eraan.

Wij wensen alle onze familieleden, vrienden, collega’s, volgers en alle overige bekenden een heel gelukkig Nieuwjaar. Wij hebben al heel veel Kerstgroeten en Nieuwjaarwensen via de mail en sms ontvangen en het is ondoenlijk iedereen terug te mailen en smsberichtjes terug te sturen. Daarom doen wij het via onze site.

Martinique, Le Marin (Carieb) N 14.27.81 W 60.52.28

2010-12-19T20:41:00.003+01:00

We zijn in het Caribisch gebied, in Le Marin op Martinique. We hebben zo’n 19 etmalen op de Atlantische Oceaan doorgebracht. De eerste week weinig wind, de tweede week heel veel wind en de laatste week van alles. Soms geen, soms een lichte bries en soms, vooral in squalls, veel wind.
De oversteek is ons niet tegengevallen. De laatste week hadden we veel contact via de SSB- zender met de ARC-overstekers. Daar waren we al gauw een uur mee bezig. Doordat we om de drie uur wacht hebben duurt de dag veel korter. Met alle andere zaken zoals brood bakken, eten koken etc. waren we lang bezig want de boot wiebelde nogal en dan gaat dat allemaal niet zo gemakkelijk. De dagen gingen dus best wel vlug voorbij. Henk had het helemaal naar zijn zin en wilde er nog wel langer over doen. Ik zelf vond het wel weer prettig om land te zien, lekker eten te kunnen krijgen, de was weer te kunnen laten doen etc. De laatste nacht nog een verstekeling aan boord gehad. Een zwaluw had zijn plekje in onze keuken gevonden en heeft daar een hele nacht zitten slapen. ’s Morgens, toen het licht werd, is hij weer vertrokken.

Nu liggen we op Martinique in de baai bij Le marin. We zijn ’s morgens om 04.00 uur binnen gelopen, het was nog donker maar de maan scheen. Diamond Rock, een rotseilandje hier in zee, zagen wij aan stuurboord liggen voordat we de baai in draaiden. Met ons navigatieprogramma op de computer was het goed te doen. Eenmaal binnen op de ankerplek was het wat lastiger. Héél veel boten, zonder verlichting op hun eigen anker, maar we hebben een plekje gevonden. Ook is hier een hele grote jachthaven. We kijken onze ogen uit. Er ligt van alles. De heuvels om ons heen zijn prachtig groen en op de kant staan palmbomen te wuiven. Het ziet er uit zoals ik me dat had voorgesteld, Caribisch.

Martinique is nog Frans en het betaalmiddel is de euro. Doordat Frankrijk dit eiland zwaar subsidieert zijn de boodschappen hier goedkoop. We zijn dus weer heel druk van van alles en nog wat in te slaan. Én ze hebben lekkere dingen, daar droomde ik al een paar dagen van. Ook kunnen we hier bellen tegen het europese tarief, bellen naar Nederland € 0,51 per minuut, gebeld worden € 0,31. Dat valt dus nog wel mee.

Nog steeds op de Atlantische oceaan, N 15.10.049 W 50.55.197

2010-12-13T01:20:00.001+01:00

De dagen rijgen zich aan elkaar. We maken iedere 2 dagen verse yoghurt en bakken om de 3 dagen een vers brood, lezen en vissen wat. We vragen regelmatig gribfiles op en proberen via de SSB-zender contact te krijgen met de Pelagie van Hanneke en Nils. Hiermee hebben we een frequentie afgesproken waarop we met elkaar kunnen babbelen. Helaas lukt het niet. Wel kunnen we de ARC volgen via een van hun frequenties. Op deze manier weten we een beetje welke boten er om ons heen zitten. De wind had er helaas geen zin in. De eerste week slechts een afstand van 617 mijl afgelegd waarvan nog 54 uur gemoterd.

Maar na deze week komt de Noordoostpassaat die we nodig hebben er dan toch echt. De wind neemt toe, de kluiver is al weggerold, het fokje staat, we reven het grootzeil al snel een keer en na een halve dag zetten we nog een tweede rif. De golven grommen nu onder de boot door, schuimkoppen spuiten langs en over het dek heen. Mirus kreunt en zoekt zich een weg door de golven. Tante Bertha werkt als een paard maar laat het midden in de nacht even afweten. De pendule van de windvaan is losgeschoten. Alle hens aan dek, de boot moet stil gelegd worden wat niet gemakkelijk is met de wind en golven en Henk moet midden in de nacht de pendule weer bevestigen. Henk op de zwemtrap met reddingsvest aan en met lifeline, ik zelf op mijn buik op het achterdek om de pendule omhoog te houden. Dan lukt het Henk gelukkig om de pendule weer te krijgen op de plek waar hij hoort te zitten. Het was een hachelijke onderneming in de het donker en met de golven. Gelukkig hebben we het weer gered en tante Bertha werkt weer zoals altijd. Inmiddels hebben we een 24-uurs record behaald. Afgelegde afstand 177 mijl in 24 uur tijd.. Dat is beter dan de 60 mijlen van de eerste paar dagen.
De zee lijkt sinds enige dagen een wastobbe. Volgens de mededelingen van de ARC hebben we regelmatig squalls (regenbuien van zo'n 1/2 uur met harde wind en soms onweer)over ons heen. Naar mijn mening hebben wij dan een squall van een hele nacht gehad maar dan klopt de beschrijving van de squall niet meer. Hoe het ook mag heten, het waait in ieder geval hard en het regent regelmatig. De golfhoogte is zo'n 3 à 4 meter. Nu de golven hoger zijn geworden moeten we 's morgens eerst vliegende vissen rapen. Deze vissen vliegen 's nachts aan boord en dat is dan helaas hun einde. Het eten koken is een hele toer. Dat doen we nu met ons tweeën. Ondanks ons cardanische kooktoestel lukt het nauwelijks om zonder knoeien wat in de pan te krijgen. Iets los op het aanrecht neerzetten of leggen kan niet. Dat vliegt binnen enkele tellen door de kajuit. Ook blijkt het een kunst te zijn dat zelfde eten in je mond te krijgen maar na een paar dagen went ook dat.
Inmiddels zijn we over de helft, de boot spuit nog steeds door de golven. Na 5 dagen is de zee wel wat rustiger geworden en hadden we even rust. Nu is het weer nacht en de wind trekt weer aan. We hebben inmiddels 1500 mijl afgelegd en schieten lekker op. Volgend weekend hopen we bij Martinique te liggen en zijn dus ruim voor de Kerst op de Carieb. Ik zie dat al helemaal voor me. Ik krijg water in mijn mond bij de gedachte aan verse fruit, groente etc. De maaltijden uit de bank ben ik helemaal zat a hoewel we best gevarieerd eten. Vers is en blijft echter lekkerder. Vanmiddag ving Henk nog een dikke vis maar toen de vis aan boord werd getrokken wist hij nog te ontsnappen. Diepe teleurstelling want het leek een lekkere. Het beestje zal zelf wel erg blij geweest zijn. Morgen maar weer opnieuw proberen.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Op de Atlantische oceaan, tussen de Kaapverdische Eilanden en de Carieb, N 15.57.077 W 031.41.369

2010-12-04T01:41:00.000+01:00

Vanaf Sao Nicolau zijn we doorgegaan naar Mindelo op Sao Vincente om te kunnen uitklaren. Zowel Sao Vincente als het nabij gelegen eiland Sao Antao hebben hoge bergen. De ankerplek bij Mindelo is rondom omsloten door deze bergen en ligt er prachtig. Op Sao Vincente nog wat boodschappen gehaald maar veel is er niet. Heel veel mini supermarktjes en straatverkopers. De supermarktjes hebben alleen blikvoer en de straatverkopers wat verse groente, fruit of vis. Verse manderijnen zijn er bijvoorbeeld niet eens te krijgen. Ook hier zijn ze arm en dat blijkt wel uit de foto's die we op de site hebben geplaatst of nog moeten plaatsen. Op zee kunnen we niet bij internet en blijven de foto's even achterwege.

Omdat we zin hadden om over te steken naar de Carieb hebben we meteen diesel en water getankt. Dat hadden we dan alvast en de volgende dag waren we daar heel blij om. Zoals al eerder op de site vermeld vertrok vanuit Gran Canaria op 21 november 2010 een groep zeilers, de ARC met zo'n 250 stuks boten, allemaal tegelijk naar de Carieb. Deze boten hebben helaas erg weinig wind gehad en velen ervan zijn naar Mindelo gekomen voor en tankstop. Hun diesel was op. Dat betekende dat er gemiddeld zo'n 5 à 6 boten lagen te wachten voor de dieselpomp en dat duurde meestal heel erg lang.

Wij hadden bij de policia maritimo uitgeklaard voor zondag, 28 november. Helaas stond de wind niet goed en daarom een dagje gesmokkeld en maandag, 29 november aan de oversteek van 2080 mijlen naar Martinique begonnen. De eerste 30 mijlen liepen we lekker maar daarna viel de wind weg. Van pure ellende de motor gestart en net als de ARCers gedieseld (24 uur) richting de Carieb. Daarna kwam er gelukkig een klein zuchtje wind en met de gennaker hebben we 3 dagen richting het westen gesukkeld. Nu is het 3 december, 22 uur en we hebben zonet de gennaker weggetrokken. Inmiddels waait het 5 á 6 beaufort en dan moet die lap, 120 m2, er echt af. Zeker in het donker en er geen hand voor ogen te zien is. Deze wijsheid heeft vriend Theo ons meegegeven tijdens zijn afscheidsspeech en daar houden we ons maar aan. We varen nu met het grootzeil en de fok en lopen lekker. De boot hobbelt niet te erg en we kunnen ook eindelijk een goede koers houden. Dit windje mag blijven staan tot we er zijn. We hebben nu nog 1693 mijl te gaan en houden het erop dat het moet lukken om voor de Kerst op de Carieb te zijn..

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Op Sao Nicolau (Kaapverdische Eilanden) N 16.34.177 W 24.21.675

2010-11-20T20:59:00.001+01:00

Lieve vrienden,
We hebben nauwelijks internetbereik hier op de Kaap Verden maar inmiddels hebben wij bij Hennie (een Hollander die hier al langer woont en is aangesloten bij de TransOceaaangroep) onze mailtjes kunnen lezen. Beantwoorden kost teveel tijd en dat kunnen we niet maken. We hopen binnenkort weer te kunnen reageren.

We hebben het eiland Sal weer achter ons gelaten en zijn doorgegaan naar het eiland Sao Nicolau. Sao Nicolau ziet er heel anders uit dan Sal. We kijken tegen hoge bergen aan met diepe kloven ertussen.
De ankerbaai is veel rustiger dan op Sal. Dat zal wel komen omdat hier niet in- of uitgeklaard kan worden.
Toen we aankwamen lag hier geen enkele Hollander maar de volgende ochtend werden we verrast door een rode tweemaster met de naam "Guppy" erop.
Dat kon niemand anders zijn dan Laura Dekker (het zeilmeisje) en dat klopte ook. Heel rustig voer ze de baai binnen en het figuurtje op de boot bleek ook duidelijk van een jong meisje te zijn. Ze legde de boot keurig voor anker en even later kwam de politie maritimo eraan met een bootje en wat gasten erop. Wij moesten zelf naar de politie met onze papieren maar Laura werd verwelkomt. Dezelfde boot kwam ook bij ons langs waardoor we meteen informatie kregen waar het TransOceanpunt zat. TransOcean is een Duitse vereniging die zeilers met problemen helpen maar ook allerlei andere activiteiten er vaak bij uitvoeren. Hier kan gewassen worden, dineren, koffie is de hele dag gratis en er worden excursies geregeld. Daar hadden we oren naar en zijn ernaar toe gegaan. Laura was er ook. Laura had ook wel zin in een wandel excursie. Er werd een gids voor ons geregeld en met nog drie Zwitserse zeilers en een Duitse de volgende dag door de bergen gewandeld, over de Monte Gardo (de hoogste berg van Sao Nicolau, 1312 meter hoog). We klommen over bergkammen en liepen door diepe dalen met piepkleine dorpjes en straatjes waar geen auto's of wat ook door konden, behalve mensen, ezels, kippen en varkens. De dorpjes zo armzalig als wat en onbegrijpelijk voor ons dat mensen zo nog leven. Op 700 meter hoogte staat echter nog weer een schooltje. Huizen staan er nauwelijks maar er is wel een schooltje. Hier hebben we de van vriendin Reinie gekregen pennen uitgedeeld. De kindertjes waren er zielsblij mee. Daar ergens zullen dus ook mensen moeten wonen maar waar is niet helemaal duidelijk. Het was een warme maar prachtige en zware wandeling en iedereen was aan het einde van de dag helemaal kapot, behalve Laura en de gids. We hadden dan ook een wandeling van 6 uur achter de rug.

Laura blijkt een leuke meid te zijn en maakt zelf niet veel drukte. Ze staat met beide beide op de grond en weet wat zeilen is. Als ze deze pit houdt dan lukt het vermoedelijk wel. Het was leuk haar tegen te komen en waarschijnlijk gaan we maandag weer samen op pad voor een autorit over het eiland. Ook weer met een paar ander zeilers erbij en vermoedelijk zal het weer een prachtige tocht worden.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Op de Kaapverdische Eilanden, het eilandje SAL, N 16.45.222 W022.58.797

2010-11-14T21:31:00.001+01:00

6 Etmalen en 8 uur hebben we over de reis vanaf Tenerife tot de Kaapverdische Eilanden gedaan. Het was een rustig tochtje. We liggen nu op het eilandje Sal in een beschutte ankerbaai.
Dit is Afrika, een hele andere wereld. Vanaf de ankerbaai zien we een armoedig dorpje, verder is het eiland kaal met op de achtergrond een silhouet van een vulkaan. De mensen zijn hier erg zwart en gelukkig heel vriendelijk. Op de kade is het een drukte van belang.

Vissers laden hier hun vangst uit, zeilers komen aan met de bijboten voor de boodschappen en water. Water is hier in het midden van het dorp te halen met jerrycans. Ook is het mogelijk een waterboot de regelen (dit is een boot en een heel groot vat water erop) maar dat lukt lang niet altijd. Er lopen kippen en straatverkopers met snuiserijen, manden met fruit en groente staat ook aan de straat. Het is een bonte mengeling met van alles door elkaar heen. Het dorp is klein en er is niet veel. Het verder gelegen, grotere plaatsje Espargos is gemakkelijk te bereiken. Vanaf de hoofdstraat rijden hier de hele dag minibusjes die richting op. Binnen 3 minuten is er weer een andere busje. Voor per persoon een halve euro zijn we daar. Terug werkt het net zo.
Nu liggen we een weekje hier in de baai. We hebben onze (kopie)scheepspapieren in moeten leveren. Het is een goed gelukte kopie want ook in Marokko namen ze hier genoegen mee. Dat lukt lang niet iedereen als ik dat zo om me heen hoor. Als we vertrekken dan krijgen we ze, na betaling van zo'n 7 euro, weer terug. Hier liggen allerlei nationaliteiten en om 17.00 uur komen de zeilers hier elkaar tegen. Wij hebben gas nodig om te koken en Carlos, een TransOceanman, helpt ons. Morgen krijgen we een verloopnippel en kunnen we gas gaan halen bij het Shellstation. Carlos woont hier al 11 jaar en weet alles en helpt alle zeilers die hem wat vragen. Terug naar de boot hebben we even een paar vleesstokjes genomen van de barbeque. Misschien zijn we morgen ziek. Volgens de boekjes in ieder geval maar wij hebben het erop gewaagd. We zien wel.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Op de Atlantische oceaan, tussen de Canarische Eilanden en de Kaapverdische Eilanden, N 21.21.971 W 21.07.272

2010-11-07T18:18:00.001+01:00

We zijn uiteindelijk 2 dagen later dan gepland richting de Kaapverdische Eilanden gegaan. De gribfiles kwamen niet door en de wind gierde 2 dagen lang door het want. Dinsdag, 2 november 2010 lukte het eindelijk goede gribfiles binnen te krijgen. Wel via de airmail, het programma van de SSB-zender, maar dan via een wifiverbinding in de haven. We wisten niet dat dat kon maar onze Duitse buurvrouw deed dat ook zo. Ooit had ik daar een berichtje over ontvangen maar nog niets mee gedaan. Na wat speurwerk de notitie toch weer gevonden en aan het proberen gegaan. Ik ben niet zo'n computertechneut en ben bang alles te verpesten maar het is me toch gelukt en de rest van de programma's werken ook nog. Ik was weer even trots op mezelf.
Woensdagochtend was het prachtig weer en met een zacht windje zeilden we richting het zuiden. Na zo'n uurtje of drie verdween het laatste stukje Europa achter de horizon. Een beetje vreemd gevoel. Vermoedelijk komen we hier de eerstkomende 3 jaren niet meer. Vanaf 7 uur 's avonds lopen we nu wacht. Dan is het donker. 3 Uur op en 3 uur af (slapen). Zo hebben we beiden 2 x 3 uur wacht in het donker. We passen onze eetgewoonte aan en nemen de warme maaltijd al om 17.00 uur om niet met een hele volle maag te bed te hoeven gaan. De eerste nacht stond er weer een rommelige zee. De hele nacht was er niets te zien behalve een prachtige sterrenhemel. Ik probeer tijdens mijn wacht op de sterren te sturen. De Grote Beer en de Poolster staan achter mee. Daaruit concludeer ik dat we richting het zuiden varen. De tweede dag heeft Henk voor het eerst van deze reis en vis gevangen. Het was een kleintje maar hij smaakte goed.

Het weer is tot nog toe goed geweest, de wind is goed, meestal uit het noorden. We hebben op de dag de genaker op. 's Avonds halen we de genaker weg want als in de nacht de wind aan zou gaan aantrekken hebben wij geen zin om die lap (120 m2) binnen te halen. We hebben geen haast en dan gaat het maar wat langzamer.

Gisteravond opnieuw gribfiles binnengehaald. Nu wel via de SSB-zender. Overdag lukt dat niet zo goed maar 's avonds gaat het meestal wat beter. De komende dagen blijft er weinig wind, uit het noorden. Ook ontvangen we 2 mailtjes via de SSB-zender. Een hele korte met de boodschap "Pas goed op elkaar en liefs". Ook een mailtje van Annelies, een van de 2 collega´s uit Bilthoven waarmee ik vele jaren lief en leed deelde. Annelies kletste me weer helemaal bij en dat doet me denken aan de gezellige tijd die ik daar in eerdere jaren heb gehad. Zulke dingetjes doen ons goed en dan denken we weer aan alles en iedereen. We zijn immers al 5 maanden op pad. Ons werk missen we niet maar zo af en toe zouden we toch wel even thuis willen zijn om met iedereen even bij te kletsen. Dan kan nu niet. Dat is een keuze die we hebben gemaakt. We hebben al het vertrouwde achter ons gelaten omdat het nieuwe ons lokt. ´s Morgens weten we niet waar we ´s avonds zullen zijn en wanneer we ergens aankomen. Ondanks dat voelen we ons in ons element en zijn benieuwd naar de volgende plek.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Weer in Marina del Sur (Tenerife) N28.00.40 W 16.39.50

2010-10-31T13:42:00.000+01:00

We zijn vanuit Puerto de Vueltas terug gegaan naar San Sebestian. De Pélagie zou daar aankomen en het leek ons leuk hen even te zien. Ook de Blue Spirit lag in San Sebastian en we hebben met ons allen er een gezellige avond van gemaakt. We zijn een paar dagen gebleven en daarna verder gegeaan naar Los Gigantos (op Tenerife).

Helaas was daar geen plek en daarom doorgegaan naar Marina de Sur in Galletas, ook op Tenerife. Hier zijn we ons aan het voorbereiden op de oversteek naar de Kaap Verdische eilanden, zo’n 800 mijl verder naar het zuiden. De proviand is binnen en als morgen de wind goed is vertrekken we. Vanmiddag nog even de gribfiles opvragen. We hebben er zin in weer een eindje verder te gaan.

En voor vriend Wijnand even een paar foto´s van mezelf. We hopen dat hij er blij mee is.

In Puerto de Vueltas (Valle Gran Rey) op La Gomera N28.04.80 W 16.19.90

2010-10-21T18:28:00.000+02:00

Op Tenerife een paar plekjes aan gedaan. Er zijn niet zo heel veel goede ankerplekken en dus liggen we in marina’s. Soms is dit heel gezellig maar soms ook onrustig. Zo had onze zeer vriendelijke Duitse buurvrouw iedere avond visite en zat tot diep in de nacht te babbelen en lachen. Iets minder leuk voor de buurtjes maar dat vergat ze. Maar het kan ook heel gezellig zijn en we hoeven ons niet druk te maken over een krabbend anker. Zo heel ieder voordeel weer een nadeel.

Na Tenerife doorgevaren naar San Sebastian op La Gomera. Geen wind en op de motor. Gelukkig maar 20 mijl en dat is te doen. San Sebestian is een grote en drukke haven. Hier komen we weer zo’n “ligger” tegen. Een Hollander die al 3 jaar niet meer van zijn plek is afgekomen. Maar hij lijkt er blij mee te zijn en dat geloven we dan maar. Onze Noorse buurman van een eerdere ankerplek is weer onze buurman en het is heel gezellig.

Hier, in San Sebastian hebben onze eerste, en hopelijk ook laatste, kakkerlakken aan boord gehad. De eerste kakkerlak had vleugels en voor ik hem kon vermoorden was hij gelukkig alweer weg. De tweede en de derde zijn omgekomen. Daar blijk je heel verzichtig mee te moeten zijn want als je ze verpletterd dan spreiden de vrouwtjeskakkerlakken hun eitjes meteen uit en als je het niet goed doet ben je dus verder van huis. Sinds een week ben ik ze niet meer tegengekomen en ik neem aan dat ik het goed heb gedaan. Vanaf nu trekken we meteen onze schoenen uit als we aan boord komen en kijken alle boodschappen na op die beesten.

Nu liggen we in Puerto de Vueltas. Gisteren hebben we met een Duitse natuurgids en negen andere Duitse vakantiegangers een wandeling van 9 kilometer door het nationaal natuurgebied gemaakt, op een hoogte van zo’n 700 tot 900 meter. Loux Blok (trouwe volger van onze website) had ons opmerkzaam gemaakt over de verscheidenheid van de eilanden en dat heeft ons aan het denken gezet. Het was een leuke ervaring en op grotere hoogte krijgen de eilanden meer groen. De noordoostpassaatwinden brengen daar vochtige lucht aan waardoor er veel vegatatie kan groeien.

We weten nu alles over de bomen en planten die er groeien, weten waarom de ene steenlaag veel roder is dan de ander en hebben een hoop wijsheid opgedaan. Maar het was leuk. De wandeling werd besloten met een gezellige vegatarische maaltijd. Eenmaal weer op de boot waren we goed moe. Vanaf 9.30 tot 17.30 op pad geweest.

Inmiddels kan ik, behalve brood bakken, nu ook zelf yochurt maken. Als we straks veel dagen op zee zitten hebben we in ieder geval ’s morgens verse yochurt mits we niet vergeten drie eetlepels oude yochurt over te houden. Yohurt maakt men van een heel klein bootje oude yohurt en het hoeft niet eens in de koelkast. We leren steeds meer en dat is leuk.

2010-10-12T14:55:00.000+02:00

In Marina del Sur, Las Galletas (Tenerife,) N28.00.40 W 16.39.50

Bij Puerto de Mogan konden we Tenerife al zien liggen. Tenerife heeft de hoogste berg van heel Spanje, 3717 meter hoog, en deze berg stak boven de wolken uit. Daar moesten we natuurlijk heen.

We hebben een pittige overtocht gehad naar Tenerife, 50 mijl vanaf Puerto de Mogan, hoog aan de wind.We hadden weer eens geen gribfiles opgevraagd en eenmaal op weg stak er een fikse wind op. Daar moeten we wat beter op gaan letten. Misschien leren we het nog eens en anders worden we door schade en schande waarschijnlijk nog wel eens wijzer. Er kwamin iedergeval veel water over het dek en de luiken bleken te lekken. Dat gebeurde wel eens vaker als het heel hard regende maar zout water was er nog nooit doorheen gekomen. Op Tenerife aangekomen is Henk meteen met het onderhoud begonnen. Er bleken een paar o-ringen te ontbreken en Henk begrijpt nog steeds niet dat het niet eerder gelekt heeft. Gelukkig lijkt het probleem nu opgelost.

Tenerife is groener en minder stijl dan Gran Canaria. Ik werd een beetje gedreprimeerd van die dorre omgeving maar hier is het dus weer wat groener. Het zijn wel cactussen die het groen geven maar in mijn ogen is dat beter dan alleen maar rotsen en zand.

We hebben het Zuidwalkrantje via de mail toegezonden gekregen. Geweldig. Daar heeft de redaktie weer een hoop werk aan gehad. Voor ons is het heel leuk te lezen wat er allemaal in de vereniging gebeurd. Hopelijk blijven ze dit doen. Wij zijn er hartstikke blij mee.

In Puerto de Mogan (Gran Canaria) N 27.49.00 W 15.45.80

2010-10-06T15:08:00.000+02:00

In de ankerbaai bij Pasito Blanco lagen we erg onrustig.

Het anker krabde. Met de hulp van onze hulpvaardige Noorse buurman het anker verlegd maar ook dat hielp niet. Uiteindelijk een tweede anker uitgegooid en dat werkte. We hadden al 2 onrustige nachten achter de rug maar de derde ging een stuk beter. We konden weer rustig slapen. Toch de volgende dag vertrokken, nu richting Puerto de Mogan. Dit is een prachtig dorpje met een grote jachthaven , restaurantjes, winkeltjes en heel veel bloemen. Henk kan het niet laten de bloemen te fotograferen. We laten onze was verzorgen en liggen hier nu een paar dagen rustig te nietsen. Gaan lekker uit eten, snorkelen, liggen aan het strand en luieren verder.

Het valt me op de de jachthavens druk zijn met heel veel buitenlanders. Er wordt echter nauwelijks gevaren. Er komen per dag zo’n 5 boten binnen en er gaan er ook bijna niet uit. Als men eenmaal ligt, dan ligt men ook. Het is niet zoals in Nederland op het IJsselmeer. Daar is het een komen en gaan maar hier is dat toch echt anders. Wij hebben die rust nog steeds niet a hoewel we wel wat langer liggen dan vroeger. Maar na een paar dagen hebben we het meestal toch wel gezien en gaan we weer verder.

Op Gran Canaria N 28.44.827 W 15.37.184 Pasito Blanca, Canarische eilanden

2010-10-02T21:46:00.000+02:00

Vanaf Lanzarote doorgevaren naar Las Palmas op het eiland Gran Canaria. Hier hebben we 6 dagen in de haven gelegen. Tijdens ons eerste bezoek aan de wal in Las Palmas liepen we meteen Hanneke van de Pelagie (ook vertrekkers) tegen het lijf. Onze maaltijd was meteen geregeld. We moesten komen eten. Het werd een gezellige avond. Naast de Pelagie lag ook de catamaran Salon uit Nederland. Deze waren wij ook al diverse malen tegen gekomen. Frits, de eigenaar van de Salon, heeft mijn navigatieprogramma op mijn laptop weer aan de praat gekregen. Ik miste alle details en die hebben we wel nodig.
Las Palmas is een knots grote haven. We legden onze bezoekjes af met de bijboot want erheen lopen duurde minstens een half uur. Met de bijboot staken we gewoon over en waren we er in 5 minuten.

Ook in Las Palmas weer veel boodschappen gehaald. Alle ruimtes in de banken zijn nu vol en we moeten het straks wel een paar weken kunnen uitzingen met al die voorraden. We hebben zoveel boodschappen gehaald dat we zelfs een nieuwe boodschappenkar hebben gekregen op de verzamelde punten. Mijn moeder (die is 86 jaar oud) wil niet met zo'n kar (met wieltjes eronder) lopen want dat is voor oude mensen maar wij zijn er heel blij mee. We slepen wat af met zo'n kar.

Nu liggen we aan de zuidkant van Gran Canaria in het plaatsje Pasito Blanca, weer op het anker. Het is voor het eerst sinds maanden slecht weer. Het regent maar ondanks de regen is het toch nog zo'n 25 graden. Koud hebben we het niet maar regen verveeld gauw. Hopelijk is het vanmiddag of morgen weer beter.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

op Lanzarote

2010-09-21T16:38:00.001+02:00

Op Lanzarote N 28.50.806 W 13.47.462 Canarische eilanden.
We zijn een paar dagen in de ankerbaai bij Isla Graciosa gebleven. Daarna doorgegaan naar Puerto de Marmoles. Hier zouden we moeten inklaren maar we zijn 2 x op het bureau geweest en er bleek niemand te zijn. Daarna hebben we het opgegeven. Dan maar niet. Puerto Marmoles is vies. Dit is geen toeristisch gedeelte van het eiland en dan ligt er overal plastic en glas. Men gooit hier alles wat ze niet nodig hebben van zich af. Iets verder was nog een ankerbaai. Arrecife. Dit was een mooiere plek met een klein stadje erbij. Ook hier weer een paar dagen geluierd. Water is hier echter niet te krijgen en na 3 weken maar weer eens een haven (Puerto Calero) opgezocht. Voor 23 euro werden we hier ingeklaard via het havenkantoor, werden onze landvasten keurig aangepakt en werden we geholpen met het aanleggen, er is gratis water, electra en douches. De bolders op de steiger waren van koper en prachtig gepoetst.

We hadden dus wat voor onze 23 euro's. Puerto Calero is een toeristenstadje. Er zijn alleen hotels en appartementen. De winkeltjes en restaurantjes waren bij de haven. Verder is er niets zoals op heel Lanzarote. Lanzarote is een vulkaaneiland en er groeit vrijwel niets op. Het ziet eruit als een maanlandschap. Het is leuk het gezien te hebben maar ik zou hier nooit van mijn leven willen wonen.

Nu liggen we aan de zuidkant van Lanzarote in een mooie ankerbaai. We zien weer bootjes die we ook in de vorige ankerbaaien zagen en het is leuk deze weer te zien. We komen allerlei nationaliteiten tegen, vooral Engelsen, Duitsers, Fransen, Zweden en Noren. Nederlanders zien we nog nauwelijks maar vermoedelijk zal dat bij Las Palmas wel veranderen. Daar vertrek op 25 november de ARC. De ARC bestaat uit een verzameling bootjes de gezamenlijk richting het Caraïbisch gebied gaan. We weten dat een aantal Nederlandse bootjes meegaan en die zullen zich in Las Palmas verzamelen.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

op Isla Graciosa

2010-09-12T21:28:00.002+02:00

Op Isla Graciosa N 29.13.104 W 13.31.725 Canarische eilanden.
We zijn een week op de Rio Guadiana gebleven. Ook lekker bijgekletst met Yvonne en het buitenhuisje (vida) van hen gezien. Han en Yvonne wonen daar in het paradijs. Het enige verschil is dat de appelbomen daar sinasappelbomen zijn. Het is een geweldig plek. Ook onze ankerplek op de rivier was mooi maar we zijn toch verder getrokken. Eerst de rivier weer af en een dagje in Ayamonte gebleven. Leuk stadje met veel pleintjes. De pleintjes zijn heel kleurrijk met allerlei bankjes van mozaïektegels. 's Middags tijdens de siësta is het daar heel rustig maar in de avond rond 20.00 uur wordt het daar levendig. Alle mensen zijn op straat en genieten van de avondkoelte. Wij ook.
Na Ayamonte overgestoken naar Marokko. Het eerste stuk zonder wind maar in de nacht trok de wind aan en konden we weer zeilen. Er stond een rommelige zee en een stevige wind. Mirus trok een lichtgevend spoor door de golven en boven ons stond een prachtige sterrenhemel met daarin de Melkweg als een witte streep. De Poolster en de Grote Beer achter ons. De duizenden sterren leken zo dichtbij dat ik dacht dat ik ze zou kunnen plukken. Het was een geweldige nacht.
Na 2 dagen en 2 nachten bereikten we het plaatsje Mohammedia waar we door de politie verwelkomd werden. De beste man bekeek de boot van binnen, wilde weten of we geweren hadden en neusde in vrijwel alle kasten. Daarna moesten we het paspoort afgeven en onze bootpapieren. Het paspoort konden we na een uur weer ophalen maar de bootpapieren kregen we pas terug als we weer vertrokken. Aangezien ik al zoiets vermoed had heb ik ze van de bootpapieren een kopie gegeven. Ze hebben het niet in de gaten gehad.

Bij de haven zou ook een zwembad zijn volgens de pilot. Helaas geen zwembad op het haventerrein gevonden en we voelden ons enigszins belasterd. Verder bleek het in Marokko ramadan (vastentijd) te zijn. Alle terrassen en eetgelegenheden waren dicht tot na zonsopgang. Op de pier hadden en paar Marokaanse mannen ruzie. Ze sloegen er lekker op los en het kwam ons bekend voor. Er viel weinig te beleven en de volgende dag zijn we dan ook maar weer vertrokken. Op naar Casablanca. Volgens de pilot zou daar ook een jachthaven zijn en aangezien Casablanca een grote stad is dachten we daar maar eens te gaan kijken. Daar aangekomen mochten we de haven niet in. Het zou een commerciële haven zijn en gesloten voor jachten. Heel vreemd want op de website van een paar andere vertrekkers stond dat zij wel in die haven waren geweest. Dat mocht echter niet baten, wij mochten er niet in. We konden doorvaren naar El Jabida maar daar zouden we middennacht aankomen. En in het donker een vreemde haven invaren doen we liever niet. We hadden de pest erin en zijn doorgegaan naar de Canarische eilanden. Marokka heeft voor ons afgedaan. Jammer, maar het zij zo.

De Canarische eilanden zijn zo'n 400 mijl verder. Toen we besloten door te varen hebben we eerst de gribfiles opgevraagd met de SSB-zender. We zouden een noordenwind krijgen, tot 5 Beaufort. Onderweg blijkt dat toch wat meer te zijn. We hebben het grootzeil gestreken, de kluiver weggerold en voeren alleen nog op de fok. De golven bouwden zich op en liepen grommend achter ons aan. Op het moment dat ik dacht dat ze ons zouden verzwelgen draaide Mirus haar kont omhoog en liepen de golven onder ons door. De wind gierde door het want en we hebben de fok nog een stukje ingedraaid. Ondanks dat liepen we nog zo'n 6 tot 7 knopen.
Tante Bertha, de windvaan, stuurde. Tante Bertha houdt van veel wind, dan is ze ook haar best. Wij hoeven dan niets te doen dan af en toe wat bijstellen. Het was in tegenstelling tot de vorige nachten koud en het slapen gaf hierdoor minder problemen dan de dagen dat het bloedheet was. Gelukkig nam de wind weer af en de laatste 200 mijl kon het grootzeil (2x gereefd) er weer op en de fok voluit. De wind was iets gedraaid en we liepen met halve wind zo'n 7 tot 8 knopen. We hadden gedacht 4 nachten te moeten varen maar door de harde wind waren we voor donker op Isla Grandiosa.

Dit vulkaaneiland ligt net boven Lanzarote. De haven was vol en we liggen nu in de ankerbaai "Playa de Francesa". Het is nu heerlijk weer, ietwat bewolkt en niet te warm. Het water is hier glashelder. We zien de bodem op 7 meter en de vissen zwemmen. Vermoedelijk gaan we straks nog even snorkelen maar eerst moet mijn brood nog gaar worden. Het brood is op en de winkel is dicht. Ik ben zelf aan het brood bakken en ben ook erg benieuwd of dit experiment lukt.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Tussen Sanlucar (Spanje) en Alcoutim (Portugal) op de Rio Guadiana

2010-08-30T13:46:00.002+02:00

Tussen Sanlucar (Spanje) en Alcoutim (Portugal) op de Rio Guadiana, N 3728. 47, W 0728.15

We zijn inmiddels de Algarve weer voorbij. Daar was het heerlijk toeven op de ankerplekken. In Alvor hebben we een paar dagen heerlijk gelegen. Alvor ligt in een kleine lagune die wij met hoog water binnen voeren in verband met onze diepgang. We leggen Mirus op een diepte van 5,7 meter zodat we met laag water nog wat onder de kiel hebben. Leuk stadje met heel veel restaurantjes. Een blik op de menukaart zei ons genoeg. We zouden wel gek zijn als we zelf gingen koken voor dat geld.
De dag voor we vertrekken de boot verlegd naar de ingang van de lagune. Hierdoor konden we de volgende dag met daglicht vertrekken en hoefde we niet in het donker (met hoogwater) door dit waddengebied heen te varen.

Inmiddels zijn we de Rio Guadiana opgevaren, de rivier waar Han en Yvonne aan wonen. Deze rivier ligt op de grens van Spane en Portugal. Zo’n 20 mijl de rivier op wonen Han en Yvonne in het plaatsje Sanlucar. Aan de rivieroever staan heel veel ooievaars. Verder landinwaarts komt er veel bamboe en dorre heuvels met hier en daar vijgen- en sinasappelbomen. Dorpjes zijn hier nauwelijks. Soms een oud vervallen huisje en dat is dan ook alles tot Sanlucar. Daar zijn twee dorpjes, tegenover elkaar. Sanlucar in Spanje en Alcoutim in Portugal. En wij liggen daar precies tussen. De kerkklok in Spanje geeft ieder keer een slag meer dan de kerkklok in Portugal en als we wat afspreken moeten we goed erbij zeggen welke tijd het is, óf Spaanse tijd óf Portugese tijd.

We hebben het huis van Han en Yvonne gevonden en hebben even met Han bijgekletst. Yvonne was nog in Nederland. Inmiddels is ze weer terug. Ook hier kun je heel goed zijn. We begrijpen dat hier heel veel mensen (buitenlanders) blijven hangen. Het leven is hier spotgoedkoop. Geen havengeld want we liggen op ons eigen anker en als er plaats is aan een pontoon dan betaal je daar slechts 7,50 euro voor. Een biertje op een terras aan de rand van de rivier kost 1 euro. Dat is in onze ogen een schijntje. Zelfs de gewone boodschappen zijn hier goedkoper. Er is toevallig een zeilregatta en druk maar slechts een dag. De volgende dag vertrok de vloot weer en is het rust.

Morgen gaan we proberen de bibliotheek te vinden. Door ons bezoek aan deze rivier weten we nog niet wat we verder gaan doen. Óf via Marokko naar Madeira en/of de Canarische eilanden of in een keer daar naar toe. We gaan proberen wat informatie te verzamelen.

2010-08-30T13:39:00.001+02:00

op zee, de Algarve in Portugal

2010-08-24T13:04:00.000+02:00

Vanaf Leixoes een nachtje doorgegaan, naar Peniche. Dat was niet de bedoeling, we wilden verder maar het miezerde nogal en er kwam dikke mist. Deze haven is helemaal niets. Geen plek in de jachthaven, oud en verrot. Er was wel plek op een oude visserskaai met heel veel meeuwenstront. We zijn maar op ons eigen anker gaan liggen en meteen de volgende dag weer door gegaan naar Cascais.
En Cascais was leuk, heel leuk. Een schitterend dorpje en een hele grote, dure jachthaven. Hier kwamen we de eerste bekenden tegen van de vertrekkersdag, Willem en Martine van de Flying Swan. We komen nu regenmatig Hollanders en andere boten tegen die we al kennen vanuit andere havens en ankerplaatsen. Het is leuk "bekenden" tegen te komen. Bij de haven van Cascais is ook een goed ankergebied maar de grote haven is lang niet vol. Gevolg hiervan is vermoedelijk dat iedere avond de politie de ankeraars langs gaat om te zeggen dat ze niet mogen ankeren omdat er óf vuurwerk of wat anders aan de hand is. Het is dan vertrekken of de jachthaven in. De eerste avond is dat gelukt, we gingen de jachthaven in maar de tweede avond, we lagen weer op de ankerplaats, hebben we ons anker opgehaald en samen met nog een paar boten 500 meter verderop weer neergelegd. Het was ook een mooie plek en dit bespaarde ons toch maar weer zo'n 40 euro voor een nachtje slapen.
Inmiddels varen we aan de Algarve. De dolfijnen springen rond de boot en tot zonet konden we lekker zeilen maar de wind valt weg. Jammer. We gaan naar Alvor, een ankerplaats zo'n 15 mijl verderop. De moter zal wel weer bij moeten om er te komen. Gelukkig is het niet zo ver.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

in Leixoes, Portugal

2010-08-16T17:39:00.000+02:00

In Leixoes (Portugal), N 41°08. 13, W 08°40. 34

Na Cabo Finisterre is de wind afgenomen. We hebben nog steeds wind uit het Noorden. Dat zal de bekende "Portugese Noord" wel zijn a hoewel ik het niet zeker weet. Op onze cursus weerkunde hebben we het daar nooit over gehad maar ik heb er wel over gelezen.

Na een paar dagen luieren weer doorgegaan naar de Ria de Muros, met het dorpje Muros. Een klein vissersdorpje met een markt, smalle straatjes en in onze ogen heel spaans. We kopen nu groente en fruit op de markt. Er is geen grote supermarkt maar allemaal hele kleine winkeltjes. Brood bij de bakker, groente bij groentewinkel, etc.

Soms doen we een dag niets dan gaan we weer een ria of dorpje verder. De ria's zijn prachtig Maar het water is steenkoud. De mensen staan hier tot hun enkels in het water maar zwemmen doen ze niet. Wij ook niet, het water is slechts 17 graden. Het zijn grote brede riviermondingen. Ze zijn veel en veel breder dan ons Randmeer maar smaller dan het IJsselmeer. Je kunt hier heerlijk zeilen en de natuur is prachtig. Wel zijn op vrijwel alle leuke ankerplekken (volgens onze pilot) nu grote marina's gebouwd. Meestal lukt het toch nog in de buurt ergens te ankeren. We liggen nu zoveel mogelijk op ons eigen anker. Dat scheelt heel veel havengeld.

3 Augustus waren we in het plaatsje Combarro. Ook weer een prachtig, oud dorpje. De straatjes waren nog smaller dan in Muros. Bij de huisjes staan schuurtjes op stenen palen. Daarop een platte kei en dan het schuurtje. Op de schuurtjes weer een kruis. Heel bijzonder. Deze schuurtjes zijn om levensmiddelen in te bewaren. Zo kan het ongedierte er niet bij komen.

In de middag is er een bosbrand ontstaan. Dat was heel spectaculair om te zien met allemaal vliegtuigen en helicopters erom heen maar niet leuk voor de mensen in de omgeving. Gelukkig was de brand, ondanks de harde wind, toch na anderhalve dag geblust.

Nu liggen we in Baiona. We hebben een scheur in het grootzeil en dat moet gemaakt worden. We kwamen hier op vrijdagmiddag aan. Dan wordt er niet meer gewerkt. Wachten tot maandag. Uiteindelijk was het zeil donderdag erop weer gerepareerd. Maar we hebben ons vermaakt. We vervelen ons niet. Zaterdagnacht werden we hier om 0.00 uur verrast door een enorm spektakel. Wij uit bed en we kregen een prachtig schouwspel te zien van vuurwerk. Dat vuurwerk werd op het strand afgestoken en wij lagen voor het strand op ons eigen anker. We hadden dus de allerbeste plaats om het te bekijken. De rest van de week de voorraden weer aangevuld. Met de bijboot naar de kant kost een hoop tijd. Ook de stad en het bijbehorende kasteel bekeken.

Na een week konden we weer verder. Ondanks vrijdag de dertiende toch doorgegaan naar Viano do Castelo in Portugal. Toen we vertrokken liep de Portugese noord al aardig door. Deze wind is overigens wel koud. We zitten met dikke trui en lange broek aan boord. Bij het inlopen van de haven weer harde wind. De wind valt over de bergen heen en dat heeft een versterkend effect. In Viano do Castelo even cultuur gesnoven. Daar zijn we niet echt gek op maar de Baselica Senhora da Agonia, die boven op de berg over de stad waakt, intrigeerde ons. We hebben hem bekeken en hij was mooi. Ook de stad was prachtig opgesierd met poppen en sierverlichting. Dit zal een heel feest worden maar daar hebben we niets van gezien. Toen wij de volgende dag op weer op zee zeilden brak er op de kant een hels spektakel uit. We vermoedden dat toen het feest is begonnen. Als toegift overal kanonschoten. Daar kunnen ze hier geen genoeg van krijgen.

Nu zijn we in Leixoes. Sinds Portugal moeten we iedere keer inklaren. Het is een heel gedoe maar het houdt de mensen aan het werk. Voor ons is het toch nog wel wennen dat bureaucratische gedoe. Het havenkantoor heeft internet. We zijn hartstikke druk geweest met mail bekijken en zover nodig te beantwoorden. Ook hebben we eindelijk foto's naar de website kunnen zetten. Deze zijn te bekijken door op de lopende dia-serie te dubbelklikken. Dan komt men in ons fotoalbum en degene die het leuk vinden kunnen onze foto's bekijken.

We hebben via internet een uitnodiging gekregen van Han en Yvonne, oude kennissen uit Nijkerk die nu op de grens van Portugal en Spanje wonen aan de Rio de Guadiana, om langs te komen. Het lijkt ons leuk hen weer te zien en die rivier moet ook heel aantrekkelijk zijn. Wij gaan proberen of we er kunnen komen maar dat zal nog wel zo'n week of twee duren.
Tijdens de internetsessie ook voor het eerst geskypt met Niek en Marjon. Jammer, de verbinding was slecht en hoe het eigenlijk werkt is me nog niet helemaal duidelijk maar we hebben even gebabbeld. Heel leuk, zo tijdens het internetten even een gesprekje met vrienden.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

op de Ría de Camariñas in Spanje

2010-07-27T21:14:00.002+02:00

In de Ría de Camariñas (Spanje), N 43°06¢ 36, W 09°12¢ 28

Het internet op de kant valt een beetje tegen. Af en toe kunnen we.erbij maar dan kost dat een vermogen. GBP 1,00 voor 10 minuten vind ik veel te veel. Daarom zenden we nu via de SSB (radiozender). Geweldig dat we wel kunnen laten weten hoe het met ons gaat zonder verbonden te zijn met internet. De berichtjes die men ons gezonden heeft kunnen we helaas niet lezen. Sorry, hopelijk komt dat wel weer.

We zijn een paar dagen in Dartmouth gebleven. Het was 's avonds en 's nachts beestenweer. De wind loeide, de boot schudde alle kanten op ondanks het feit dat we vast lagen aan een pontoon. Of we dit eerder zo erg hebben meegemaakt weten we niet. Misschien in 2004 in Schotland. Toen hadden we ook keiharde wind en lagen we aan ons anker te schudden en te zwaaien. Misschien is dat nog wel beter. Het fruitnet dat ik vorig jaar van vriendin Marjon heb gekregen doet in ieder geval goed dienst. Het fruit blijft er keurig in liggen ondanks de vele bewegingen van het schip.

Na een paar dagen weer verder maar steeds tegenwind, óf west óf zuidwest. Daarom niet al te grote afstanden afgelegd en zo zijn we via Plymouth en Fowey naar Falmouth gevaren. Plymouth vonden we helemaal niets. Grote stad maar verwaarloosd. Misschien hadden wij de verkeerde haven uitgekozen. Dat weten we niet. We hebben wasdag gehouden, dat kon er wel goed en daarna naar Fowey.

Fowey is een leuk stadje en eindelijk konden we hier aan een mooring liggen. Ook daar weer een dag gebleven. Het was weer pestweer. Mist en de hele dag regen.

Vanuit Falmouth is het een goede plek om over te steken naar Spanje. Daar zouden we wachten op goede weerberichten. Daar aangekomen maar meteen gribfiles (voor de niet zeilers onder ons: dit zijn tekens waaruit wij kunnen zien waar de wind vandaan komt en hoeveel wind er vermoedelijk zal zijn) opgevraagd en de 5 daagse weersvoorspellingen. Het zag er naar uit dat we meteen de volgende dag konden vertrekken en dat hebben we gedaan. Van Falmouth hebben we behalve de supermarkt niet veel gezien.

De oversteek naar Spanje, 425 mijl.

Bij Engeland stond weinig wind maar we konden zeilen. Toen Engeland uit het zicht was verdwenen kwam de wind en stevig. Kluiver weggerold en grootzeil 1x gereefd. De eerste 130 mijlen waren heftig. Grote golven rolden onder de boot door of spatten er over heen. De boot zwabberde alle kanten op maar we liepen hard. Tante Bertha (onze windvaan) deed het werk en die stuurde ons er doorheen. De hele nacht en volgende ochtend bleef dat zo maar voorbij Brest nam de wind langzaam maar zeker af en 's avonds moest de motor bij. Er was geen wind meer. Gelukkig kwam in de volgende ochtend weer een zacht windje en konden we weer zeilen tot de avond. Weer wind weg. Dat ging door tot zo'n 30 mijl voor La Coruña. Langzaam maar zeker liep de wind weer op en uiteindelijk liepen we met 28 knopen voor de wind La Coruña binnen. De Golf van Biskaye, waar ik zo tegen op zag, zijn we zonder brokken overgekomen. Onderweg diverse malen scholen dolfijnen rond de boot gehad. Als ik binnen op bed lag tijdens de wacht van Henk kon ik de sonargeluiden van de dolfijnen door de wand van de boot horen. Heel bijzonder te weten dat deze vissen vlak naast je zwemmen. Ook lieten zich, gelukkig niet al te dichtbij, nog 2 walvissen zich zien. Ze gooiden hun logge lichaam geheel uit het water. De staarten van de walvissen zagen wij diverse malen. Het was een prachtig schouwspel.

La Coruña heeft een nieuwe jachthaven. We dachten hier te kunnen ankeren. Maar waar eerder een ankergebied was ligt nu een jachthaven. Deze haven is nog ongezelliger dan de haven van IJmuiden en de volgende dag zijn we dan ook weer meteen doorgegaan naar de Ría de Camarinas, 45 mijl verder. (Ría betekent riviermond). Met een fijne wind uit het noordoosten vertrokken maar deze trok steeds meer aan. Bij Cabo Villano hadden we constant 32 knopen op de meter met uitschieters naar 40 knopen. Gelukkig waren we er toen ook bijna en we stoven de Ría binnen met een snelheid van 9 knopen op de snelheidsmeter. Nu liggen we op ons anker vlak bij een goudgeel strand, in de zon met het stadje Camariños aan de ene kant en aan de ander zijde prachtige heuvels met bossen en hier en daar een grasveldje. Hier blijven we zeker een paar dagen liggen, lekker niets doen.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

in Dartmouth

2010-07-14T22:36:00.002+02:00

In Dartmouth (Engeland), N 50°.19¢ 53, W 03°.32¢ 83

In Brighton stonden de Raymarine mensen al op ons te wachten. Onderweg werden we al gebeld waar we zaten. Wat een service. Maar net deze ene keer was de automaat natuurlijk niet op storing gevallen hetgeen alle overige dagen wel gebeurde. Ze konden dus niets nameten. Afgesproken met die mensen het apparaat aan te laten staan en nu hopen dat hij wel in storing zou vallen. En dat gebeurde dan ook, ´s avonds rond een uur of 8. Weer opgebeld, we konden ze altijd bellen, ook ´s avonds en de volgende morgen hebben ze ons geholpen.. De oude computer functioneerde niet zoals het moest en het display communiceerde niet meer met de nieuwe. We hebben nu een nieuwe computer voor de stuurautomaat en een nieuw display. We zijn er blij mee, hij doet het en nu kunnen we met een gerust gevoel verder. Zonder stuurautomaat zijn grote afstanden lastig af te leggen, zeker als er geen wind is. De stuurautomaat stuurt veel beter dan wij zelf kunnen. Wij slingeren maar de stuurauto weet dank zij alle aangesloten apparatuur precies waar wij naar toe willen. Het is een geweldig apparaat en eigenlijk onmisbaar bij grote reizen. Na veel oponthoud kunnen we nu weer verder.

Via Chichester, Lymington, Weymouth aangekomen in Dartmouth. De laatste paar dagen hebben we heerlijk kunnen zeilen. Wel kruisen of aan de wind maar het waren eindelijk prettige zeiltochten. Onderweg ben ik nog jarig geweest. We kunnen niet op internet en ik weet niet of er mensen waren die aan me gedacht hebben. Gelukkig wel enkele smsjes gehad, ik ben in ieder geval nog niet vergeten. Onderweg naar Dartmouth ook tante Bertha (onze windvaanstuurinrichting) ingesteld. Voor de niet zeilers onder ons: dit is ook zoiets als een automatische stuurautomaat maar deze gebruikt in tegenstelling dat de automatische stuurautomaat, geen stroom. En zeilschepen komen eigenlijk altijd stroom tekort en dit is daarom ook een heel fijn apparaat.

Nu liggen we in Dartmouth. Het is 15 juli en we zijn nu precies een maand onderweg. De verf waait van de boot af. We zijn blijven liggen, midden op de rivier aan een pontoon. Met de bijboot naar de kant. De pastelkleurige huisjes lijken tegen de heuvels aangeplakt. Het stadje heeft hele smalle straatjes, overal staan kleurige bloemen en palmbomen of iets wat daar op lijkt. Aan het begin van de rivier weer een prachtig kasteel met een kerkje en overal staan leuke oude torentjes op de prachtig begroeide hellingen.

We zijn nu van onze zorgen af en genieten van het vrije leven. We hebben de tijd en blijven morgen ook hier liggen. De weerberichten, de weerkaartjes en de gribfiles geven allemaal veel wind. Wij geloven dat en blijven maar weer liggen. Lekker uitslapen, dat houden we van.

Beroofd

Onze lunch, in het stadje, bestond uit fish en chips. Het zal jullie duidelijk zijn dat we hier van houden. Dit is al de 2e keer dat we dit eten. Hiervan rustig genietend op een bankje werden we gestoord door heel veel gefladder. Verschrikt keken we om ons heen, en jammer, net zoals bij ons in Nederland werden we hierdoor afgeleid door de rovers en voordat ik het wist was de fish van mijn bordje verdwenen. Beroofd door een vraatzuchtige meeuw! Wie had dit nou kunnen bedenken? Zo zie je maar weer, overal kan het gebeuren.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

op zee, richting Brighton (Engeland)

2010-07-07T12:32:00.001+02:00

Vanaf Oostende, waar we 2 dagen zijn gebleven om te proberen een nieuwe stuurautomaat te krijgen (wat overigens niet is gelukt) door gevaren naar Duinkerken (Frankrijk) en vervolgens naar Dover (Engeland).
In Oostende was het niet druk, dit in tegenstelling met eerdere reizen die we deze richting op hebben gemaakt. Er was voldoende plaats. Het was prachtig weer en heerlijk te toeven. Pintje op een terrasje, lekker eten bij de Royal Harbour Yacht Club. De havenmeester, deze loopt er al zo lang als wij daar komen, nog steeds schreeuwend op de steiger. Zonder "Robért" , de schreeuwende havenmeester (in Engeland kunnen ze hem horen zonder marifoon) zal Oostende anders zijn. Dat is net als "de Zuidwal" zonder Teus en Susan. Het was er weer gezellig. Na 2 dagen moesten we toch weer verder ondanks het feit dat de wind uit de verkeerde hoek kwam. Meteen bij vertrek een flinke slag de zee in gemaakt. Toen we dachten dat de wind op was de neus naar Duinkeren (Frankrijk) gedraaid. Gelukkig bleef er wel wind en we zijn heerlijk doorgegaan naar Frankrijk. Duinkerken is niet echt mijn plek en de volgende dag meteen doorgevaren. In eerste instantie dachten wij Boulogne sur Mer (Frankrijk) aan te doen. Helaas waren we weer eens te laat opgestaan en zouden we bij Cap Griz Nes de stroom tegen krijgen. Bij Calais besloten over te steken naar Dover. Dat is een heel klein stukje, zo'n 20 mijl, en stelt niet veel voor. Zeker als er geen wind is. De shippinglane was trouwens ook niet druk. Zaterdag, weekend, of valt het altijd wel mee?

Dover is mooi. We keken tegen het kasteel aan op een witte krijtrots. Het was prachtig weer en morgen schijnt er veel wind te komen. Weer uit het SW. We blijven vermoedelijk weer een dagje liggen. We moeten naar het SW en met een windje van SW 6-7 is dat niet leuk. We zullen wel weer zien.

Dit bericht had ik nog niet verzonden. Ik dacht internet in de buurt te hebben maar dat was niet zo. Zondag, 4 juli hebben we een heerlijke wandeltocht gemaakt over de cliff van Dover. Mijn mobiel wist niet waar ik was. Soms Frankrijk, soms Engeland. Hij was helemaal overstuur. We konden, net als gisteren, de overkant zien liggen. Ja, bij KPN weten ze ook niet dat ik op een hele hoge cliff sta, in de buurt van Frankrijk. Eenmaal terug aan boord hield het SMS over de tarieven in Engeland en Frankrijk gelukkig weer op. Vanmiddag onze eerste fish en chips genomen.

Vandaag, 7 juli zijn we op weg naar Brighton. We zijn net de nulmeridiaan gepasseerd. In Eastbourne hebben ze ons verwezen naar Brighton voor de stuurautomaat. Daar moet iemand zijn die er verstand van heeft en dat hopen we ook. Dat ding doet het iedere dag een uurtje of 2 en dan houdt hij op. Vindt vermoedelijk dat hij genoeg gewerkt heeft voor de rest van de dag. De volgende start het ding weer gewoon op en begint het zelfde liedje.

Gisteren het Nederlands elftal zien voetballen in een havencafé. Ze wonnen en het was gezellig. Beetje laat geworden. We gaan in ieder geval zondag weer kijken en hopen op een goede afloop.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

In Oostende (België)

2010-06-30T11:12:00.000+02:00

Inmiddels, 1 juli 2010 zijn we in Oostende.

We zijn via Volendam, IJmuiden, Schevingen en de Roompot marina naar Oostende gevaren. We hebben steeds prachtig weer maar de wind laat te wensen over. Geert heeft ons vorige week geholpen met de stuurautomaat maar helaas heeft dat ding nog steeds nukken. We vertrouwen hem niet en moeten proberen een andere te krijgen. Maar dat lukt niet. Die schijnen er voorlopig (eerste drie weken) niet te zijn.

We zijn inmiddels in het buitenland en gaan vandaag hier eens op zoek. Geert zal best gelijk hebben maar misschien is het hier beter. We zullen wel zien.

in Medemblik

2010-06-21T20:28:00.002+02:00

We liggen nu in Medenblik. We hebben rustig aan gedaan.
Donderdag, 10 juni 2010 heb ik (Miranda) afscheid genomen op mijn werk in Bilthoven. Heb hele leuke reacties gekregen op onze website van de RIVM-ers. De club in Den Haag heeft helemaal niets van zich laten horen. Die zijn met hele andere "belangrijke" dingen bezig. Ook Henk heeft vrijdag, 11 juni zijn afscheid gehad bij Bronswerk Heattranfer. Daar hadden ze een hele gezellige afscheidsreceptie. Erg leuk.

Zaterdagavond hebben we onze afscheidsborrel gehad bij de zeil- en moterbotenvereninging De Zuidwal. Het was een hartstikke fijn feest, bijna iedereen was er. Broer Peel had de salades gemaakt, vriendin Marjan had muziek geregeld en vriend Wijnand met dochter zorgde ervoor dat iedereen zijn of haar drankje kregen. De tent van de kornuiten van het Pierland heeft goed dienst gedaan. De wind was koud en we konden binnen staan toen het koud werd. De muziek was geweldig, de salades lekker (alles was op) en om 01.00 de volgende dag was het bier op, moest de muziek uit en het was goed. We hebben een leuk feest gehad.

Daarna was het nog even hard werken. De accu's moesten nog vervangen worden. De oude accu's hadden de geest geven. Daar kwam niets meer uit. Maandag de nieuwe accu's aangesloten. De bimimi was nog niet af. Nadat de accu's waren aangesloten daaraan weer gewerkt. Om 17.00 naar Nijkerk station. Onze auto ingeleverd, daarover hadden we al zo´n 3 maanden een afspraak met een collega. Die was dus verkocht. Ook dinsdag zijn we nog druk geweest, weer de bimimi, rommel ruimen en van alles en nog wat. Zelfs woensdag, de dag dat we echt zijn vertrokken hebben we nog aan de bimimi gewerkt. Om 16.00 was dat ding gelukkig klaar. Het werd tijd, we hadden gezegd rond 18.30 te vertrekken en we hadden nog even tijd om rommel te ruimen en het laatste patatje bij Susan te eten.

Het vertrek
Op de een of andere manier wist radio Gelderland dat we vertrokken. Zij kwamen kijken en een interview afnemen. Toen ik dat wist was mijn stress over. Daarvoor had ik het heel moeilijk maar met de wetenschap dat de radio en tv er waren was dat over. Waarom? Dat weet ik niet. Toen we na het interview vertrokken werden we door familie en vrienden uitgetoeterd, het was een oorverdovend lawaai maar leuk. Bij de Nijkerkersluis kwam vriend Wijnand en vriendin Nel met kids een heel veel vriendjes de sluis uit. In een koor riepen ze "MIRUS, MIRUS, MIRUS", het was een geweldig gehoor. Toen hield ik het even niet droog. Toen we de sluis in voeren hoorden we ze dat nog roepen. Het was ontroerend en lief en dit vergeten we nooit meer.

Ik wist al lang dat afscheid nemen pijn deed maar dat het zo´n pijn deed dat wist ik niet. Het lijkt alsof je hart uit je lijf wordt getrokken. Dat wist ik niet maar zo voelt het wel. En nu weer waarom? We gaan toch leuke dingen doen en we komen terug. We zijn naar Harderwijk gevaren en de volgende dag daar gebleven. Eerst uitgeslapen maar we waren nog steeds druk. Nu weer met proviand binnenhalen en dat kon daar heel gemakkelijk. We hebben er een rustige dag van gemaakt.

Het weer begint nu, 21 juni op te knappen. Dat mag ook wel. De zomer is begonnen maar Henk stond vanmiddag nog met zijn muts op een hoofd en met handschoenen aan te sturen. Het zomertje wilde maar niet komen maar men zegt dat het beter wordt. We zijn in Medenblik. De stuurautomaat doet het niet en Geert Hiemstra (broer van Marjan) gaat er morgen naar kijken. Hopelijk verhelpt hij het probleem want zonder stuurautomaat kunnen we eigenlijk niet vertrekken. We wachten dus af wat morgen de uitslag zal zijn.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

----------

Hieronder de uitzending van TV Gelderland

Nog een paar dagen in Nijkerk

2010-06-09T14:48:00.000+02:00

Even een klein berichtje, tevens nog een test hoe de website nu precies werkt. Daar zijn we nog niet helemaal uit.

Zaterdag geven we een afscheidsborrel en in de loop van volgende week vertrekken we. We weten nog niet welke dag en hoe laat. Dat zien we nog wel. We zijn druk met afscheidnemen en nog allerlei dingetjes regelen en doen waar we niet aan toe zijn gekomen. Maar het schiet op en we hebben er zin in.

op de boot

2010-05-06T08:21:00.003+02:00

Vanaf zaterdag, 1 mei verblijven wij op de boot. Na een hectische week
is het huis leeg en de boot vol. De eerste twee dagen was het weer
vreselijk slecht. Veel regen en erg koud en het kan nu alleen nog maar
beter worden.

Het is wel even wennen. We moeten nog een paar weken werken (tot 11
juni) en de ruimte op de boot is toch iets minder dan in ons oude huis.
's Morgens lopen we elkaar een beetje in de weg. Het is anders als je een
vrij weekend hebt of op vakantie bent. Dan heb je de tijd maar dat
ontbreekt ons nu nog even. Gelukkig zijn het allemaal korte weekjes en
we hebben tussen de Hemelvaart en de Pinksteren nog een hele week
vrij. De SSB-zender moet dan geïnstalleerd worden in Enkhuizen en we
maken er maar een hele week van om even bij te komen.

Ons vertrek begint er in ieder geval aan te komen. Het begint spannend
te worden.

Marcom A

2010-03-29T08:08:00.004+02:00

Henk heeft deze winter de cursus Marcom A gevolgd bij de Enkhuizer Zeevaart School. Hij heeft het diploma Marcom A inmiddels behaald en mag nu zowel ontvangen als zenden met de SSB-zender.

Onze vlag wappert ...............

2010-03-15T19:41:00.002+01:00

nog in Nijkerk want we vertrekken pas na 12 juni 2010. Daarna zullen we proberen hier onze belevenissen te plaatsen.